Le Figaro κατά Ερντογάν: Ο Σουλτάνος αναζητά διαρκώς νέους εχθρούς

Μη ικα­νο­ποι­η­μέ­νος με την ανά­κτηση της Αγίας Σοφίας για να τη μετα­τρέ­ψει σε τζαμί, ο νεο­σουλ­τά­νος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν θέλει τώρα να εκδι­κη­θεί τη ναυ­μα­χία της Ναυ­πά­κτου; διε­ρω­τά­ται ο Philippe Gélie, σε σχετικό αφιέ­ρωμα της γαλ­λι­κής εφη­μέ­ρι­δας Le Figaro.

Επι­πλέον, όπως ανα­φέ­ρει: «Το ναυτικό του παρε­λαύ­νει στην ανα­το­λική Μεσό­γειο κανο­νιο­βο­λώ­ντας, σε μια εποχή που οι εντά­σεις με την Ελλάδα βρί­σκο­νται στο απο­κο­ρύ­φωμά τους. Οι δύο γει­το­νι­κές χώρες, ιστο­ρι­κοί αντί­πα­λοι, αγω­νί­ζο­νται για την εκμε­τάλ­λευση πλού­σιων υπο­θα­λάσ­σιων κοι­τα­σμά­των φυσικού αερίου, ανα­ζω­πυ­ρώ­νο­ντας μια αρχαία διαμάχη, για την έκταση των αντί­στοι­χων ηπει­ρω­τι­κών εδαφών τους.  Στα ανοιχτά της Κύπρου, οικο­νο­μικά οφέλη και θέματα κυριαρ­χίας δημιουρ­γούν ένα εκρη­κτικό κοκτέιλ. “Η παρα­μι­κρή σπίθα θα μπο­ρούσε να πυρο­δο­τή­σει μια κατα­στροφή”, προει­δο­ποιεί ο Γερ­μα­νός υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών  Heiko Maas».

«Πρό­κει­ται να γίνουμε μάρ­τυ­ρες του πρώτου πολέμου, δύσκολα νοητό, μεταξύ δύο μελών του ΝΑΤΟ;», είναι το δεύτερο ερώτημα που θέτει ο αρθρο­γρά­φος, προ­σθέ­το­ντας ότι o Ερντο­γάν «προ­κα­λεί στους Ευρω­παί­ους να είναι έτοιμοι να “θυσιά­σουν” όσους “μάρ­τυ­ρες” και αυτός».

Σύμφωνα με τον Gélie, o εθνι­κι­στι­κός λαϊ­κι­σμός ισλα­μι­στι­κού τύπου του Τούρκου προ­έ­δρου «τον ωθεί συνεχώς να κάνει νέους εχθρούς, μεταξύ των οποίων οι Έλληνες και Γάλλοι “άπλη­στοι και ανί­κα­νοι ηγέτες” εμφα­νί­ζο­νται τώρα σε εξέ­χουσα θέση».

Στη συνέ­χεια, τονίζει πως ο κατά­λο­γος των κακών κινή­σεων του Ερντο­γάν αυξά­νε­ται. Σε αυτόν ανήκουν:

– ο μετα­να­στευ­τι­κός εκβια­σμός ενα­ντίον της Ευρώπης,

– η κατοχή της βόρειας Συρίας ενα­ντίον των Κούρδων,

– η ένοπλη παρέμ­βαση στη Λιβύη

– η αγορά ενός ρωσικού αντι­πυ­ραυ­λι­κού συστή­μα­τος, «κάτω από τη μύτη» των Αμε­ρι­κα­νών καθώς και

– η εσω­τε­ρική κατα­στολή, η οποία οδήγησε χιλιά­δες Τούρ­κους στη φυλακή και κόστισε τη ζωή της  δικη­γό­ρου, Ebru Timtik, μετά από απεργία πείνας 238 ημερών.

Για τη Γαλλία, δεν μπορεί να υπάρξει ισο­δυ­να­μία μεταξύ των τουρ­κι­κών αδι­κη­μά­των και των θαλασ­σίων αξιώ­σεων, ενίοτε υπερ­βο­λι­κών, της Ελλάδας, συνε­χί­ζει ο Gélie, προ­σθέ­το­ντας ότι  ο Γάλλος πρό­ε­δρος Εμα­νουέλ Μακρόν «θέλει το ΝΑΤΟ να έχει το θάρρος να μιλήσει στον αυτο­κρά­τορα της Άγκυρας και η ΕΕ να επι­δεί­ξει αρκετή αυστη­ρό­τητα για να τον συμ­μορ­φώ­σει».

