Ξεκινά τη Δευτέρα η εκδίκαση της έφεσης του πρώην διευθυντή της Πειραιώς για την «παρατράπεζα»

• Μετά από δια­δο­χι­κές ανα­βο­λές, η υπόθεση με την πρω­τό­δικη κάθειρξη 18 ετών και ζημία 1.804.392,44 ευρώ φτάνει σε δεύτερο βαθμό ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί Κακουρ­γη­μά­των, με την υπε­ρά­σπιση να ρίχνει το βάρος στην ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κών

Μία από τις πλέον πολυ­συ­ζη­τη­μέ­νες υπο­θέ­σεις οικο­νο­μι­κού εγκλή­μα­τος των τελευ­ταίων ετών επι­στρέ­φει στο ακρο­α­τή­ριο. Τη Δευτέρα 28 Σεπτεμ­βρίου 2026 ξεκινά, έπειτα από δια­δο­χι­κές ανα­βο­λές, η εκδί­καση της έφεσης που έχει ασκήσει ο πρώην διευ­θυ­ντής υπο­κα­τα­στή­μα­τος της Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς στο νησί, ο οποίος κατα­δι­κά­στηκε πρω­το­δί­κως σε κάθειρξη 18 ετών για υπόθεση παρα­τρα­πε­ζι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας.

Η δίκη διε­ξά­γε­ται ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί Κακουρ­γη­μά­των Β’ Βαθμού, και ανα­μέ­νε­ται να κρίνει κατά πόσο η αυστηρή πρω­τό­δικη κρίση θα δια­τη­ρη­θεί ως έχει ή θα μετα­βλη­θεί, του­λά­χι­στον σε επίπεδο ποινής.

Οι ανα­βο­λές που προη­γή­θη­καν κρά­τη­σαν την υπόθεση σε εκκρε­μό­τητα για μεγάλο διά­στημα, χωρίς όμως να σβήσουν το κοι­νω­νικό της απο­τύ­πωμα. Πρό­κει­ται για μια υπόθεση που δεν μετριέ­ται μόνο σε δικο­γρα­φι­κές σελίδες και ποσά, αλλά και σε μια επίμονη ανη­συ­χία για το πώς μπορεί να δια­βρω­θεί η εμπι­στο­σύνη των απο­τα­μιευ­τών όταν ο θεσμι­κός ρόλος ενός τρα­πε­ζι­κού στε­λέ­χους μετα­τρέ­πε­ται, κατά την κατη­γο­ρία, σε εργα­λείο εξα­πά­τη­σης.

Στη δίκη της Δευ­τέ­ρας ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του κατη­γο­ρου­μέ­νου παρί­στα­ται ο κ. Άκης Δημη­τριά­δης. Ως συνή­γο­ροι υπο­στή­ρι­ξης της κατη­γο­ρίας για την Τράπεζα Πει­ραιώς παρί­στα­νται οι κ.κ. Χαρά Παπα­δο­πού­λου και Γιάννης Καρα­τζα­φέ­ρης, ενώ για τα θύματα παρί­στα­νται οι κ.κ. Μιχάλης Καντι­δε­νός και Ελ. Κορ­δέλλα.

Το στοί­χημα των ελα­φρυ­ντι­κών

Η στρα­τη­γική της υπε­ρά­σπι­σης στη δευ­τε­ρο­βάθ­μια δίκη έχει σαφή προ­σα­να­το­λι­σμό. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, οι συνή­γο­ροι ανα­μέ­νε­ται να επι­κε­ντρώ­σουν την προ­σπά­θειά τους στην ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κών, επι­διώ­κο­ντας να μετα­βλη­θεί η ποινική μετα­χεί­ριση του κατη­γο­ρου­μέ­νου σε επίπεδο ποινής, ακόμη κι αν δεν ανα­τρα­πεί η ουσία της πρω­τό­δι­κης κρίσης. Σε δίκες οικο­νο­μι­κού εγκλή­μα­τος με μεγάλο ύψος ζημίας, η επιλογή αυτή απο­τε­λεί συχνά τον πιο ρεα­λι­στικό δρόμο για άμεση πρα­κτική μετα­βολή, αφού τα ελα­φρυ­ντικά λει­τουρ­γούν ως μοχλός ανα­προ­σαρ­μο­γής της ποινής προς τα κάτω.

Το βάρος του εγχει­ρή­μα­τος γίνεται κατα­νοητό αν ανα­λο­γι­στεί κανείς ότι πρω­το­δί­κως το δικα­στή­ριο δεν ανα­γνώ­ρισε κανένα ελα­φρυ­ντικό.

