Ο ερωτευμένος Ροδίτης ξαναχτύπησε και χάραξε τη λέξη «LOVE» στον χλοοτάπητα της Μεσαιωνικής Πόλης

Μι­κρές ιστο­ρί­ες της πόλης – Νέο μή­νυ­μα αγά­πης εντό­πι­σε το πρωί η υπη­ρε­σία πρα­σί­νου σε γκα­ζόν κοντά στα πα­λαιά γρα­φεία της ΔΕΗ, σε μια συ­νή­θεια που επα­να­λαμ­βά­νε­ται εδώ και καιρό σε διά­φο­ρα ση­μεία της πόλης.

Υπάρ­χουν ιστο­ρί­ες που δεν γρά­φο­νται με με­λά­νι αλλά με χλο­ο­κο­πτι­κό. Μία από αυτές ξε­δι­πλώ­νε­ται εδώ και καιρό στη Ρόδο, εκεί όπου κά­ποιος, αθό­ρυ­βα και χωρίς να αφή­νει άλλο ίχνος πέρα από την υπο­γρα­φή του, με­τα­τρέ­πει τον δη­μό­σιο χώρο σε καμβά. Σή­με­ρα το πρωί η υπη­ρε­σία πρα­σί­νου βρέ­θη­κε ξανά μπρο­στά στο ίδιο σκη­νι­κό. Στον χλο­ο­τά­πη­τα κάτω από τα τείχη, ο γνω­στός πια «ερω­τευ­μέ­νος Ρο­δί­της» είχε προ­λά­βει να αφή­σει το απο­τύ­πω­μά του.

Αυτή τη φορά το σκη­νι­κό στή­θη­κε στην καρ­διά της Με­σαιω­νι­κής Πόλης, κοντά στα γρα­φεία που στέ­γα­ζαν πα­λαιό­τε­ρα τη ΔΕΗ, στο ση­μείο που οι ντό­πιοι ανα­γνω­ρί­ζουν ως «το γε­φυ­ρά­κι». Εκεί, μέσα στο φρο­ντι­σμέ­νο πρά­σι­νο της τά­φρου, κά­ποιος κού­ρε­ψε με ακρί­βεια τον χλο­ο­τά­πη­τα ώστε τα ίδια τα χόρτα να σχη­μα­τί­ζουν, σε δια­φο­ρε­τι­κούς τό­νους, τη λέξη «LOVE». Το απο­τέ­λε­σμα είναι ορατό από ψηλά, από το ύψος των τει­χών, σαν μια δια­κρι­τι­κή επι­γρα­φή που κα­νείς δεν πα­ρήγ­γει­λε αλλά όλοι κο­ντο­στέ­κο­νται να δουν.

Δεν πρό­κει­ται για βαν­δα­λι­σμό ούτε για φθορά. Ο χλο­ο­τά­πη­τας πα­ρα­μέ­νει ζω­ντα­νός και φρο­ντι­σμέ­νος, με το μή­νυ­μα να προ­κύ­πτει απο­κλει­στι­κά από το δια­φο­ρε­τι­κό ύψος του χόρ­του, εκεί που το χλο­ο­κο­πτι­κό πέ­ρα­σε και εκεί που το άφησε ανέγ­γι­χτο. Η τε­χνι­κή απαι­τεί υπο­μο­νή, χρόνο και κά­ποια εξοι­κεί­ω­ση με τη συ­ντή­ρη­ση του πρα­σί­νου, στοι­χείο που κάνει το όλο εγ­χεί­ρη­μα να ξε­χω­ρί­ζει από μια απλή, πρό­χει­ρη πα­ρέμ­βα­ση.

Μια συ­νή­θεια που επα­να­λαμ­βά­νε­ται

Δεν είναι η πρώτη φορά που η πόλη βρί­σκε­ται μπρο­στά σε ανά­λο­γη έκ­πλη­ξη. Κάτι αντί­στοι­χο είχε συμ­βεί και πα­λαιό­τε­ρα, στο πάρκο έμπρο­σθεν του Ενυ­δρεί­ου, όπου είχε εμ­φα­νι­στεί πα­ρό­μοιο σχέ­διο πάνω στο γκα­ζόν. Η επα­νά­λη­ψη του μο­τί­βου, στο ίδιο πνεύ­μα και με την ίδια λο­γι­κή, έχει δη­μιουρ­γή­σει πλέον μια μικρή «πα­ρά­δο­ση» που οι κά­τοι­κοι πα­ρα­κο­λου­θούν με χα­μό­γε­λο.

Από ση­μείο σε ση­μείο, το μή­νυ­μα πα­ρα­μέ­νει το ίδιο. Άλ­λο­τε ένα σχέ­διο, άλ­λο­τε μια λέξη, πάντα όμως με την ίδια διά­θε­ση. Η συ­στη­μα­τι­κό­τη­τα με την οποία επα­νέρ­χο­νται αυτές οι πα­ρεμ­βά­σεις έχει με­τα­τρέ­ψει τον άγνω­στο δη­μιουρ­γό σε μια μικρή το­πι­κή φι­γού­ρα, για την οποία γί­νε­ται κου­βέ­ντα χωρίς κα­νείς να γνω­ρί­ζει ποιος κρύ­βε­ται πίσω της.

Το πα­ρα­σκή­νιο της υπό­θε­σης

Η ταυ­τό­τη­τα του προ­σώ­που που υπο­γρά­φει αυτά τα μη­νύ­μα­τα πα­ρα­μέ­νει άγνω­στη. Δεν υπάρ­χει διεκ­δί­κη­ση, δεν υπάρ­χει όνομα, δεν υπάρ­χει κά­ποιο σύν­θη­μα πέρα από την ίδια τη λέξη που σχη­μα­τί­ζε­ται στο χορ­τά­ρι. Το μόνο που μένει είναι το απο­τύ­πω­μα, ορατό για όσο διά­στη­μα το χόρτο δια­τη­ρεί τη δια­φο­ρά στο ύψος του, μέχρι το επό­με­νο κού­ρε­μα να το σβή­σει.

Για την υπη­ρε­σία πρα­σί­νου, το εύ­ρη­μα δεν δη­μιουρ­γεί ζή­τη­μα συ­ντή­ρη­σης, καθώς ο χλο­ο­τά­πη­τας δεν υφί­στα­ται φθορά. Πρό­κει­ται μάλ­λον για μια αθό­ρυ­βη πα­ρέμ­βα­ση που, αντί να ενο­χλεί, προ­σθέ­τει ένα στοι­χείο τρυ­φε­ρό­τη­τας στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα της πόλης. Σε μια εποχή που ο δη­μό­σιος χώρος συ­νή­θως γί­νε­ται γνω­στός για αρ­νη­τι­κούς λό­γους, η συ­γκε­κρι­μέ­νη ιστο­ρία ακο­λου­θεί την αντί­θε­τη δια­δρο­μή.

Το ερώ­τη­μα πα­ρα­μέ­νει ανοι­χτό. Ποιος είναι ο «ερω­τευ­μέ­νος Ρο­δί­της» που επι­μέ­νει να αφή­νει την υπο­γρα­φή του στα γκα­ζόν της πόλης και σε ποιον απευ­θύ­νε­ται το μή­νυ­μά του. Μέχρι να δοθεί απά­ντη­ση, αν δοθεί ποτέ, η Ρόδος απο­κτά κατά και­ρούς μια νέα, πρό­σκαι­ρη επι­γρα­φή που γεν­νιέ­ται από το χορ­τά­ρι και χά­νε­ται με το επό­με­νο πέ­ρα­σμα του χλο­ο­κο­πτι­κού.