Απαράδεκτη έκρινε το Ελεγκτικό Συνέδριο την αγωγή του Λιμενικού Ταμείου κατά του Δημοσίου για την υπεξαίρεση λιμενικών τελών ύψους 184.380 ευρώ

• Το Δεύ­τε­ρο Τμήμα του ανώ­τα­του δη­μο­σιο­νο­μι­κού δι­κα­στη­ρί­ου έκρι­νε ότι νο­μι­κό πρό­σω­πο δη­μο­σί­ου δι­καί­ου δεν μπο­ρεί να στρα­φεί κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου με βάση τα άρθρα 105 και 106 του Ει­σα­γω­γι­κού Νόμου του Αστι­κού Κώ­δι­κα, καθώς για την απο­κα­τά­στα­ση ελ­λείμ­μα­τος στη δη­μό­σια δια­χεί­ρι­ση προ­βλέ­πε­ται απο­κλει­στι­κά η δια­δι­κα­σία του κα­τα­λο­γι­σμού σε βάρος του υπο­λό­γου

Τέλος σε μια δι­κα­στι­κή δια­δρο­μή που ξε­κί­νη­σε πριν από 15 σχε­δόν χρό­νια έβαλε το Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο, απορ­ρί­πτο­ντας ως απα­ρά­δε­κτη την αγωγή που είχε ασκή­σει το Δη­μο­τι­κό Λι­με­νι­κό Τα­μείο Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, με αί­τη­μα την κα­τα­βο­λή συ­νο­λι­κού ποσού 284.380,07 ευρώ.

Η αξί­ω­ση αφο­ρού­σε την πε­ριου­σια­κή ζημία που υπέ­στη το νο­μι­κό πρό­σω­πο από την υπε­ξαί­ρε­ση λι­με­νι­κών και πλοη­γι­κών τελών εκ μέ­ρους αξιω­μα­τι­κού του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος, ο οποί­ος υπη­ρε­τού­σε ως το­με­άρ­χης στο Κε­ντρι­κό Λι­με­ναρ­χείο Ρόδου, καθώς και χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ηθι­κής βλά­βης. Η υπ’ αριθ­μόν 335/2026 από­φα­ση του Δευ­τέ­ρου Τμή­μα­τος δη­μο­σιεύ­θη­κε στις 10 Μαρ­τί­ου 2026 και, σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», κλεί­νει ορι­στι­κά τον συ­γκε­κρι­μέ­νο δι­κο­νο­μι­κό δρόμο για το Λι­με­νι­κό Τα­μείο, καθώς κρί­θη­κε ότι η οδός της απο­ζη­μιω­τι­κής αγω­γής δεν ήταν εξαρ­χής η εν­δε­δειγ­μέ­νη.

Η υπό­θε­ση της υπε­ξαί­ρε­σης  στο Κε­ντρι­κό Λι­με­ναρ­χείο Ρόδου

Όπως προ­κύ­πτει από την από­φα­ση, με ημε­ρή­σιες δια­τά­ξεις του Κε­ντρι­κού Λι­με­ναρ­χεί­ου Ρόδου των ετών 2006 και 2007 είχαν ανα­τε­θεί σε Αν­θυ­πο­πλοί­αρ­χο του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος κα­θή­κο­ντα βε­βαί­ω­σης, εί­σπρα­ξης και από­δο­σης πλοη­γι­κών και λι­με­νι­κών τελών. Ο αξιω­μα­τι­κός είχε ορι­στεί εντε­ταλ­μέ­νος δια­χει­ρι­στής, υπεύ­θυ­νος για την από­δο­ση των ει­σπρατ­τό­με­νων ποσών στο Δη­μο­τι­κό Λι­με­νι­κό Τα­μείο κατά πο­σο­στό 87%, στο Ναυ­τι­κό Απο­μα­χι­κό Τα­μείο κατά 8% και στο Με­το­χι­κό Τα­μείο Ναυ­τι­κού κατά 5%.

