ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Σ. Αντώναρου: «Δεν υπάρχουν άνθρωποι με ειδικές ανάγκες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι»

Μαίρη Φώτη 7 λεπτά ανάγνωση
ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΜΟΔΑΣ ΑΜΕΑ
Δεν υπάρχουν άνθρωποι με ειδικές ανάγκες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι

Σ. ΑΝΤΩΝΑΡΟΥ

  • Συνέντευξη
  • στη Μαίρη Φώτη

Η Σύλβια Αντώ­να­ρου, Miss ΕΛΛΑΣ 1988, υπήρξε ένα από τα πιο γνωστά μοντέλα της γενιάς της, έχοντας δια­νύ­σει πολλά… χιλιό­με­τρα στην πασα­ρέλα και με περ­γα­μη­νές που θα ζήλευαν πολλές συνά­δελ­φοί της.

Πριν από 15 χρόνια, ένα πρό­βλημα υγείας, την καθή­λωσε για μεγάλο χρονικό διά­στημα σε αμα­ξί­διο. Πέρασε δύσκο­λες στιγμές αλλά δεν το έβαλε κάτω μέχρι που ξανα­στά­θηκε στα πόδια της, επι­λέ­γο­ντας να μετα­τρέ­ψει τον πόνο που ένιωσε σε δύναμη και την απελ­πι­σία που βίωσε σε ελπίδα, για να στη­ρί­ξει με τη σειρά της άλλους ανθρώ­πους που αντι­με­τω­πί­ζουν κινη­τικά προ­βλή­ματα.

Λίγο πριν την σημε­ρινή επί­δειξη μόδας ΑΜΕΑ στο Ροδίνι στις 18:30, η Σύλβια Αντώ­να­ρου μίλησε στην «δημο­κρα­τική» για την ιδέα της να συνυ­πάρ­ξουν στην πασα­ρέλα άτομα με κινη­τικά προ­βλή­ματα με αρτι­μελή μοντέλα, με το σύνθημα «Δεν υπάρ­χουν άνθρω­ποι με ειδικές ανάγκες, υπάρ­χουν μόνο άνθρω­ποι».

Στη συνέ­ντευξή της στη «δ» ανα­φέ­ρε­ται στις δύσκο­λες ώρες που πέρασε η ίδια όταν καθη­λώ­θηκε σε αμα­ξί­διο, στον κοι­νω­νικό απο­κλει­σμό που βίωσε αλλά και στην μεγάλη προ­σπά­θεια που έχει ξεκι­νή­σει για να εξα­λει­φθεί ο ρατσι­σμός που βιώνουν καθη­με­ρινά τα ΑΜΕΑ.

Πώς ξεκί­νησε η ιδέα για επι­δεί­ξεις μόδας με ΑΜΕΑ ως μοντέλα;

Υπήρξα ΑΜΕΑ. Εχω καθίσει στο αμα­ξί­διο, γνωρίζω πολύ καλά τι σημαί­νει ο απο­κλει­σμός… Γνωρίζω πολύ καλά τι σημαί­νει πόνος, φαρ­μα­κευ­τική αγωγή και απο­κα­τά­σταση. Βάσει αυτού λοιπόν, ξεκί­νησε το όνειρο να γίνεται πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Πώς προ­έ­κυψε όλο αυτό ως ιδέα; Οσο ήσασταν στο αμα­ξί­διο;

Υπήρξαν πολύ δύσκο­λες ώρες για μένα, κατά τη διάρ­κεια αυτών των χρόνων που ήμουν καθη­λω­μένη, δεν θα μπο­ρούσα να σκεφτώ κάτι τέτοιο αυτό το διά­στημα. Είμαι εθε­λό­ντρια 16 χρόνια, βάσει του εθε­λο­ντι­σμού και της πράξης καθώς και της συνα­να­στρο­φής με τα άτομα αυτά, τα παιδιά, σε ιδρύ­ματα, σε σχολεία, σε άσυλο, όπου κι αν βρί­σκο­νται, κατα­φέ­ραμε να κάνουμε κάποια μικρά όνειρά τους πραγ­μα­τι­κό­τητα. Να παί­ξουμε Γκρι­νιάρη, Μονό­πολη, θέατρο, ζωγρα­φική μέχρι και να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουμε ένα μπαζάρ. Ρωτώ­ντας λοιπόν, σε καθη­με­ρινή βάση τα παιδιά τι επι­θυ­μούν να κάνουν, και το πώς θέλουν να το χει­ρι­στούν, ένα από τα όνειρά τους ήταν η πασα­ρέλα. Ισως αυτό να προ­έ­κυψε επειδή γνώ­ρι­ζαν ότι προ­έρ­χο­μαι από τον χώρο της μόδας, ως πρώην μοντέλο. Από εκεί ξεκί­νησε η ιδέα… Αρχικά το κάναμε μεταξύ μας, ως αστείο… Όμως επειδή προ­σπα­θούμε να κάνουμε τα όνειρα πραγ­μα­τι­κό­τητα, έφτασε η ώρα που το πραγ­μα­το­ποιούμε.

