Conde Nast Traveller: Τα 14 καλύτερα ελληνικά νησιά-Τα τέσσερα στη Δωδεκάνησο

Σύμφωνα με το κείμενο, λοιπόν, τα καλύ­τερα ελλη­νικά νησιά είναι τα εξής:

Ύδρα: «Ποιος νοιά­ζε­ται που καλά καλά δεν υπάρ­χουν παρα­λίες; Μπορείς πάντα να βρεις έναν βράχο για να βου­τή­ξεις στα πιο καθαρά νερά του κόσμου».

Κέρκυρα: «Η κοσμο­πο­λί­τικη πρω­τεύ­ουσα είναι μια γοη­τευ­τική συνά­ντηση βενε­τι­κών, βρε­τα­νι­κών και γαλ­λι­κών αποι­κια­κών επιρ­ροών».

Μύκονος: «Προ­σελ­κύει γκλα­μου­ρά­τους ηδο­νι­στές από τη δεκα­ε­τία του 1960»

Κεφα­λο­νιά: «Το “Μαντο­λίνο του λοχαγού Κορέλι έφερε την Κεφα­λο­νιά στο προ­σκή­νιο το 2001. Το τοπίο εξα­κο­λου­θεί να αντα­πο­κρί­νε­ται στις προσ­δο­κίες»

Σαντο­ρίνη: «Μια ηφαι­στειακή έκρηξη ανα­τί­ναξε την καρδιά της Σαντο­ρί­νης πριν 3.500 χρόνια, αφή­νο­ντας πίσω παρα­λίες με μαύρη άμμο, κατα­κό­ρυφα βράχια σε ψυχε­δε­λι­κές απο­χρώ­σεις και φήμες για την Ατλα­ντίδα».

Ζάκυν­θος: «Έχει απο­τι­νά­ξει τη φήμη της ως προ­ο­ρι­σμός για άντρες που κάνουν tour (αρκεί να απο­φύ­γετε τον Λαγανά), παρου­σιά­ζο­ντας τον εαυτό της ως το πιο πράσινο νησί της Ελλάδας»

Κρήτη: «Αρχαία ερείπια, χιο­νι­σμέ­νες κορυφές και αμέ­τρη­τες παρα­λίες. Ο ήλιος είναι εγγυ­η­μέ­νος όλον τον χρόνο, αλλά ειδικά η άνοιξη είναι πανέ­μορφη»

Ρόδος: «Όταν ο συγ­γρα­φέας Λόρενς Ντουρέλ έφτασε στη Ρόδο μετά τον Δεύτερο Παγκό­σμιο Πόλεμο, βρήκε ένα νησί κατε­στραμ­μένο από αιώνες σταυ­ρο­φό­ρων και κατα­κτη­ρών. Όπως ο πεσμέ­νος Κολοσ­σός, ήταν μια “Ρόδος σπα­σμένη σε ένα εκα­τομ­μύ­ριο κομ­μά­τια, που περί­μενε να ξανα­χτι­στεί”. Έκτοτε η Ρόδος έχει επα­νε­φεύ­ρει τον εαυτό της ως ένας από τους κορυ­φαί­ους προ­ο­ρι­σμούς της Ελλάδας»

Σύμη: «Η μικρή Σύμη έχει το πιο όμορφο λιμάνι στην Ελλάδα»

Νάξος: «Δεν είναι να απορεί κανείς που ο Ηρό­δο­τος περιέ­γραψε τη Νάξο ως “το πιο ευτυ­χι­σμένο από τα νησιά”»

Τήνος: «Έχει πάνω από 50 νησιά, και το καθένα αντα­γω­νί­ζε­ται τα άλλα για τον τίτλο του ομορ­φό­τε­ρου όλων»

Άνδρος: «Αντί­θετα με τους κατά­ξε­ρους γεί­το­νές της στις Κυκλά­δες, η Άνδρος έχει εντυ­πω­σιακά πλούσια βλά­στηση. Οι αρχαίοι Έλληνες την έλεγαν Υδρούσα, λόγω των πολλών καταρ­ρα­κτών και πηγών της»

Σίφνος: «Οφείλει τη φήμη της στη γαστρο­νο­μία στον Νικόλα Τσε­λε­με­ντέ, που έγραψε το πρώτο ελλη­νικό βιβλίο μαγει­ρι­κής το 1910. Ξεχάστε το σου­βλάκι και τον μουσακά: Εδώ οι ρεβυ­θο­κρο­κέ­τες και η καβουρ­ντι­σμένη κάππαρη είναι στα­θε­ρές στις ταβέρ­νες»

Αστυ­πά­λαια: «Μια ανα­δρομή σε πιο χαλα­ρούς, αργούς και στοι­χειώ­δεις τρόπους ζωής, είναι εξαι­ρε­τικά ευπρό­σιτη (πτήσεις μιας ώρας ημε­ρη­σίως από την Αθήνα)»

Πάτμος: «Έχει μια απροσ­διό­ρι­στη je ne sais quoi– έναν εξώ­κο­σμο χαρα­κτήρα που πηγάζει από το μεσαιω­νικό μονα­στήρι του Αγίου Ιωάννη»