Επι­πλέον, εξηγεί πως «στο ντουέτο του με την Καγκε­λά­ριο, ο Γάλλος παίζει το χαρτί ενός επι­δει­κτι­κού μιλι­τα­ρι­σμού, ενώ η Angela Merkel υπο­στη­ρί­ζει ένα νηφάλιο διάλογο», υπο­γραμ­μί­ζο­ντας, παράλ­ληλα, ότι «το σχέδιό τους για έξοδο από μία επι­κίν­δυνη κλι­μά­κωση είναι τερ­μα­τι­σμός χωρίς καθυ­στέ­ρηση των στρα­τιω­τι­κών προ­κλή­σεων και θέσπιση ενός μορα­τό­ριουμ για την εξε­ρεύ­νηση σε αμφι­σβη­τού­μενα ύδατα. Κανείς δεν τα έχει πει καλύ­τερα μέχρι τώρα».

Στο ίδιο αφιέ­ρωμα, ο αρθρο­γρά­φος Nicolas Barotte ανα­φέ­ρει, επι­κα­λού­με­νος πλη­ρο­φο­ρίες από διπλω­μάτη, ότι το γαλλικό πολε­μικό πλοίο Tonnerre, κατευ­θυ­νό­μενο προς το Λίβανο, για να μετα­φέ­ρει γαλλική βοήθεια στη Βηρυτό, έφτασε στον προ­ο­ρι­σμό του, αφού, μετά από μία κοινή ναυ­σι­πλοΐα με το  Ελλη­νικό Ναυτικό, η γαλλική φρεγάτα «συνο­δεύ­τηκε ευέ­λι­κτα από ένα τουρ­κικό πλοίο».

«Το επει­σό­διο απει­κο­νί­ζει ακόμη πιο πολύ τις σχέσεις δυσπι­στίας που έχουν ανα­πτυ­χθεί στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο μεταξύ Γαλλίας και Τουρ­κίας», τονίζει στη συνέ­χεια ο δημο­σιο­γρά­φος, σημειώ­νο­ντας, ότι εδώ και μήνες, «οι πεζο­ναύ­τες κοι­τά­ζουν και παρα­τη­ρούν ο ένας τον άλλον, καθώς η Άγκυρα επι­χει­ρεί την πολι­τική τετε­λε­σμέ­νων γεγο­νό­των, διεκ­δι­κώ­ντας δικαιώ­ματα επί των πόρων φυσικού αερίου στη νότια Κύπρο και κυκλο­φο­ρώ­ντας  πλοία, που παρα­βιά­ζουν το εμπάρ­γκο όπλων στη Λιβύη, με απο­κο­ρύ­φωμα των εντά­σεων τους τελευ­ταί­ους μήνες το περι­στα­τικό με τη φρεγάτα Le Courbet».

Υπεν­θυ­μί­ζει, επίσης, την εν μέρει απο­χώ­ρηση της Γαλλίας, μετά από αυτήν την επι­θε­τική κίνηση της Τουρ­κίας και την δια­μαρ­τυ­ρία της υπουρ­γού Άμυνας Florence Parly στο ΝΑΤΟ ενάντια στη συμπε­ρι­φορά αυτού του συγκε­κρι­μέ­νου «συμ­μά­χου», σημειώ­νο­ντας ταυ­τό­χρονα, ότι μόνο οκτώ άλλες χώρες της Συμ­μα­χίας ακο­λού­θη­σαν τη Γαλλίδα υπουργό στην κίνησή της αυτή.

Τον Αύγου­στο, το Tonnerre εκμε­ταλ­λεύ­τηκε το πέρασμα του, για να παρα­τη­ρή­σει τις επι­χει­ρή­σεις που διε­ξή­γαγε το Ορούτς Ρέις, του οποίου η αμφι­σβη­τού­μενη δρα­στη­ριό­τητα έχει ανα­ζω­πυ­ρώ­σει τις εντά­σεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρ­κίας.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στο αφιέ­ρωμα, «η από­σταση μεταξύ του Ορούτς Ρέις και των πολε­μι­κών πλοίων ενδέ­χε­ται να μην επι­τρέ­πει τεχνικά επι­χει­ρή­σεις γεω­τρή­σεων» και σε κάθε περί­πτωση, η αξιο­ποί­ηση αυτών των πόρων θα πάρει χρόνια ακόμη. Επο­μέ­νως, η τουρ­κική επί­δειξη δύναμης στη θάλασσα είναι πρω­τί­στως πολι­τική και η Γαλλία, στο όνομα της ελευ­θε­ρίας της ναυ­σι­πλο­ΐας και του σεβα­σμού του διε­θνούς δικαίου, αντι­τί­θε­ται και παίρνει θέση υπέρ της Ελλάδας.

