Δεύτερο καλοκαίρι χωρίς ναυαγοσώστες στα χαρτιά, με εκατομμύρια λουόμενους στην άμμο

Η παρέμ­βαση του Τηλέ­μα­χου Καμπούρη αγγίζει το πιο ευαί­σθητο σημείο της φετινής δημο­τι­κής επι­και­ρό­τη­τας. Το Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο μπλό­καρε τη σύμβαση ναυα­γο­σω­στι­κής κάλυψης για 2η συνε­χό­μενη χρονιά και αυτό δεν είναι πλέον ατυχία, είναι μοτίβο. Πέρυσι η δημο­τική αρχή μίλησε για συγκυ­ριακή δυσκο­λία και δεσμεύ­τηκε ότι το λάθος δεν θα επα­να­λη­φθεί. Φέτος το λάθος επα­να­λή­φθηκε πανο­μοιό­τυπο, στο ίδιο αντι­κεί­μενο, την ίδια εποχή, με το νησί γεμάτο επι­σκέ­πτες και τις παρα­λίες σε πλήρη λει­τουρ­γία. Όταν μια διοί­κηση γνω­ρί­ζει 12 μήνες νωρί­τερα πού ακριβώς σκό­νταψε και ξανα­σκο­ντά­φτει στο ίδιο σημείο, το πρό­βλημα δεν είναι το Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο που κάνει τη δουλειά του, είναι η προ­ε­τοι­μα­σία που δεν έγινε.

Το πολι­τικό βάρος της υπό­θε­σης μεγα­λώ­νει επειδή δεν στέ­κε­ται μόνη της. Drones, ΔΕΥΑΡ, τώρα ναυα­γο­σω­στική, μια αλυσίδα υπο­θέ­σεων που προ­σκρού­ουν δια­δο­χικά σε ελεγ­κτι­κούς θεσμούς, την ίδια στιγμή που η δημο­τική αρχή φέρνει προς ψήφιση στρα­τη­γικό σχε­δια­σμό με 117 στόχους για το μέλλον του νησιού. Η αντί­φαση είναι εκκω­φα­ντική: σχε­διά­ζεις τη Ρόδο του 2028 και δεν μπορείς να υπο­γρά­ψεις νόμιμα τη σύμβαση για τους ναυα­γο­σώ­στες του 2026.

Στη θάλασσα δεν κολυ­μπούν οι εξαγ­γε­λίες, κολυ­μπούν άνθρω­ποι, και αυτοί δεν προ­στα­τεύ­ο­νται με παρου­σιά­σεις.