Το DNA κατέρριψε τη σιωπή: Ο πατέρας της ήταν και πατέρας του παιδιού της

• Η εξέταση επι­βε­βαί­ωσε τεκνο­ποί­ηση από αιμο­μι­ξία • Καταγ­γε­λία για καθη­με­ρι­νούς βια­σμούς

Μία υπόθεση που παγώνει το αίμα απο­κα­λύ­φθηκε στη Ρόδο, μετά από πολυετή σιωπή και κακο­ποί­ηση. Στο επί­κε­ντρο βρί­σκε­ται μια 29χρονη γυναίκα, μητέρα δύο παιδιών, η οποία κατήγ­γειλε ότι από μικρή ηλικία βια­ζό­ταν καθη­με­ρινά από τον ίδιο της τον πατέρα. Η υπόθεση πέρασε στο στάδιο της δικα­στι­κής διε­ρεύ­νη­σης έπειτα από παρέμ­βαση κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών και εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία για προ­κα­ταρ­κτική εξέταση.

Το πιο ανα­τρι­χια­στικό στοι­χείο της υπό­θε­σης είναι, όπως έχει απο­κα­λύ­ψει η «δημο­κρα­τική» ότι, σύμφωνα με επίσημο και επι­στη­μο­νικά επε­ξερ­γα­σμένο απο­τέ­λε­σμα γενε­τι­κής εξέ­τα­σης, το ένα από τα δύο της παιδιά είναι βιο­λο­γικό τέκνο του ίδιου της του πατέρα. Το εύρημα αυτό οδηγεί πλέον σε κατη­γο­ρη­τή­ριο για σωρεία βαρύ­τα­των κακουρ­γη­μα­τι­κών πράξεων.

Το παιδί που γεν­νή­θηκε μέσα στη φρίκη – Τι έδειξε το DNA

Η εισαγ­γε­λική εντολή για λήψη και εξέταση βιο­λο­γι­κού υλικού ήταν η αρχή του τέλους για τη συγκά­λυψη της υπό­θε­σης. Οι εξε­τά­σεις διε­νερ­γή­θη­καν στη Διεύ­θυνση Εγκλη­μα­το­λο­γι­κών Ερευνών, με δείγ­ματα από το παιδί, τη μητέρα του, τον φερό­μενο ως δράστη και άλλα πρόσωπα προς απο­κλει­σμό πατρό­τη­τας.

Το απο­τέ­λε­σμα, όπως απο­κα­λύ­πτει η «δημο­κρα­τική» ήταν αδιαμ­φι­σβή­τητο:

Η πιθα­νό­τητα πατρό­τη­τας του κατη­γο­ρου­μέ­νου ξεπερνά το 99,999%, με στα­τι­στική υπεροχή 274.309.387 φορές σε σχέση με οποιον­δή­ποτε άλλον άνδρα.

Δεν βρέθηκε καμία γενε­τική συμ­βα­τό­τητα με τους άλλους πιθα­νούς πατέρες που εξε­τά­στη­καν.

Το επι­στη­μο­νικό αυτό δεδο­μένο χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ως «απο­δει­κτικό μέσο θεμε­λιώ­δους σημα­σίας» για το διε­ρευ­νώ­μενο αδίκημα της αιμο­μι­ξίας κατ’ εξα­κο­λού­θηση, καθώς είναι το μονα­δικό στοι­χείο που τεκ­μη­ριώ­νει απόλυτα τη βιο­λο­γική σχέση.

Τα παιδικά της χρόνια: Βία, ουσίες και εγκα­τά­λειψη

Η 29χρονη γυναίκα μεγά­λωσε σε δυσλει­τουρ­γικό οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον. Οι γονείς της είχαν χωρίσει νωρίς. Η μητέρα της, σύμφωνα με την κατά­θεση, είχε ιστο­ρικό εξάρ­τη­σης από ουσίες, ενώ ο πατέρας της κάπνιζε χρόνια κάνναβη. Η ίδια έζησε από μικρή ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία, η οποία στη συνέ­χεια μετα­τρά­πηκε σε συστη­μα­τική σεξουα­λική κακο­ποί­ηση.

Σε ηλικία 15 ετών μετα­κό­μισε στο σπίτι της γιαγιάς της, όπου συγκα­τοι­κούσε και ο πατέρας της. Εκεί, όπως ανα­φέ­ρει, ξεκί­νησε και ο εφιάλ­της.

«Με βίαζε κάθε μέρα – και στο νέο μου σπίτι»

Η κατά­θεση της 29χρονης είναι ανα­τρι­χια­στική. Περι­γρά­φει συστη­μα­τι­κούς βια­σμούς που συνέ­βαι­ναν κυρίως τη νύχτα αλλά όχι μόνο, οπου­δή­ποτε μέσα στο σπίτι: στον τοίχο, στο πάτωμα, σε καρέ­κλες, στο μπάνιο.

«Τις περισ­σό­τε­ρες φορές με έπιανε, μου κατέ­βαζε τα ρούχα και με κρα­τούσε για να μην μπορώ να κουνηθώ», κατέ­θεσε.

Σε ερώτηση των αστυ­νο­μι­κών για τη συχνό­τητα των περι­στα­τι­κών, η απά­ντησή της ήταν ξεκά­θαρη:

«Κάθε μέρα. Μία φορά ή και παρα­πάνω. Υπήρχαν μέρες που με βίαζε και τρεις φορές».