Ωστόσο, καθώς η απο­στολή του Ορούτς Ρέις έχει παρα­τα­θεί, το τουρ­κικό ναυτικό απο­φά­σισε να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει αυτή την εβδο­μάδα ασκή­σεις με πραγ­μα­τικά πυρά, ειδο­ποιώ­ντας να απο­φεύ­γουν την περιοχή τα ξένα πλοία. «Αυτός ο τύπος στρα­τιω­τι­κής άσκησης δεν είναι ασυ­νή­θι­στος a priori. Αλλά στο πλαίσιο αυτό, φέρει ένα πολι­τικό σήμα», εξηγεί ο Hugo Decis, ερευ­νη­τής και ειδικός στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο του IISS.  Η πολε­μική προει­δο­ποί­ηση είναι ξεκά­θαρη, αλλά υπάρχει μια διαφορά με την Ελλάδα, η οποία πραγ­μα­το­ποί­ησε επίσης μια άσκηση στη θάλασσα την περα­σμένη εβδο­μάδα. Η Τουρκία είναι μόνη, ενώ η Αθήνα μπόρεσε να εμπλέ­ξει τη Γαλλία, την Ιταλία και την Κύπρο», σημειώ­νει ο ερευ­νη­τής.

Σύμφωνα με το άρθρο, η Ελλάδα εντεί­νει επίσης τις στρα­τιω­τι­κές ασκή­σεις για να εντυ­πω­σιά­σει τον Τούρκο αντί­παλό της και ο κίν­δυ­νος ενός συμ­βά­ντος δεν πρέπει να υπο­τι­μά­ται.

«Στα ανοιχτά των ακτών της Αιγύ­πτου και του Ισραήλ, με την παρου­σία ρωσικών και αμε­ρι­κα­νι­κών πλοίων, η ανα­το­λική Μεσό­γειος είναι ιδιαί­τερα ευαί­σθητη, εξ ου και η σύνεση ορι­σμέ­νων. Εάν οι Βρε­τα­νοί έχουν βάσεις στην Κύπρο, μένουν μακριά από τις εντά­σεις, για να προ­φυ­λά­ξουν τους υπη­κό­ους τους στο βόρειο τμήμα του νησιού, που ελέγ­χε­ται από την Τουρκία από το 1974. Η Ιταλία, πριν συμ­με­τά­σχει στην «Ευνομία», πραγ­μα­το­ποί­ησε από την πλευρά της μία κοινή άσκηση με την Τουρκία στη θάλασσα… η Ρώμη θέλει να σώσει την αίγα και το λάχανο. Ακριβώς όπως οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, οι οποίες πραγ­μα­το­ποί­η­σαν ασκή­σεις με τα τουρ­κικά πλοία την περα­σμένη εβδο­μάδα», κατα­λή­γει ο δημο­σιο­γρά­φος.

Παρό­μοιο δημο­σί­ευμα φιλο­ξε­νεί και η αμε­ρι­κα­νική ιστο­σε­λίδα The Hill, με τίτλο «Η υπερ­βο­λική φιλο­δο­ξία του Ερντο­γάν προ­κα­λεί προ­βλή­ματα στη Μεσό­γειο».

Στο εν λόγω άρθρο ανα­φέ­ρε­ται, μεταξύ άλλων, ότι «είναι ευρέως γνωστό πως ο Ερντο­γάν υπο­στη­ρί­ζει την Μου­σουλ­μα­νική Αδελ­φό­τητα καθώς και ότι προ­σπα­θεί να επε­κτεί­νει την επιρροή της Τουρ­κίας στις περιο­χές που κάποτε ήταν υπό την κυριό­τητα της Οθω­μα­νι­κής αυτο­κρα­το­ρίας».

Τονί­ζε­ται, επίσης, ότι «στην προ­σπά­θειά του αυτή [ο Ερντο­γάν] επέλεξε να έρθει αντι­μέ­τω­πος με έξι κράτη της Αν. Μεσο­γείου και με τη Γαλλία ταυ­το­χρό­νως, απο­μα­κρυ­νό­με­νος, παράλ­ληλα, όλο και περισ­σό­τερο από την Ευρω­παϊκή Ένωση, στην οποία ανήκουν η Γαλλία, η Ελλάδα και η Κύπρος».

Τέλος, σύμφωνα με τον αρθρο­γράφο, «το αν η Ερντο­γάν ανα­γνω­ρί­σει ότι έχει δαγκώ­σει περισ­σό­τερα από όσα μπορεί να μασήσει παρα­μέ­νει ένα ανοιχτό ερώτημα. Εάν έχει την οποια­δή­ποτε λογική, θα επα­να­προσ­διο­ρί­σει την επι­θε­τική του συμπε­ρι­φορά προτού συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι η χώρα του πλη­ρώ­νει ένα τίμημα που δεν μπορεί να αντέξει».

Πηγή: kathimerini.gr