Μάλιστα, είχε επι­ση­μαν­θεί από έδρας ότι ήταν η πρώτη φορά που το δικα­στή­ριο δεν μπο­ρούσε να βρει στή­ριγμα για την ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κών, μια δια­τύ­πωση που απο­τυ­πώ­νει την αυστη­ρό­τητα με την οποία αντι­με­τω­πί­στη­καν οι πράξεις όπως απο­δό­θη­καν στον κατη­γο­ρού­μενο. Η Εισαγ­γε­λέας της έδρας, στην αγό­ρευσή της, τον είχε χαρα­κτη­ρί­σει άπληστο και είχε κάνει λόγο για «προ­φά­σεις εν αμαρ­τί­αις» ανα­φο­ρικά με τους ισχυ­ρι­σμούς του.

Τα αδι­κή­ματα της πρω­τό­δι­κης κατα­δί­κης

Η πρω­τό­δικη απόφαση έκρινε ομο­φώ­νως ένοχο τον κατη­γο­ρού­μενο για σειρά αδι­κη­μά­των κακουρ­γη­μα­τι­κού χαρα­κτήρα, με κοινό παρο­νο­μα­στή την κατ’ εξα­κο­λού­θηση δράση και τα όρια ζημίας που υπερ­βαί­νουν τις 120.000 ευρώ. Συγκε­κρι­μένα, κρίθηκε ένοχος για πλα­στο­γρα­φία με την ειδι­κό­τερη μορφή της κατάρ­τι­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση με συνο­λική ζημία και αντί­στοιχη ωφέλεια άνω των 120.000 ευρώ, για πλα­στο­γρα­φία με την ειδι­κό­τερη μορφή της νόθευ­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση επίσης άνω των 120.000 ευρώ, για απάτη κατ’ εξα­κο­λού­θηση με περιου­σιακή ζημία και αντί­στοιχο όφελος άνω των 120.000 ευρώ, για νομι­μο­ποί­ηση εσόδων από εγκλη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα κατ’ εξα­κο­λού­θηση και κατ’ επάγ­γελμα, καθώς και για απάτη με υπο­λο­γι­στή κατ’ εξα­κο­λού­θηση, με ζημία και αντί­στοιχο όφελος επίσης πάνω από τις 120.000 ευρώ.

Το εύρος των αδι­κη­μά­των δείχνει ότι το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο δεν είδε μια μεμο­νω­μένη οικο­νο­μική εκτροπή, αλλά ένα πλέγμα μεθόδων που, κατά την κρίση του, ανα­πα­ρή­γαγε την ωφέλεια και κάλυπτε τα ίχνη της.

Η ζημία και το χρονικό της υπό­θε­σης

Το ύψος της ζημίας, όπως απο­δό­θηκε για το διά­στημα από 2 Φεβρουα­ρίου 2012 έως 19 Ιουνίου 2015, φέρεται να ανέρ­χε­ται στο ποσό των 1.804.392,44 ευρώ. Ο αριθμός δεν αφήνει περι­θώ­ριο να θεω­ρη­θεί η υπόθεση περι­φε­ρειακή ή ήσσονος βαρύ­τη­τας, ιδίως σε μια τοπική κοι­νω­νία όπου οι τρα­πε­ζι­κές σχέσεις βασί­ζο­νται συχνά στην προ­σω­πική επαφή και στην αίσθηση οικειό­τη­τας.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», οι υπο­θέ­σεις που απα­σχό­λη­σαν την Εισαγ­γε­λία ήταν 14. Στο ακρο­α­τή­ριο του πρώτου βαθμού κατέ­θε­σαν 19 μάρ­τυ­ρες, ενώ τα θύματα που απο­ζη­μιώ­θη­καν από την τράπεζα δεν εμφα­νί­στη­καν στη δίκη. Το τελευ­ταίο στοι­χείο, χωρίς να αλλάζει τη δικο­νο­μική βάση, επη­ρε­ά­ζει την ατμό­σφαιρα μιας τέτοιας δια­δι­κα­σίας. Η απο­ζη­μί­ωση λει­τουρ­γεί ως πρα­κτική απο­κα­τά­σταση, όμως η απουσία των παθό­ντων αφαιρεί συχνά από το ακρο­α­τή­ριο τον άμεσο ανθρώ­πινο αντί­κτυπο της εξα­πά­τη­σης.

