Ο ερωτευμένος Ροδίτης ξαναχτύπησε και χάραξε τη λέξη «LOVE» στον χλοοτάπητα της Μεσαιωνικής Πόλης

Μικρές ιστο­ρίες της πόλης – Νέο μήνυμα αγάπης εντό­πισε το πρωί η υπη­ρε­σία πρα­σί­νου σε γκαζόν κοντά στα παλαιά γραφεία της ΔΕΗ, σε μια συνή­θεια που επα­να­λαμ­βά­νε­ται εδώ και καιρό σε διάφορα σημεία της πόλης.

Υπάρ­χουν ιστο­ρίες που δεν γρά­φο­νται με μελάνι αλλά με χλο­ο­κο­πτικό. Μία από αυτές ξεδι­πλώ­νε­ται εδώ και καιρό στη Ρόδο, εκεί όπου κάποιος, αθόρυβα και χωρίς να αφήνει άλλο ίχνος πέρα από την υπο­γραφή του, μετα­τρέ­πει τον δημόσιο χώρο σε καμβά. Σήμερα το πρωί η υπη­ρε­σία πρα­σί­νου βρέθηκε ξανά μπροστά στο ίδιο σκηνικό. Στον χλο­ο­τά­πητα κάτω από τα τείχη, ο γνωστός πια «ερω­τευ­μέ­νος Ροδίτης» είχε προ­λά­βει να αφήσει το απο­τύ­πωμά του.

Αυτή τη φορά το σκηνικό στήθηκε στην καρδιά της Μεσαιω­νι­κής Πόλης, κοντά στα γραφεία που στέ­γα­ζαν παλαιό­τερα τη ΔΕΗ, στο σημείο που οι ντόπιοι ανα­γνω­ρί­ζουν ως «το γεφυ­ράκι». Εκεί, μέσα στο φρο­ντι­σμένο πράσινο της τάφρου, κάποιος κούρεψε με ακρί­βεια τον χλο­ο­τά­πητα ώστε τα ίδια τα χόρτα να σχη­μα­τί­ζουν, σε δια­φο­ρε­τι­κούς τόνους, τη λέξη «LOVE». Το απο­τέ­λε­σμα είναι ορατό από ψηλά, από το ύψος των τειχών, σαν μια δια­κρι­τική επι­γραφή που κανείς δεν παρήγ­γειλε αλλά όλοι κοντο­στέ­κο­νται να δουν.

Δεν πρό­κει­ται για βαν­δα­λι­σμό ούτε για φθορά. Ο χλο­ο­τά­πη­τας παρα­μέ­νει ζωντα­νός και φρο­ντι­σμέ­νος, με το μήνυμα να προ­κύ­πτει απο­κλει­στικά από το δια­φο­ρε­τικό ύψος του χόρτου, εκεί που το χλο­ο­κο­πτικό πέρασε και εκεί που το άφησε ανέγ­γι­χτο. Η τεχνική απαιτεί υπομονή, χρόνο και κάποια εξοι­κεί­ωση με τη συντή­ρηση του πρα­σί­νου, στοι­χείο που κάνει το όλο εγχεί­ρημα να ξεχω­ρί­ζει από μια απλή, πρό­χειρη παρέμ­βαση.

Μια συνή­θεια που επα­να­λαμ­βά­νε­ται

Δεν είναι η πρώτη φορά που η πόλη βρί­σκε­ται μπροστά σε ανάλογη έκπληξη. Κάτι αντί­στοιχο είχε συμβεί και παλαιό­τερα, στο πάρκο έμπρο­σθεν του Ενυ­δρείου, όπου είχε εμφα­νι­στεί παρό­μοιο σχέδιο πάνω στο γκαζόν. Η επα­νά­ληψη του μοτίβου, στο ίδιο πνεύμα και με την ίδια λογική, έχει δημιουρ­γή­σει πλέον μια μικρή «παρά­δοση» που οι κάτοι­κοι παρα­κο­λου­θούν με χαμό­γελο.

Από σημείο σε σημείο, το μήνυμα παρα­μέ­νει το ίδιο. Άλλοτε ένα σχέδιο, άλλοτε μια λέξη, πάντα όμως με την ίδια διάθεση. Η συστη­μα­τι­κό­τητα με την οποία επα­νέρ­χο­νται αυτές οι παρεμ­βά­σεις έχει μετα­τρέ­ψει τον άγνωστο δημιουργό σε μια μικρή τοπική φιγούρα, για την οποία γίνεται κου­βέ­ντα χωρίς κανείς να γνω­ρί­ζει ποιος κρύ­βε­ται πίσω της.

Το παρα­σκή­νιο της υπό­θε­σης

Η ταυ­τό­τητα του προ­σώ­που που υπο­γρά­φει αυτά τα μηνύ­ματα παρα­μέ­νει άγνωστη. Δεν υπάρχει διεκ­δί­κηση, δεν υπάρχει όνομα, δεν υπάρχει κάποιο σύνθημα πέρα από την ίδια τη λέξη που σχη­μα­τί­ζε­ται στο χορτάρι. Το μόνο που μένει είναι το απο­τύ­πωμα, ορατό για όσο διά­στημα το χόρτο δια­τη­ρεί τη διαφορά στο ύψος του, μέχρι το επόμενο κούρεμα να το σβήσει.

Για την υπη­ρε­σία πρα­σί­νου, το εύρημα δεν δημιουρ­γεί ζήτημα συντή­ρη­σης, καθώς ο χλο­ο­τά­πη­τας δεν υφί­στα­ται φθορά. Πρό­κει­ται μάλλον για μια αθόρυβη παρέμ­βαση που, αντί να ενοχλεί, προ­σθέ­τει ένα στοι­χείο τρυ­φε­ρό­τη­τας στην καθη­με­ρι­νό­τητα της πόλης. Σε μια εποχή που ο δημό­σιος χώρος συνήθως γίνεται γνωστός για αρνη­τι­κούς λόγους, η συγκε­κρι­μένη ιστορία ακο­λου­θεί την αντί­θετη δια­δρομή.

Το ερώτημα παρα­μέ­νει ανοιχτό. Ποιος είναι ο «ερω­τευ­μέ­νος Ροδίτης» που επι­μέ­νει να αφήνει την υπο­γραφή του στα γκαζόν της πόλης και σε ποιον απευ­θύ­νε­ται το μήνυμά του. Μέχρι να δοθεί απά­ντηση, αν δοθεί ποτέ, η Ρόδος αποκτά κατά καιρούς μια νέα, πρό­σκαιρη επι­γραφή που γεν­νιέ­ται από το χορτάρι και χάνεται με το επόμενο πέρασμα του χλο­ο­κο­πτι­κού.