Έλεγ­χος που διε­νερ­γή­θη­κε από κλι­μά­κιο του Γρα­φεί­ου Εσω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σε­ων του Υπουρ­γεί­ου Ναυ­τι­λί­ας κα­τέ­λη­ξε στο από 11 Οκτω­βρί­ου 2007 πρα­κτι­κό, με το οποίο δια­πι­στώ­θη­κε ότι ο αξιω­μα­τι­κός δεν απέ­δω­σε στο Λι­με­νι­κό Τα­μείο τα ει­σπρα­χθέ­ντα τέλη για το διά­στη­μα από 2 Ια­νουα­ρί­ου 2007 έως 11 Οκτω­βρί­ου 2007, με απο­τέ­λε­σμα τη δη­μιουρ­γία ελ­λείμ­μα­τος ύψους 184.380,07 ευρώ στη χρη­μα­τι­κή δια­χεί­ρι­ση του νο­μι­κού προ­σώ­που. Ακο­λού­θη­σε το 2008 κα­τα­λο­γι­στι­κή από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του Τα­μεί­ου, με την οποία βε­βαιώ­θη­κε σε βάρος του ποσό 176.170,06 ευρώ, ενώ κι­νή­θη­κε και δια­δι­κα­σία ανα­γκα­στι­κής εί­σπρα­ξης, από την οποία το νο­μι­κό πρό­σω­πο ει­σέ­πρα­ξε τε­λι­κά 62.857,01 ευρώ.

Πα­ράλ­λη­λα, η υπό­θε­ση πήρε τον δρόμο της ποι­νι­κής δι­καιο­σύ­νης. Με την 55/2013 αμε­τά­κλη­τη από­φα­ση του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Κα­κουρ­γη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου, ο αξιω­μα­τι­κός κη­ρύ­χθη­κε ένο­χος για υπε­ξαί­ρε­ση αντι­κει­μέ­νου ιδιαί­τε­ρα με­γά­λης αξίας κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση και για απι­στία περί την υπη­ρε­σία, με ζημία του Δη­μο­σί­ου και όφε­λος άνω των 150.000 ευρώ, και του επι­βλή­θη­κε συ­νο­λι­κή ποινή κά­θειρ­ξης 9 ετών. Σε πει­θαρ­χι­κό επί­πε­δο, τα αρ­μό­δια ανα­κρι­τι­κά συμ­βού­λια απο­φάν­θη­καν υπέρ της από­τα­ξής του, η οποία και επήλ­θε με προ­ε­δρι­κό διά­ταγ­μα του Φε­βρουα­ρί­ου 2009, για πρά­ξεις που θί­γουν την τιμή, την αξιο­πρέ­πεια και την υπό­λη­ψη του στρα­τιω­τι­κού.

Η δι­κα­στι­κή πε­ρι­πέ­τεια της αγω­γής και το σκε­πτι­κό της απόρ­ρι­ψης

Η αγωγή του Λι­με­νι­κού Τα­μεί­ου, που ασκή­θη­κε τον Αύ­γου­στο του 2011, γνώ­ρι­σε πο­λύ­χρο­νη πε­ρι­πλά­νη­ση στα δι­κα­στή­ρια. Το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου την είχε κάνει αρ­χι­κά εν μέρει δεκτή το 2019, υπο­χρε­ώ­νο­ντας το Δη­μό­σιο να κα­τα­βά­λει 113.313,05 ευρώ, μετά την αφαί­ρε­ση του ποσού που είχε ήδη ει­σπρα­χθεί. Ωστό­σο, κα­τό­πιν έφε­σης του Δη­μο­σί­ου, το Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Πει­ραιά εξα­φά­νι­σε το 2022 την πρω­τό­δι­κη από­φα­ση και πα­ρέ­πεμ­ψε την υπό­θε­ση στο Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο ως αρ­μό­διο κατά δι­καιο­δο­σία δι­κα­στή­ριο, από όπου η αγωγή κα­τέ­λη­ξε τε­λι­κά στο Δεύ­τε­ρο Τμήμα.

