Τα τείχη της Μεσαιωνικής Πόλης πνίγονται στα αγριόχορτα και η προγραμματική σύμβαση στον ύπνο της

• Παρά την πανη­γυ­ρική υπο­γραφή έργου 10ετούς διάρ­κειας με στόχο τον καθα­ρι­σμό και τη συντή­ρηση των οχυ­ρώ­σεων της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου, η δημο­τική αρχή του νησιού δεν έχει τηρήσει ούτε έναν όρο της συμ­φω­νίας • Το ηλε­κτρο­κί­νητο καλα­θο­φόρο που θα έσωζε τα τείχη παρα­μέ­νει φάντα­σμα, οι τοίχοι γεμάτοι ξερό­χορτα, και το μνημείο παρου­σιά­ζει εικόνα εγκα­τά­λει­ψης που θα ζήλευε ακόμα και η πιο παρα­με­λη­μένη αυλή

Οταν το 2021 ανα­κοι­νώ­θηκε πανη­γυ­ρικά το έργο «Υπη­ρε­σία – Παρεμ­βά­σεις στις περι­με­τρι­κές οχυ­ρώ­σεις της Μεσαιω­νι­κής Πόλης Ρόδου», ο Δήμος Ρόδου μιλούσε για μία νέα εποχή φρο­ντί­δας του εμβλη­μα­τι­κού μνη­μείου. Κι όμως, σήμερα, 4 χρόνια μετά, τα τείχη έχουν να δουν καθα­ρι­σμό από τότε που οι Ιππότες έβαζαν χέρι με σπαθί.

Το μνημείο που δεσπό­ζει στο κέντρο της Παλιάς Πόλης έχει παρα­δο­θεί στα αγριό­χορτα. Κυριο­λε­κτικά. Οι θύρες, οι επάλ­ξεις και οι αυλές έχουν καλυ­φθεί από πυκνή βλά­στηση, ενώ σε ορι­σμένα σημεία είναι αδύνατο να δια­κρί­νει κανείς αν κοι­τά­ζει μεσαιω­νικό τείχος ή εγκα­τα­λε­λειμ­μένο οικό­πεδο.

Το καλα­θο­φόρο του μέλ­λο­ντος

Το έργο προ­έ­βλεπε χρήση ειδικού ηλε­κτρο­κί­νη­του καλα­θο­φό­ρου με βρα­χί­ονα 22 μέτρων, με το οποίο πιστο­ποι­η­μένο συνερ­γείο θα ανε­λάμ­βανε την απο­ψί­λωση των δυσπρό­σι­των σημείων. Όχι απλώς για να «φαί­νε­ται ωραίο» το μνημείο – όπως θα το έθετε κάποιος ρομα­ντι­κός – αλλά για την προ­στα­σία της δημό­σιας υγείας και τη δια­φύ­λαξη του ίδιου του οικο­δο­μή­μα­τος από καταρ­ρεύ­σεις.

Στην πράξη, βέβαια, αυτό το καλα­θο­φόρο – που πλη­ρώ­θηκε από τον Δήμο – παρα­μέ­νει πιο άφαντο και από τη δια­φά­νεια στη δια­χεί­ριση. Αν πράγ­ματι αγο­ρά­στηκε ποτέ ή έστω λει­τούρ­γησε για… ένα μεση­μέρι, παρα­μέ­νει ένα μυστή­ριο που μόνο ο Μπόρχες θα μπο­ρούσε να απο­κω­δι­κο­ποι­ή­σει.

Η “προ­γραμ­μα­τική” κοροϊ­δία

Η σύμβαση προ­βλέ­πει ότι οι εργα­σίες θα εκτε­λού­νται ετησίως, σε συνερ­γα­σία με την Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου, με συγκε­κρι­μέ­νες προ­δια­γρα­φές. Προ­βλέ­πει επίσης διαρκή ευπρε­πι­σμό των τειχών και απο­τροπή φθορών.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, οι όροι της δεν εφαρ­μό­στη­καν ποτέ. Καμία επι­τροπή παρα­κο­λού­θη­σης δεν φαί­νε­ται να έχει κινη­το­ποι­η­θεί, καμία ποινική ρήτρα δεν επι­βλή­θηκε, κανένας πολι­τι­κός προϊ­στά­με­νος δεν ενο­χλή­θηκε. Γιατί να το κάνουν άλλωστε; Τα χορ­τά­ρια δεν ψηφί­ζουν.

Μνημείο ή βοτα­νι­κός κήπος;

Όσοι επι­σκέ­πτο­νται τη Μεσαιω­νική Πόλη, βλέπουν κάτι που μοιάζει περισ­σό­τερο με φυσικό πάρκο παρά με παγκό­σμια πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά της UNESCO. Τα αγριό­χορτα δίνουν μάχη για το ποιο θα κατα­κτή­σει την κορυφή των επάλ­ξεων, τα έντομα έχουν δημιουρ­γή­σει αποι­κίες και η εικόνα προς τον του­ρί­στα εκπέ­μπει ένα ξεκά­θαρο μήνυμα: Εδώ, η αδια­φο­ρία έχει κερ­δί­σει.

Και τώρα τι;

Το ερώτημα είναι προ­φα­νές: Τι απέγινε το έργο; Πού είναι το συνερ­γείο; Τι κάνει ο Δήμος Ρόδου; Και αν αυτό είναι το επίπεδο μέρι­μνας για το πιο εμβλη­μα­τικό σημείο της πόλης, τι άραγε συμ­βαί­νει στα υπό­λοιπα; Η Μεσαιω­νική Πόλη παρακ­μά­ζει, πνιγ­μένη στο χορτάρι και στην αδια­φο­ρία.