ILO: Κάτω από τα επίπεδα του 2007 οι μισθοί στην Ελλάδα

Οι μισθοί στις ανε­πτυγ­μέ­νες οικο­νο­μίες παρέ­μει­ναν και πάλι στά­σι­μοι το 2013, κατα­γρά­φο­ντας ακόμη και μείωση σε ορι­σμέ­νες απ’ αυτές, σύμφωνα με τη Διεθνής Οργά­νωση Εργα­σίας (ILO). Η οργά­νωση σημειώ­νει ότι ακόμη οι μισθοί δεν έχουν επα­νέλ­θει στα προ κρίσης επίπεδα, κατά­σταση ακόμη οξύτερη σε χώρες της «ευρω­κρί­σης», ανάμεσά τους και την Ελλάδα.

Οι πραγ­μα­τι­κοί, απο­πλη­θω­ρι­σμέ­νοι μέσοι μισθοί των ανε­πτυγ­μέ­νων οικο­νο­μιών, οι οποίοι σημεί­ω­σαν πέρυσι μια αύξηση 0,2%, έναντι 0,1% το 2012, δεν έχουν φθάσει στο επίπεδο στο οποίο βρί­σκο­νταν πριν από το 2007, επι­ση­μαί­νει η ΔΟΕ στη διετή έκθεσή της.

Στην Ισπανία, την Ελλάδα, την Ιρλαν­δία, την Ιταλία, την Ιαπωνία και τη Βρε­τα­νία, οι μέσοι μισθοί είναι μάλιστα κατώ­τε­ροι εκείνων του 2007.

Αυτή η παγκό­σμια στα­σι­μό­τητα στους μισθούς εξηγεί την καθαρή επι­βρά­δυνση των εν λόγω οικο­νο­μιών, αναλύει η ΔΟΕ.

«Όλο αυτό επι­βα­ρύ­νει τις παγκό­σμιες οικο­νο­μι­κές επι­δό­σεις, οδη­γώ­ντας σε μια αδύναμη οικο­νο­μική ανά­πτυξη στις περισ­σό­τε­ρες από τις οικο­νο­μίες αυτές και σε έναν αυξη­μένο κίνδυνο απο­πλη­θω­ρι­σμού στην ευρω­ζώνη» εξηγεί η Σάντρα Πολάσκι, ανα­πλη­ρώ­τρια γενική διευ­θύ­ντρια της ΔΟΕ.

Σε παγκό­σμιο επίπεδο, η άνοδος των μισθών επι­βρα­δύν­θηκε σε σχέση με το 2012, καθώς έφθασε το 2%, έναντι σχεδόν 3% πριν από έξι χρόνια.

Το ποσοστό αυτό αφορά κυρίως τις ανα­δυό­με­νες και τις ανα­πτυσ­σό­με­νες οικο­νο­μίες, με μεγάλες πάντως δια­φο­ρές ανάμεσα στις χώρες.

Μολο­νότι οι μισθοί αυξή­θη­καν το 2013 κατά 6% στην Ασία και κατά 5,8% στην ανα­το­λική Ευρώπη και την κεντρική Ασία, η άνοδος αυτή περιο­ρί­σθηκε σε 0,8% στη Λατι­νική Αμερική και στην Καραϊ­βική. Στη Μέση Ανατολή οι μισθοί αυξή­θη­καν 3,9%, αλλά στην Αφρική μόνο 0,9%.

«Στη διάρ­κεια των δέκα τελευ­ταίων ετών, παρα­τη­ρούμε μια βραδεία σύγκλιση των μέσων μισθών των ανα­δυό­με­νων και των ανα­πτυσ­σό­με­νων χωρών με αυτούς των ανε­πτυγ­μέ­νων οικο­νο­μιών, αλλά οι μισθοί των ανε­πτυγ­μέ­νων οικο­νο­μιών παρα­μέ­νουν κατά μέσο όρο τρεις φορές υψη­λό­τε­ροι απ’ ό,τι οι μισθοί στην κατη­γο­ρία των ανα­δυό­με­νων και των ανα­πτυσ­σό­με­νων οικο­νο­μιών» υπο­γραμ­μί­ζει η Κρίστεν Σόμπεκ, οικο­νο­μο­λό­γος στη ΔΟΕ και μία από τους συντά­κτες της έκθεσης.