Το δι­κα­στή­ριο, με πρό­ε­δρο την Αντι­πρό­ε­δρο του σώ­μα­τος, έκρι­νε ότι η ει­δι­κή απο­ζη­μιω­τι­κή ευ­θύ­νη του Δη­μο­σί­ου που κα­θιε­ρώ­νουν τα άρθρα 105 και 106 του Ει­σα­γω­γι­κού Νόμου του Αστι­κού Κώ­δι­κα θε­με­λιώ­νε­ται απο­κλει­στι­κά ένα­ντι των ιδιω­τών που ζη­μιώ­νο­νται από πα­ρά­νο­μη δράση δη­μο­σί­ων ορ­γά­νων και δεν εφαρ­μό­ζε­ται, ούτε ανα­λο­γι­κά, στις σχέ­σεις με­τα­ξύ φο­ρέ­ων δη­μό­σιας εξου­σί­ας. Όπως το­νί­ζε­ται στην από­φα­ση, οι σχέ­σεις αυτές υπά­γο­νται σε ιδιαί­τε­ρο νο­μι­κό κα­θε­στώς, στο πλαί­σιο του οποί­ου η ζημία από δια­χει­ρι­στι­κές πρά­ξεις υπαλ­λή­λου αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως έλ­λειμ­μα και απο­κα­θί­στα­ται μέσω της έκ­δο­σης κα­τα­λο­γι­στι­κής πρά­ξης σε βάρος του υπο­λό­γου, όπως άλ­λω­στε συ­νέ­βη εν προ­κει­μέ­νω με την κα­τα­λο­γι­στι­κή από­φα­ση του 2008. Κατά συ­νέ­πεια, η αγωγή κρί­θη­κε απα­ρά­δε­κτη στο σύ­νο­λό της, ενώ το Τα­μείο απαλ­λά­χθη­κε, κατ’ εκτί­μη­ση των πε­ρι­στά­σε­ων, από τα δι­κα­στι­κά έξοδα του Δη­μο­σί­ου.

Στη δίκη ενώ­πιον του Ελεγ­κτι­κού Συ­νε­δρί­ου, το Δη­μο­τι­κό Λι­με­νι­κό Τα­μείο Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου, που εδρεύ­ει στο εμπο­ρι­κό λι­μά­νι της Ρόδου και εκ­προ­σω­πεί­ται από τον Πρό­ε­δρο του Διοι­κη­τι­κού του Συμ­βου­λί­ου και Δή­μαρ­χο Ρόδου, πα­ρα­στά­θη­κε διά του πλη­ρε­ξου­σί­ου δι­κη­γό­ρου του κ. Βα­σι­λεί­ου Κα­τα­βε­νά­κη, ενώ το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο εκ­προ­σω­πή­θη­κε από την Πά­ρε­δρο του Νο­μι­κού Συμ­βου­λί­ου του Κρά­τους κ. Μαρία Οι­κο­νό­μου. Ο Αντε­πί­τρο­πος Επι­κρα­τεί­ας στο Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο είχε προ­τεί­νει την απόρ­ρι­ψη της αγω­γής, πρό­τα­ση που τε­λι­κώς υιο­θε­τή­θη­κε από το Τμήμα.

Το ευ­ρύ­τε­ρο θε­σμι­κό δια­κύ­βευ­μα

Πέρα από το οι­κο­νο­μι­κό σκέ­λος, η από­φα­ση έχει σαφή θε­σμι­κή διά­στα­ση για το σύ­νο­λο της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης. Επι­βε­βαιώ­νει ότι τα δη­μο­τι­κά νο­μι­κά πρό­σω­πα, όταν υφί­στα­νται ζημία στη δη­μό­σια δια­χεί­ρι­σή τους από όρ­γα­να εντε­ταλ­μέ­να για την εί­σπρα­ξη εσό­δων τους, δεν μπο­ρούν να ανα­ζη­τή­σουν την απο­κα­τά­στα­σή της μέσω αγω­γής κατά του Δη­μο­σί­ου, αλλά οφεί­λουν να κι­νη­θούν απο­κλει­στι­κά μέσω των ει­δι­κών δη­μο­σιο­νο­μι­κών μη­χα­νι­σμών του κα­τα­λο­γι­σμού. Για το Δη­μο­τι­κό Λι­με­νι­κό Τα­μείο Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου, το πρα­κτι­κό απο­τέ­λε­σμα είναι ότι η ανά­κτη­ση του υπο­λοί­που της ζη­μί­ας πα­ρα­μέ­νει συν­δε­δε­μέ­νη με την πο­ρεία της ανα­γκα­στι­κής εί­σπρα­ξης σε βάρος του κα­τα­λο­γι­σθέ­ντος πρώην αξιω­μα­τι­κού και όχι με οποια­δή­πο­τε ευ­θύ­νη του Δη­μο­σί­ου ως ερ­γο­δό­τη του.