«Φρένο» σε πλειστηριασμό ακινήτου που επισπεύσθηκε εν μέσω εξωδικαστικής ρύθμισης οφειλής

Ση­μα­ντι­κή δι­κα­στι­κή από­φα­ση, με προ­ε­κτά­σεις για πλή­θος ανά­λο­γων υπο­θέ­σε­ων, εξέ­δω­σε το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, δι­κά­ζο­ντας με την ει­δι­κή δια­δι­κα­σία των πε­ριου­σια­κών δια­φο­ρών ανα­κο­πή δα­νειο­λή­πτριας κατά πρά­ξε­ων ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης. Με την από­φα­σή του, το Δι­κα­στή­ριο ακύ­ρω­σε την έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας, βάσει της οποί­ας είχε προ­γραμ­μα­τι­σθεί ηλε­κτρο­νι­κός πλει­στη­ρια­σμός για τις 22 Ιου­λί­ου 2026, και κα­τα­δί­κα­σε την καθ’ ης εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων στα δι­κα­στι­κά έξοδα, ύψους 1.500 ευρώ.

Η υπό­θε­ση αφορά απαί­τη­ση από σύμ­βα­ση το­κο­χρε­ω­λυ­τι­κού δα­νεί­ου του έτους 2007, για την οποία είχε εκ­δο­θεί το 2024 δια­τα­γή πλη­ρω­μής της Δι­κα­στή του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου. Με αυτήν, η ανα­κό­πτου­σα και 2 συ­νο­φει­λέ­τες της υπο­χρε­ώ­θη­καν να κα­τα­βά­λουν, ενε­χό­με­νοι εις ολό­κλη­ρον, το ποσό των 150.000 ευρώ ως επι­δι­κα­σθέν κε­φά­λαιο, νο­μι­μο­τό­κως, καθώς και 1.906 ευρώ για δι­κα­στι­κή δα­πά­νη. Η απαί­τη­ση, μετά από δια­δο­χι­κές με­τα­βι­βά­σεις με­τα­ξύ αλ­λο­δα­πών εται­ρειών ει­δι­κού σκο­πού, κα­τέ­λη­ξε υπό τη δια­χεί­ρι­ση της καθ’ ης εται­ρεί­ας, η οποία τον Νο­έμ­βριο του 2025 επέ­δω­σε επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή και στη συ­νέ­χεια, στις 19 Δε­κεμ­βρί­ου 2025, επέ­βα­λε ανα­γκα­στι­κή κα­τά­σχε­ση σε δια­μέ­ρι­σμα πρώ­του ορό­φου, επι­φά­νειας 121 τε­τρα­γω­νι­κών μέ­τρων, ιδιο­κτη­σί­ας της ανα­κό­πτου­σας, προς ικα­νο­ποί­η­ση μέ­ρους της απαί­τη­σης, ποσού 50.000 ευρώ.

Το βάρος της δι­κα­στι­κής κρί­σης έπεσε στον τέ­ταρ­το λόγο της ανα­κο­πής. Όπως προ­έ­κυ­ψε από τα απο­δει­κτι­κά μέσα, κατά τον χρόνο επι­βο­λής της κα­τά­σχε­σης, συ­νο­φει­λέ­της της δα­νειο­λή­πτριας είχε ήδη υπο­βά­λει, μέσω της ηλε­κτρο­νι­κής πλατ­φόρ­μας του Εξω­δι­κα­στι­κού Μη­χα­νι­σμού Ρύθ­μι­σης Οφει­λών, αί­τη­ση υπα­γω­γής των οφει­λών του στις δια­τά­ξεις του Ν. 4738/2020, στην οποία συ­νέ­πρα­ξαν τόσο η ανα­κό­πτου­σα όσο και η έτερη συ­νο­φει­λέ­τρια. Η αί­τη­ση ορι­στι­κο­ποι­ή­θη­κε στις 11 Δε­κεμ­βρί­ου 2025, δη­λα­δή πριν από την επι­βο­λή της επί­δι­κης κα­τά­σχε­σης, με απο­τέ­λε­σμα να ενερ­γο­ποιεί­ται η προ­βλε­πό­με­νη από τον νόμο ανα­στο­λή λήψης ανα­γκα­στι­κών μέ­τρων.

Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης, επι­σπεύ­δο­ντας την εκτέ­λε­ση χωρίς να ανα­μεί­νει την πε­ρά­τω­ση της δια­δι­κα­σί­ας του εξω­δι­κα­στι­κού μη­χα­νι­σμού, ενήρ­γη­σε κα­τα­χρη­στι­κά, καθ’ υπέρ­βα­ση των ορίων της καλής πί­στης και των χρη­στών ηθών, κατά τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 281 του Αστι­κού Κώ­δι­κα. Ο λόγος αυτός έγινε δε­κτός ως ου­σια­στι­κά βά­σι­μος και οδή­γη­σε στην ακύ­ρω­ση της κα­τα­σχε­τή­ριας έκ­θε­σης, ενώ πα­ρέλ­κει πλέον η εξέ­τα­ση έβδο­μου λόγου που έβαλ­λε επί­σης κατά του κύ­ρους της. Με την από­φα­ση αυτή, ο προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νος για τις 22 Ιου­λί­ου 2026 πλει­στη­ρια­σμός κα­θί­στα­ται άνευ αντι­κει­μέ­νου, καθώς η πράξη επί της οποί­ας στη­ρι­ζό­ταν έχει πλέον ακυ­ρω­θεί.

Την ανα­κό­πτου­σα εκ­προ­σώ­πη­σε ο δι­κη­γό­ρος Ρόδου κ. Σπυ­ρί­δων Σα­λα­μα­στρά­κης.