Οι 3 μεθο­δεύ­σεις που περι­γρά­φο­νται  στην υπόθεση

Στον πυρήνα της υπό­θε­σης, όπως έχει απο­δο­θεί, περι­γρά­φο­νται 3 δια­φο­ρε­τι­κοί τρόποι δράσης μέσω των οποίων ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να ιδιο­ποι­ή­θηκε χρήματα πελατών, αξιο­ποιώ­ντας άλλοτε την απόλυτη εμπι­στο­σύνη τους και άλλοτε κοι­νω­νι­κές σχέσεις που είχαν χτιστεί έξω από την τρα­πε­ζική ρουτίνα.

Η πρώτη μεθό­δευση βασί­στηκε σε πελάτες που είχαν ισχυρή προ­σω­πική εμπι­στο­σύνη στο πρόσωπό του. Φέρεται να τους έπειθε να ανα­νε­ώ­νουν προ­θε­σμια­κές κατα­θέ­σεις, προ­σφέ­ρο­ντας επι­τό­κια πέρα από όσα προ­έ­βλε­παν τα επεν­δυ­τικά προ­γράμ­ματα της τρά­πε­ζας, και να τους εφο­διά­ζει με πλα­στούς τίτλους προ­θε­σμια­κών κατα­θέ­σεων και πλαστά βιβλιά­ρια κατα­θέ­σεων συν­δε­δε­μένα με αυτούς.

Το κρίσιμο σημείο αυτής της εκδοχής είναι η κατα­σκευή μιας τεκ­μη­ριω­μέ­νης εικόνας κανο­νι­κό­τη­τας μέσω εγγρά­φων, ώστε ο κατα­θέ­της να βλέπει, να κρατά και να πιστεύει ότι όλα λει­τουρ­γούν εντός τρα­πε­ζι­κού κανόνα. Παράλ­ληλα, φέρεται να κάλυπτε τις υπε­ξαι­ρέ­σεις με ανα­λή­ψεις και μετα­φο­ρές χρη­μά­των σε άλλους λογα­ρια­σμούς, χτί­ζο­ντας μια αλλη­λου­χία συναλ­λα­γών που δυσκό­λευε την άμεση ανί­χνευση.

Η δεύτερη μεθό­δευση, όπως απο­δί­δε­ται, αξιο­ποί­ησε κοι­νω­νι­κές σχέσεις εκτός του στενού τρα­πε­ζι­κού πλαι­σίου. Κυρίως άτομα με τα οποία είχε ανα­πτύ­ξει δεσμούς σε αθλη­τικό σύλλογο, όπου είχε δια­τε­λέ­σει πρό­ε­δρος, φέρο­νται να πεί­στη­καν να του εμπι­στευ­θούν κατα­θέ­σεις για επέν­δυση σε ομόλογα δήθεν του εξω­τε­ρι­κού με εξω­πραγ­μα­τι­κές απο­δό­σεις.

Η δρα­στη­ριό­τητα αυτή περι­γρά­φε­ται ως εκτός τρά­πε­ζας, αν και συνα­ντή­σεις φέρο­νται να πραγ­μα­το­ποιού­νταν και στο γραφείο του. Δημιουρ­γεί­ται έτσι μια γκρίζα ζώνη, καθώς ο χώρος και η ιδιό­τητα υπο­βάλ­λουν θεσμικό κύρος ακόμη και όταν η πράξη, κατά την κατη­γο­ρία, δεν είναι θεσμική. Στην ίδια εκδοχή εντάσ­σο­νται και μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες επι­τα­γές 6μηνης διάρ­κειας από λογα­ρια­σμό του σε άλλη τράπεζα, στις οποίες φέρεται να ενσω­μά­τωνε τον τόκο ως μέσο εξα­σφά­λι­σης προς όσους του εμπι­στεύ­ο­νταν χρήματα. Σε 3 περι­πτώ­σεις που έγιναν γνωστές, οι επι­τα­γές αυτές απο­δεί­χθη­καν ακά­λυ­πτες, ενώ πριν απο­κα­λυ­φθεί η υπόθεση φέρεται να είχε δικαιο­λο­γή­σει το γεγονός επι­κα­λού­με­νος σοβαρή ασθέ­νεια από την οποία δήθεν έπασχε.

Η τρίτη μεθό­δευση προ­έ­κυψε, σύμφωνα με τις καταγ­γε­λίες, από καταγ­γε­λία ξενο­δό­χου. Σε περίοδο έντονης αβε­βαιό­τη­τας και ρευ­στο­ποι­ή­σεων κατα­θέ­σεων υπό τον φόβο κατάρ­ρευ­σης του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος, φέρεται να έπεισε τον ξενο­δόχο, που επέμενε στο σπάσιμο προ­θε­σμια­κής κατά­θε­σης σε ευρώ, να επεν­δύ­σει τα χρήματά του σε επεν­δυ­τικό πρό­γραμμα με μεγάλες απο­δό­σεις στο εξω­τε­ρικό. Σε τέτοιες συγκυ­ρίες, όταν η κοι­νω­νία φοβάται για την τύχη των απο­τα­μιεύ­σεών της, η υπό­σχεση υψηλής από­δο­σης και μιας υπο­τι­θέ­με­νης διε­θνούς ασφά­λειας γίνεται πιο πει­στική, ιδίως όταν μετα­φέ­ρε­ται από πρόσωπο με τρα­πε­ζική εξουσία.