Πότε έγινε η πρώτη επί­δειξη μόδας;

Στις 15 Μαΐου στην Αθήνα. Ηταν πολύ όμορφα!

Και πήγε μάλιστα πάρα πολύ καλά.

Ναι! Θέλαμε να δούμε πόσο θα αγκα­λιά­σει ο κόσμος αυτή την προ­σπά­θεια, πόσο θα μας αγα­πή­σει. Μας το απέ­δει­ξαν και με το παρα­πάνω. Ηρθαν 1.380 άτομα!

Ηταν πράγ­ματι μια πολύ μεγάλη αντα­πό­κριση.

Πράγ­ματι, ήταν τερά­στια.

Τα μοντέλα στις επι­δεί­ξεις είναι και άτομα με κινη­τικά προ­βλή­ματα και αρτι­μελή;

Ακριβώς. Υπάρ­χουν μοντέλα «παλιάς κοπής» -όπως συνη­θίζω να λέω- και λέγο­ντας παλιάς κοπής εννοώ της γενιάς της δικής μου, των δεκα­ε­τιών ’80 και ’90. Είμαστε γυναί­κες άνω των 40 όλες. Επίσης συμ­με­τέ­χει μια ομάδα γυναι­κών που ανήκουν στο χώρο και είναι νεό­τε­ρες. Συν­δυά­ζο­νται λοιπόν οι όρθιοι, παλαιάς κοπής και νέας, με καθι­στούς είτε σε αμα­ξί­διο είτε με κινη­τικά προ­βλή­ματα, είτε με σύν­δρομο down. Ανε­βαί­νουν στην πασα­ρέλα επί ίσοις όροις. Η αλήθεια είναι ότι η όλη εικόνα εκπέ­μπει δυνατά μηνύ­ματα και είναι πολύ συγκι­νη­τική. Είναι πάρα πολύ όμορφο να βλέπεις στην πασα­ρέλα πως δεν υπάρχει δια­φο­ρο­ποί­ηση. Η πασα­ρέλα δεν έχει να κάνει μόνο με την ομορφιά. Η ταύτιση του χώρου της μόδας με συγκε­κρι­μένα επίθετα και συγκε­κρι­μένα στε­ρε­ό­τυπα είναι γεγονός, δεν θα πω αν ισχύουν ή όχι. Όμως στη συγκε­κρι­μένη επί­δειξη δεί­χνουμε στον κόσμο ότι οι άνθρω­ποι παρα­μέ­νουν άνθρω­ποι ανε­ξαρ­τή­τως ηλικίας, ανε­ξαρ­τή­τως αν κάθο­νται σε αμα­ξί­διο, ανε­ξαρ­τή­τως αν έχουν σύν­δρομο down…

Είναι πολ­λα­πλά τα μηνύ­ματα που απορ­ρέ­ουν από αυτές τις επι­δεί­ξεις μόδας.

Θεωρώ πως ναι. Είναι πολλά και ουσια­στικά, αρκεί να κατα­φέ­ρουμε να αγγί­ξουμε ένα κομμάτι της ευαι­σθη­σίας, της ψυχής των ανθρώ­πων. Είναι το σημείο εκείνο που όλοι συνει­δη­το­ποιούν ότι τα κινη­τικά προ­βλή­ματα δεν δια­φο­ρο­ποιούν τον άνθρωπο, δεν δια­φο­ρο­ποιούν την ψυχή του.

