Αρειος Πάγος: «Ιδιωτικές παραλίες ο νόμος δεν γνωρίζει»

Εγκύ­κλιος από τον Αρειο Πάγο προς τους εισαγ­γε­λείς να επι­δεί­ξουν ιδιαί­τερη αυστη­ρό­τητα σε περι­στα­τικά «οικειο­ποί­η­σης»

Κάλεσμα στους εισαγ­γε­λείς όλης της χώρας να θέσουν υψηλά στις προ­τε­ραιό­τη­τές τους τη δια­φύ­λαξη της απρό­σκο­πτης πρό­σβα­σης στις παρα­λίες απηύ­θυνε η Εισαγ­γε­λία του Αρείου Πάγου.

Οπως επι­ση­μαί­νε­ται στην εγκύ­κλιο, που εστάλη στους εισαγ­γε­λείς όλης της χώρας, στην Ελλάδα δεν υπάρ­χουν ιδιω­τι­κές παρα­λίες και είναι καθήκον των εισαγ­γε­λέων να στα­μα­τή­σουν όσους τυχόν έχουν περιο­ρί­σει διά της επι­χει­ρη­μα­τι­κής ή άλλης παρου­σίας τους την ελεύ­θερη πρό­σβαση των πολιτών στις ακτές. Χαρα­κτη­ρί­ζει μάλιστα το ζήτημα φλέγον.

Η εγκύ­κλιος εστάλη προχθές από τον αντει­σαγ­γε­λέα του Αρείου Πάγου Πανα­γιώτη Πανα­γιω­τό­πουλο, αρμόδιο για την επο­πτεία και τον συντο­νι­σμό των εισαγ­γε­λέων της χώρας σε θέματα προ­στα­σίας του περι­βάλ­λο­ντος και των δημο­σίων κτη­μά­των. Οπως υπεν­θυ­μί­ζει ο κ. Πανα­γιω­τό­που­λος, ήδη από το 1940 ο νομο­θέ­της έθεσε σε προ­τε­ραιό­τητα την προ­στα­σία του αιγια­λού ως «κοι­νό­χρη­στο κτήμα», «αδυ­να­τώ­ντας να προ­νο­ή­σει τα όσα δεινά θα υφί­στατο ο αιγια­λός και η παραλία τα επόμενα χρόνια».

Η δια­φύ­λαξη των αιγια­λών και της παρα­λίας είναι καθήκον μας, σημειώ­νει ο κ. Πανα­γιω­τό­που­λος. «Με την εισαγ­γε­λική πυγμή μας πρέπει να κατα­στή­σουμε τοις πάσι εμφανές, έστω και διά κυρώ­σεων και διά πράξεων δικο­νο­μι­κού κατα­να­γκα­σμού, ότι κύριος προ­ο­ρι­σμός των κοι­νο­χρή­στων πραγ­μά­των είναι η ελεύ­θερη και ακώλυτη πρό­σβαση του κοινού προς αυτά».

Ο αντει­σαγ­γε­λέας του Αρείου Πάγου καλεί τους εισαγ­γε­λείς όλης της χώρας να επι­δεί­ξουν ιδιαί­τερη αυστη­ρό­τητα σε περι­στα­τικά «οικειο­ποί­η­σης» παρα­λιών από επι­χει­ρή­σεις ή κατοι­κίες. «Ιδιω­τι­κές παρα­λίες ο νόμος δεν γνω­ρί­ζει! Αν δε, ενάντια στον νόμο και ανήθικα κοι­νω­νικά, στις περιο­χές αρμο­διό­τη­τάς σας υπάρ­χουν τέτοιες, λόγω της μακρο­χρό­νιας παντε­λούς αδια­φο­ρίας των αρχών και της έλλει­ψης παντός ελέγχου, πρέπει με την εισαγ­γε­λική δράση μας να επα­να­φέ­ρουμε τα πράγ­ματα στην προτέρα νόμιμη κατά­σταση! Οχι μόνοι μας, βεβαίως, αλλά με τη συν­δρομή όλων των εμπλε­κο­μέ­νων φορέων (…). Πας δε αντι­λέ­γων και εφόσον εκούσια δεν συμ­μορ­φώ­νε­ται στον νόμο πει­θα­να­γκά­ζε­ται διά τούτο, διά μέτρων δικο­νο­μι­κού κατα­να­γκα­σμού (ένταλμα σύλ­λη­ψης στα αυτό­φωρα κακουρ­γή­ματα και πλημ­με­λή­ματα, κατα­σχέ­σεις με διαταγή σας όλων των πραγ­μά­των και αντι­κει­μέ­νων που έχουν σχέση με το έγκλημα, κατε­δά­φιση άμεση των παρά­νο­μων κατα­σκευών κ.λπ.)», ανα­φέ­ρει.