Η απο­λο­γία και το ποσό των 270.000 ευρώ

Απο­λο­γού­με­νος στον πρώτο βαθμό, ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε υπο­στη­ρί­ξει ότι, όταν τοπο­θε­τή­θηκε διευ­θυ­ντής, αντι­με­τώ­πιζε μεγάλη πίεση να απο­δεί­ξει την αξία του, καθώς και απαί­τηση της διοί­κη­σης να κρα­τή­σει τους πελάτες και να τους αυξήσει.

Περιέ­γραψε ένα περι­βάλ­λον έντονου αντα­γω­νι­σμού επι­το­κίων και προ­σφο­ρών μεταξύ των τρα­πε­ζών, που, όπως ισχυ­ρί­στηκε, δυσκό­λευε το έργο του. Στο πιο χαρα­κτη­ρι­στικό σημείο της απο­λο­γίας του, ανέφερε ότι τον έπιασε αυτό που ο ίδιος απο­κά­λεσε «επαγ­γελ­μα­τική δια­στροφή», δηλαδή μια εμμονή να κρα­τή­σει την πελα­τεία και να προ­σελ­κύ­σει νέους πελάτες, υπο­σχό­με­νος επι­τό­κια πολύ πάνω από την αγορά.

Υπο­στή­ριξε ακόμη, εκφρά­ζο­ντας τη λύπη του για τα θύματα, ότι δεν καρ­πώ­θηκε προ­σω­πικά τα χρήματα που αφαί­ρεσε από λογα­ρια­σμούς και επεν­δύ­σεις πελατών, αλλά τα διέθεσε σε πελάτες ως πανω­τό­κια, ώστε να τους κρα­τή­σει στο κατά­στημα, να δια­τη­ρή­σει τη διευ­θυ­ντική του θέση και να εξα­σφα­λί­σει την επαγ­γελ­μα­τική του ανέλιξη. Στο ίδιο πλαίσιο, ανα­φέρ­θηκε σε ποσό περίπου 270.000 ευρώ που, κατά τον ισχυ­ρι­σμό του, χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για τις σπουδές των παιδιών του και για την οικο­γέ­νειά του, ενώ αρνή­θηκε ότι διέθεσε χρήματα για την εξό­φληση στε­γα­στι­κού δανείου ή καρτών, κάνο­ντας ανα­φο­ρές σε οικο­νο­μι­κές δυσκο­λίες.

Το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο, πάντως, έκρινε χωρίς ελα­φρυ­ντικά, στοι­χείο που προϊ­δε­ά­ζει για το πώς αξιο­λο­γή­θη­καν οι ισχυ­ρι­σμοί αυτοί.

Το παρα­σκή­νιο μιας πορείας που ξεκί­νησε από την «κάθαρση»

Ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον παρου­σιά­ζει και το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης. Ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε υπάρξει κύριος μάρ­τυ­ρας κατη­γο­ρίας σε άλλο τρα­πε­ζικό σκάν­δαλο, που είχε εκτυ­λι­χθεί σε κεντρικό υπο­κα­τά­στημα άλλης τρά­πε­ζας στο νησί και είχε προ­κα­λέ­σει αίσθηση. Η απο­μά­κρυνση των 2 κορυ­φαίων τότε στε­λε­χών εκείνου του υπο­κα­τα­στή­μα­τος, που ενε­πλά­κη­σαν στο σκάν­δαλο, φέρεται να συνέ­βαλε καθο­ρι­στικά στην ανέλιξη του τρα­πε­ζι­κού διευ­θυ­ντή, ο οποίος είχε συν­δρά­μει στην «κάθαρση» της εποχής.

Σημειώ­νε­ται μάλιστα ότι, όπως προ­κύ­πτει από τα χρονικά δεδο­μένα της υπό­θε­σης, την περίοδο που κατέ­θετε σε μία από τις δίκες για εκείνο το σκάν­δαλο, οι πράξεις που του απο­δί­δο­νται σήμερα φέρο­νται να είχαν ήδη ξεκι­νή­σει.