Τα «Ασκητικά» του Μποκόρου στην Αποκάλυψη της Πάτμου

Οι φλόγες του, οι χαραγ­μα­τιές φωτός, τα εθνικά σύμβολα, η από­κο­σμη λάμψη που τρε­μο­παί­ζει: η μυστα­γω­γία των έργων του ζωγρά­φου Χρήστου Μπο­κό­ρου εγκα­θι­δρύ­ε­ται σε ένα νησί που αγαπά πολύ, την Πάτμο με την έκθεση «Ασκη­τικά»

Καθώς συμπλη­ρώ­νο­νται είκοσι χρόνια από την εγγραφή της Πάτμου στον κατά­λογο των Μνη­μείων της Παγκό­σμιας Κλη­ρο­νο­μιάς της UNESCO (1999-2019), ο Χρήστος Μπο­κό­ρος φέρνει στο εμβλη­μα­τικό μνη­μειακό συγκρό­τημα του Ιερού Σπη­λάιου της Απο­κά­λυ­ψης Πάτμου την έκθεσή του «Ασκη­τικά» έως τις 30 Σεπτεμ­βρίου. Στο Ιερό Σπήλαιο της Απο­κά­λυ­ψης Πάτμου ο άγιος Ιωάννης ο Θεο­λό­γος, εξό­ρι­στος εκεί το έτος 95 μ.Χ., συνέ­γραψε το ιερό απο­κα­λυ­πτικό κείμενο, απο­τε­λεί αντι­προ­σω­πευ­τικό παρά­δειγμα προ­σθε­τι­κής αρχι­τε­κτο­νι­κής και ανα­πτύσ­σε­ται σε πέντε στάθμες, με αλλε­πάλ­λη­λες οικο­δο­μι­κές φάσεις, από τον 12ο έως και τον 20ο αιώνα. Η απο­κα­τά­σταση, συντή­ρηση και ανά­δειξη του μνη­μείου υλο­ποι­ή­θηκε από την Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου στο πλαίσιο του Εθνικού Στρα­τη­γι­κού Πλαι­σίου Ανα­φο­ράς (Επι­χει­ρη­σιακό Πρό­γραμμα Κρήτης και Νήσων Αιγαίου, 2007-2014).

Ο Χρήστος Μπο­κό­ρος με ένα εμβλη­μα­τικό έργο του/ Φωτο­γρα­φία Facebook

Τα έργα του Χρήστου Μπο­κό­ρου φιλο­ξε­νού­νται σε πέντε αίθου­σες στην τρίτη στάθμη του συμπλέγ­μα­τος. Η πρό­σβαση στους εκθε­σια­κούς χώρους θα γίνεται από την παλαιά είσοδο της Απο­κά­λυ­ψης. Η έκθεση διορ­γα­νώ­νε­ται από το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού – Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου και την Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Θεο­λό­γου Πάτμου. Ο ίδιος ο δημιουρ­γός, σε ένα κείμενο με τον τίτλο «Πονή­ματα ασκη­τικά και άνθη ανέ­σπερα », γράφει ανα­φο­ρικά με την έκθεση:

«Αλλο­πρό­σαλ­λοι καιροί. Όλα γρήγορα γίνο­νται, γρήγορα αλλά­ζουνε, γρήγορα τελειώ­νουν κι ακόμα πιο γρήγορα χάνο­νται· κι άλλον τρόπο δεν έχω, με τη ζωγρα­φική ακόμη παι­δεύ­ο­μαι. Εκεί μαθαίνω, εκεί στο­χά­ζο­μαι τη ζωή και τα πάθη της, εκεί σώζομαι. Αντι­στέ­κε­ται η εικόνα, θέλει κόπο και χρόνο να γίνει κι όταν φανεί δεν προσ­δοκά βέβαια απόρ­ριψη, ν’ αντι­κα­τα­στα­θεί από άλλη νεότερη. Πότε παλιώ­νει άραγε το παλιό; Στην αιω­νιό­τητα προ­σβλέ­πει η τέχνη και στην αλήθεια. Εκεί πέρα μας σώζει.

Μάθημα είναι και η ζωή και η τέχνη, μια άσκηση. Άσκηση αυτο­γνω­σίας. Ασκη­τικά και τα έργα της. Τα εργό­χειρα της ζωής μας. Χει­ρο­τε­χνή­ματα που πασχί­ζουν να απο­δώ­σουν αχει­ρο­ποί­ητο νόημα. Να απο­τρέ­ψουν τη λήθη και τον χαμό. Να ξεκλέ­ψουν απ’ τον χρόνο μια μορφή, μιαν εικόνα και να τη σώσουν απ’ τη λήθη στο αντί­θετό της, που ‘ν’ η α-λήθεια. Να ανα­θέ­σουν στη μνήμη μνημείο αντί μνήμα. Το σκοτάδι απερ­γά­ζο­νται για ν’ ανα­στή­σουνε φως, να φωτί­σουνε άνθη ανέ­σπερα.

Ένα πάθημα η προ­σπά­θεια να απο­δο­θεί απ’ την ύλη το πνεύμα, που όλο αντι­στέ­κε­ται, το απρό­σιτο, και μας δια­φεύ­γει. Αναιρεί τα θέλω μας, ανα­τρέ­πει τις δεξιό­τη­τες σαν χαλίκια στο κύμα, τσα­κί­ζει τις βεβαιό­τη­τες σαν κλαριά στον αέρα. Χάρισμα η ζωή μας και τη χρω­στάμε. Να την απο­δώ­σουμε πολύ­τιμη, όσο νογάμε ότι αξίζει. Πάσχο­ντες· προ­σφορά και θυσία στο τίποτε που μόνο έτσι όμως γίνεται κάτι. Τεκ­μή­ριο, πει­στή­ριο και κρι­τή­ριο μοναχό της ζωής μας, τα έργα μας. Αίτημα αθα­να­σίας οι τέχνες που μηχα­νευό­μα­στε κι εξα­σκούμε. Μια ταυ­τό­τητα να βρούμε. Μια κοι­νό­τητα. Στο κοινό να σωθούμε. Κανένας δεν σώζεται μόνος. Αλλά σε τι ομο­νο­ούμε ως κοι­νό­τητα; Πως κοι­νω­νούμε το ύψος στην Τέχνη; Πως μετέ­χουμε; Δική μας ευθύνη κι απόφαση.

Κι ας μην γελιό­μα­στε. Δεν είναι τα έργα που εκτί­θε­νται ενώπιόν μας. Εμείς εκτι­θέ­μεθα απέ­να­ντί τους ανα­ζη­τώ­ντας αμήχανα νόημα, οι πολυ­μή­χα­νοι. Μια ανάσα να πάμε πιο πέρα. Ένα νεύμα να σηκω­θούμε ψηλό­τερα».

πηγή iefimerida.gr