Η οργά­νωση του ΟΗΕ εκφρά­ζει επίσης ανη­συ­χία για το αυξα­νό­μενο χάσμα ανάμεσα στην παρα­γω­γι­κό­τητα της εργα­σίας, που εξα­κο­λου­θεί να αυξά­νε­ται, και την ανα­δια­νομή της εν λόγω παρα­γω­γι­κό­τη­τας μέσω των μισθών.

«Το αυξα­νό­μενο χάσμα ανάμεσα σε μισθούς και παρα­γω­γι­κό­τητα μετα­φρά­σθηκε σε μια μείωση του μερι­δίου της αμοιβής της εργα­σίας στο ΑΕΠ, ενώ αυξα­νό­μενο μέρος πηγαί­νει στο κεφά­λαιο, ιδιαί­τερα στις ανε­πτυγ­μέ­νες οικο­νο­μίες» υπο­γραμ­μί­ζε­ται στην έκθεση.

Η τάση αυτή σημαί­νει πως οι εργα­ζό­με­νοι και οι οικο­γέ­νειές τους δεν ωφε­λού­νται πλέον παρά μόνον από ένα μικρό μέρος της οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης, ενώ οι ιδιο­κτή­τες κεφα­λαίων ωφε­λού­νται περισ­σό­τερο.

Η Διεθνής Οργά­νωση Εργα­σίας υπεν­θυ­μί­ζει επίσης πως οι μισθο­λο­γι­κές ανι­σό­τη­τες ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναί­κες επι­μέ­νουν και πως ο αγώνας «ενα­ντίον των πρα­κτι­κών των δια­κρί­σεων και των προ­κα­τα­λή­ψεων που βασί­ζο­νται στο φύλο» μέσω «απο­τε­λε­σμα­τι­κών πολι­τι­κών σχε­τι­κών με τη μητρό­τητα, την πατρό­τητα και τις γονικές άδειες, καθώς και δράσεων ευαι­σθη­το­ποί­η­σης υπέρ μιας καλύ­τε­ρης δια­νο­μής των οικο­γε­νεια­κών ευθυνών» πρέπει να απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τητα για τις κυβερ­νή­σεις.

Τα απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερα μέτρα για να διορ­θω­θούν οι εισο­δη­μα­τι­κές ανι­σό­τη­τες είναι η θέσπιση προ­ο­δευ­τι­κής φορο­λο­γίας, οι μετα­βι­βά­σεις προς τα πιο φτωχά νοι­κο­κυ­ριά, οι συλ­λο­γι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και η θέσπιση κατώ­τα­του μισθού. «Δεν υπάρχει αρνη­τι­κός συσχε­τι­σμός ανάμεσα στις αυξή­σεις των κατώ­τε­ρων μισθών και τα επίπεδα της απα­σχό­λη­σης» επι­ση­μαί­νε­ται στην έκθεση.

Όμως τα εργα­λεία αυτά δεν θα είναι απο­τε­λε­σμα­τικά παρά μόνο αν προ­σφέ­ρουν «μια παρα­γω­γική» και «σωστά αμει­βό­μενη απα­σχό­ληση» στους πλη­θυ­σμούς σε εργά­σιμη ηλικία.

«Πρέπει να προ­σπα­θή­σουμε να λύσουμε το πρό­βλημα της στα­σι­μό­τη­τας των μισθών, τόσο για λόγους δικαιο­σύ­νης όσο και για να ευνο­ή­σουμε την οικο­νο­μική ανά­πτυξη» υπο­γραμ­μί­ζει η Σάντρα Πολάσκι, προ­σθέ­το­ντας πως «συνο­λικά οι ανι­σό­τη­τες αυξά­νο­νται σημα­ντικά από τις μισθο­λο­γι­κές ανι­σό­τη­τες και έχουμε ανάγκη από πολι­τι­κές στην αγορά εργα­σίας με στόχο να διορ­θω­θεί η κατά­σταση αυτή».