Ανα­φέ­ρει επίσης ότι ακόμη και όταν κατά­φερε για λίγο να νοι­κιά­σει δικό της σπίτι για να φύγει, ο πατέρας της πήγαινε εκεί, και συνέ­χιζε την κακο­ποί­ηση. Δεν είχε οικο­νο­μική ανε­ξαρ­τη­σία και ήταν ανα­γκα­σμένη να επι­στρέ­φει.

Σιωπή, φόβος και απειλές

Το πρώτο παιδί της το απέ­κτησε με άλλον άνδρα, το δεύτερο, όπως απο­δεί­χθηκε, με τον ίδιο της τον πατέρα. Εκείνη την περίοδο δια­τη­ρούσε σχέση, αλλά δεν είχε αντι­λη­φθεί τίποτα.

Η απο­κά­λυψη έγινε όταν δια­τά­χθηκε εξέταση DNA από τις κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σίες, που ήδη είχαν απο­μα­κρύ­νει τα παιδιά από την επι­μέ­λειά της.

Η ίδια δήλωσε ότι ουδέ­ποτε είχε μιλήσει σε κανέναν, καθώς φοβόταν ότι θα τη σκο­τώ­σει. Περι­γρά­φει τον πατέρα της ως βίαιο, ιδιαί­τερα υπό την επήρεια ουσιών. Ανέφερε και περι­στα­τικά επί­θε­σης σε άλλα μέλη της οικο­γέ­νειας, ακόμη και με μαχαίρι.

Η κόρη της, που έμενε τότε μαζί της, σύμφωνα με την ίδια δεν φαί­νε­ται να έχει κακο­ποι­η­θεί, αλλά παρα­δέ­χε­ται πως δεν μπορεί να είναι σίγουρη.

Η ώρα της καταγ­γε­λίας

Η υπόθεση απο­κα­λύ­φθηκε μόνο όταν η πρόνοια αφαί­ρεσε την επι­μέ­λεια των δύο παιδιών της. Εκείνη τη στιγμή, η γυναίκα μίλησε για πρώτη φορά σε φίλη της, η οποία την παρα­κί­νησε να κατα­θέ­σει επίσημα στην αστυ­νο­μία. Τότε απο­κα­λύ­φθηκε όλο το ιστο­ρικό κακο­ποί­η­σης.

Ανα­φέ­ρει ότι ο πατέρας της στα­μά­τησε να την κακο­ποιεί μόνο όταν έμεινε έγκυος στο δεύτερο παιδί το οποίο απο­δεί­χθηκε τελικά πως ήταν δικό του.

Η θέση του κατη­γο­ρου­μέ­νου: Αρνεί­ται τον βιασμό, παρα­δέ­χε­ται τις επαφές

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, σύμφωνα με την προ­α­να­κρι­τική δικο­γρα­φία, παρα­δέ­χθηκε την ύπαρξη σεξουα­λι­κών επαφών, αλλά αρνεί­ται τις κατη­γο­ρίες περί βιασμού. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι οι πράξεις ήταν «συναι­νε­τι­κές» και ότι «διέ­κο­ψαν όταν αντι­λή­φθη­καν ότι είναι λάθος».

Η απο­λο­γία αυτή χαρα­κτη­ρί­στηκε προ­κλη­τική και ακραία από τις αρχές, καθώς αγνοεί τη θέση εξου­σίας που έχει ένας γονέας έναντι του παιδιού του και παρα­βλέ­πει το γεγονός ότι η καταγ­γέλ­λουσα ήταν ανήλικη όταν ξεκί­νησε η κακο­ποί­ηση.

Η νομική συνέ­χεια

Η υπόθεση έχει περάσει στο επόμενο στάδιο καθώς η δικο­γρα­φία έχει περαιω­θεί από την Υπο­διεύ­θυνση Δίωξης και Εξι­χνί­α­σης Εγκλη­μά­των Ρόδου και έχει υπο­βλη­θεί αρμο­δίως στην Εισαγ­γε­λία, με το κατη­γο­ρη­τή­ριο να περι­λαμ­βά­νει:

• Βιασμό (άρθρο 336 Π.Κ.)

• Αιμο­μι­ξία κατ’ εξα­κο­λού­θηση (345 Π.Κ.)

• Γενε­τή­σιες πράξεις με ανη­λί­κους (339 Π.Κ.)

• Κατά­χρηση ανη­λί­κου σε ασέλ­γεια (342 Π.Κ.)

• Παρα­μέ­ληση ανη­λί­κων

Τον κατη­γο­ρού­μενο υπε­ρα­σπί­ζο­νται οι δικη­γό­ροι κ.κ. Στέλιος Αλε­ξαν­δρής και Πολυ­ξένη Χατζη­γιάννη.

Η σιωπή έσπασε

Η υπόθεση της 29χρονης από τη Ρόδο δεν είναι μεμο­νω­μένη. Είναι η φωνή όλων όσοι δεν κατά­φε­ραν να μιλή­σουν. Το DNA απέ­δειξε αυτό που η κοι­νω­νία φοβόταν να ακούσει: ένα παιδί γεν­νή­θηκε από βιασμό και αιμο­μι­ξία, μέσα σε ένα περι­βάλ­λον βίας και φόβου.

Η ίδια ζητά δικαί­ωση, προ­στα­σία και την επι­στροφή των παιδιών της, μα πάνω από όλα ζητά να μην υπάρξει άλλο παιδί που θα ζήσει αυτό που έζησε εκείνη.

Η επι­στήμη μίλησε. Η κοι­νω­νία δεν μπορεί πια να σωπαί­νει.