Στη Ρόδο τι θα δούμε;

Θα δείτε αθλητές στην πασα­ρέλα χρυσούς, αση­μέ­νιους και χάλ­κι­νους παρα­ο­λυ­μπιο­νί­κες που είτε κάθο­νται σε αμα­ξί­διο, είτε είναι ακρω­τη­ρια­σμέ­νοι, θα δείτε παιδιά από τα ΚΔΑΠ που έχουν ζωγρα­φί­σει και θα εκθέ­σουν τα έργα τους, θα δείτε παιδιά από τα ΚΔΑΠ ΜΕΑ Ρόδου, που συμ­με­τέ­χουν στην πασα­ρέλα και θα γίνετε απο­δέ­κτες του συν­θή­μα­τός μας ότι όρθιοι και καθι­στοί είμαστε όλοι ίδιοι! Η εκδή­λωση είναι προ­γραμ­μα­τι­σμένη για τις 18:30 στο Ροδίνι και η σημε­ρινή ημε­ρο­μη­νία επελέγη σε συνερ­γα­σία με τον δήμαρχο Ρόδου, ακριβώς επειδή είναι η Παγκό­σμια Ημέρα ΑΜΕΑ. Πρό­κει­ται για το πρώτο πολι­τι­στικό γεγονός αυτού του είδους και υπο­στη­ρί­ζε­ται από ανθρώ­πους που το πιστεύ­ουν αλλά και από όσους έχουν την περιέρ­γεια να δουν περί τίνος πρό­κει­ται. Η εκδή­λωση, όπως όλες οι δικές μας εκδη­λώ­σεις, δεν έχουν είσοδο, δεν έχουν νούμερα, δεν έχουν μηδε­νικά…

Υπάρχει πάντως πάρα πολύ μεγάλο ενδια­φέ­ρον για την σημε­ρινή εκδή­λωση.

Υπάρχει πράγ­ματι. Είμαι αρκετό διά­στημα στη Ρόδο, δου­λεύ­ο­ντας γι αυτή την εκδή­λωση και εισπράττω το ενδια­φέ­ρον του κόσμου όπου κι αν βρεθώ και είμαι πάρα πολύ χαρού­μενη γι αυτό. Το νησί των Ιπποτών, έχει ιππότες ψυχής!

Μας τιμά αυτό που λέτε.

Κι εσείς με τιμάτε με την φιλο­ξε­νία σας και με την τόση αγάπη με την οποίαν έχετε περι­βά­λει εμένα και την εκδή­λωση.

Μιας και ανα­φερ­θή­κατε προη­γου­μέ­νως στο πρό­βλημα υγείας που αντι­με­τω­πί­σατε και το οποίο σας καθή­λωσε σε αμα­ξί­διο για ένα μεγάλο χρονικό διά­στημα, θα ήθελα να σας ρωτήσω αν σε αυτό το διά­στημα βιώσατε ρατσι­σμό.

Ναι, βεβαίως. Στον απόλυτο βαθμό. Όχι από τους οικεί­ους μου, αλλά από τον κοι­νω­νικό περί­γυρο. Ο κοι­νω­νι­κός περί­γυ­ρος έχει ρατσι­στι­κές τάσεις σε όλα τα επίπεδα, από ένα παιδάκι το οποίο μπορεί να είναι παχύ­σαρκο ή να φορά γυαλιά μέχρι αυτό που είναι καθη­λω­μένο σε αμα­ξί­διο. Πολλές φορές στο διά­στη­μα­που αντι­με­τώ­πιζα το πρό­βλημα υγείας μου, δεν μπο­ρούσα να πάω εκεί που ήθελα είτε γιατί δεν μπο­ρούσε ή δεν ήθελε κανείς να έρθει να με πάρει –ξέρετε οι μετα­κι­νή­σεις όταν είσαι καθη­λω­μέ­νος είναι πολύ δύσκολες- είτε γιατί κάποιος από την παρέα αρνιό­ταν να έχει δίπλα του κάποιον που βρί­σκε­ται σε αμα­ξί­διο.

Είναι σοκα­ρι­στικό αυτό που λέτε… Υπάρ­χουν γύρω μας άνθρω­ποι που δεν θέλουν να συνα­να­στρέ­φο­νται με άτομα που αντι­με­τω­πί­ζουν κινη­τικά προ­βλή­ματα; Είναι αδια­νό­ητο.