«Είναι αδήριτη ανάγκη με την υπη­ρε­σιακή συμπε­ρι­φορά μας να δηλούμε προς πάσα κατεύ­θυνση ότι δεν επι­τρέ­πουμε την παρα­βί­αση του προ­ο­ρι­σμού των κοι­νό­χρη­στων πραγ­μά­των και να ελέγ­χουμε διαρκώς αν η παρα­χώ­ρηση για χρήση τμη­μά­των αυτών γίνεται για την άσκηση δρα­στη­ριο­τή­των που ορίζει ο νόμος και που εξυ­πη­ρε­τούν τους λουο­μέ­νους ή την αναψυχή του κοινού».

Η εγκύ­κλιος έρχεται να ενθαρ­ρύ­νει τους εισαγ­γε­λείς να παρεμ­βαί­νουν υπέρ της ελεύ­θε­ρης πρό­σβα­σης στον αιγιαλό, ενώ πλη­θαί­νουν (τα τελευ­ταία χρόνια) οι καταγ­γε­λίες από όλες τις περιο­χές της Ελλάδας είτε για ξενο­δο­χεία που περι­κλεί­ουν παρα­λίες με τις εγκα­τα­στά­σεις τους, καθι­στώ­ντας έτσι στην πράξη δύσκολη την ελεύ­θερη πρό­σβαση είτε για beach bar και άλλες επι­χει­ρή­σεις του είδους, που κατα­λαμ­βά­νουν παρά­νομα σχεδόν το σύνολο των παρα­λιών, ή μέσω υπαλ­λή­λων τους «απο­τρέ­πουν» ή ακόμη και εκφο­βί­ζουν τους πολίτες που δεν θέλουν να πλη­ρώ­σουν για τις υπη­ρε­σίες τους.

Πολλές περι­πτώ­σεις έχουν γίνει γνωστές τα τελευ­ταία χρόνια, ιδίως σε πολύ του­ρι­στι­κές περιο­χές με μεγάλα ξενο­δο­χειακά συγκρο­τή­ματα (λ.χ. Κρήτη, Ρόδος, Χαλ­κι­δική, Σκιάθος) ή σε περιο­χές με τοπικά ισχυρές του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις (λ.χ. Ιος, Μύκονος, Ηλεία).

«Παρά­θυρα»

Η ελεύ­θερη πρό­σβαση στον αιγιαλό και την παραλία προ­στα­τεύ­ε­ται από το Σύνταγμα, ενώ τους κανόνες για τη χρήση του αιγια­λού περι­γρά­φει ο ν. 2971/2001, που παρα­μέ­νει ισχυρός παρά τις συστη­μα­τι­κές προ­σπά­θειες των κυβερ­νή­σεων της τελευ­ταίας δεκα­ε­τίας να τον περιο­ρί­σουν.

Υπάρ­χουν ωστόσο «παρά­θυρα» που εισή­χθη­σαν τα τελευ­ταία χρόνια στη νομο­θε­σία, που πλήτ­τουν ευθέως το δικαί­ωμα ελεύ­θε­ρης πρό­σβα­σης στην παραλία – για παρά­δειγμα, η απευ­θείας μίσθωση από συνε­χό­με­νες παρα­θα­λάσ­σιες επι­χει­ρή­σεις του συνόλου της παρα­λίας που βρί­σκε­ται μπροστά τους, δημιουρ­γεί συνε­χό­μενα «μέτωπα» από ομπρε­λο­κα­θί­σματα, που δεν υπα­κού­ουν στον κανόνα 50-50 (ελεύ­θερο τμήμα προς μισθω­μένο τμήμα). Ετσι στις του­ρι­στι­κές περιο­χές η κατά­ληψη ολό­κλη­ρων παρα­λιών και μάλιστα… διά του νόμου είναι συχνό φαι­νό­μενο.

Πηγή kathimerini.gr

Γιώργος Λιάλιος