Βεβαίως υπάρ­χουν τέτοιοι άνθρω­ποι και βεβαίως συμ­βαί­νουν τέτοια περι­στα­τικά και μάλιστα σε καθη­με­ρινή βάση. Ο κόσμος δεν γνω­ρί­ζει ότι είμαστε όλοι εν δυνάμει ΑΜΕΑ. ΑΜΕΑ δεν σημαί­νει μόνο ανα­πη­ρία. ΑΜΕΑ είναι η γυναίκα που εγκυ­μο­νεί, ΑΜΕΑ είναι το παιδάκι μέχρι 5 ετών που χρειά­ζε­ται βοήθεια για να πάει στην τουα­λέτα όταν βρί­σκε­ται σε εξω­τε­ρικό χώρο και όχι στο οικείο περι­βάλ­λον του, ΑΜΕΑ είναι οι άνθρω­ποι της τρίτης ηλικίας που χρειά­ζο­νται στήριξη και βοήθεια, ΑΜΕΑ είναι κάποιος που έχει σπάσει το χέρι του ή το πόδι του και βρί­σκε­ται σε απο­θε­ρα­πεία μέχρι να επα­νέλ­θει… Η λέξη ΑΜΕΑ δεν σημαί­νει μόνο είμαι ανά­πη­ρος, αυτό είναι το λάθος που κάνουμε οι περισ­σό­τε­ροι έχοντας στρεβλή αντί­ληψη. ΑΜΕΑ είναι κάποιος που χρειά­ζε­ται επι­πλέον βοήθεια και στήριξη για να αντα­πο­κρι­θεί στις καθη­με­ρι­νές του ανάγκες ακόμα και για ένα συγκε­κρι­μένο χρονικό διά­στημα.

Εσείς για πόσο καιρό χρεια­στή­κατε στήριξη;

Εννέα μήνες ήμουν κλι­νή­ρης, 18 μήνες στο αμα­ξί­διο και άλλους 9 μήνες σε μετεγ­χει­ρη­τική κατά­σταση. Ηταν μεγάλο το χρονικό διά­στημα και ήμουν σε πολύ νεαρή ηλικία. Ημουν μητέρα ενός πολύ μικρού παιδιού εκείνη την περίοδο οπότε αντι­λαμ­βά­νε­στε… Δύσκο­λες κατα­στά­σεις, όχι μόνο συναι­σθη­μα­τικά αλλά και σωμα­τικά.

Οι οποίες σας ατσά­λω­σαν όμως και έγιναν δύναμη για να στη­ρί­ξετε με τη σειρά σας άλλους ανθρώ­πους.

Θα συμ­φω­νήσω απόλυτα μαζί σας. Ξέρετε πολλές φορές μου λένε ότι ζω στο δικό μου συν­νε­φάκι και η απά­ντηση που δίνω είναι «αν δεν σου αρέσει το σύννεφό μου, άλλαξε ουρανό». Εγώ βλέπω και αισθά­νο­μαι με τα μάτια της ψυχής μου και δεν θα μου το αλλάξει αυτό κανείς, διότι εγώ έχω περάσει από αυτό το στάδιο, έχω βιώσει πώς είναι να είσαι καθη­λω­μέ­νος, έχω βιώσει τον πόνο, την αδυ­να­μία, την από­γνωση… Βέβαια, είναι σημα­ντικό να σημειώσω πως δεν περί­μενα να μου συμβεί αυτό για να ευαι­σθη­το­ποι­ηθώ, ήμουν ευαι­σθη­το­ποι­η­μένη από πριν και ο εθε­λο­ντι­σμός για εμένα είναι τρόπος ζωής. Δυστυ­χώς ζούμε σε μια κοι­νω­νία που πρώτα πρέπει να πάθουμε για να μάθουμε. Ο εθε­λο­ντι­σμός είναι στάση και τρόπος ζωής, δεν έχει μηδε­νικά, έχει ιδανικά. Υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώ­πων που τους αγγίζει ο εθε­λο­ντι­σμός και κατα­θέ­τουν την ψυχή τους για να προ­σφέ­ρουν, όπως μπορεί ο καθένας τους κι αυτό είναι πραγ­μα­τικά ελπι­δο­φόρο. Τα μηνύ­ματα αγάπης που λαμ­βά­νουμε είναι συγκλο­νι­στικά και μας δίνουν δύναμη να συνε­χί­σουμε για να εμπε­δώ­σουμε όλοι ότι «Δεν υπάρ­χουν άνθρω­ποι Με Ειδικές Ανάγκες, μόνο Άνθρω­ποι».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.