Τουρισμός: Γιατί οι δημοφιλείς προορισμοί στην Ευρώπη βγαίνουν από το προσκήνιο

Κάτι αλλάζει στον τρόπο με τον οποίο οι Ευρω­παίοι οργα­νώ­νουν τις δια­κο­πές τους. Το παρα­δο­σιακό μοντέλο των καλο­και­ρι­νών απο­δρά­σεων σε δημο­φι­λείς προ­ο­ρι­σμούς, μέσα στις εβδο­μά­δες της μέγι­στης του­ρι­στι­κής κίνησης, δείχνει να χάνει στα­διακά μέρος της δυνα­μι­κής του. Στη θέση του ανα­δύ­ε­ται μια νέα ταξι­διω­τική φιλο­σο­φία που δίνει μεγα­λύ­τερη έμφαση στην ποιό­τητα της εμπει­ρίας, στην αποφυγή του συνω­στι­σμού και στην ανα­ζή­τηση προ­ο­ρι­σμών που προ­σφέ­ρουν αυθε­ντι­κό­τητα και ηρεμία.

Η μετα­βολή αυτή δεν περιο­ρί­ζε­ται σε λίγες αγορές αλλά απο­τυ­πώ­νε­ται σε ολό­κληρη την Ευρώπη. Οι ταξι­διώ­τες στρέ­φο­νται ολοένα και περισ­σό­τερο σε λιγό­τερο γνωστές περιο­χές, επι­λέ­γουν να ταξι­δεύ­ουν εκτός της κορύ­φω­σης της θερινής περιό­δου και αυξά­νουν τη συχνό­τητα σύντο­μων απο­δρά­σεων σε ευρω­παϊ­κές πόλεις. Η νέα αυτή πραγ­μα­τι­κό­τητα επη­ρε­ά­ζει ήδη και την Ελλάδα, η οποία προ­σελ­κύει επι­σκέ­πτες καθ’ όλη τη διάρ­κεια του χρόνου, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε αστικά κέντρα όπως η Θεσ­σα­λο­νίκη, που κερ­δί­ζουν συνεχώς έδαφος στον χάρτη των city breaks.

 Ένα μήνυμα για τον ελλη­νικό του­ρι­σμό

Η εξέλιξη αυτή απο­τε­λεί ταυ­τό­χρονα ευκαι­ρία και προει­δο­ποί­ηση για την ελλη­νική του­ρι­στική βιο­μη­χα­νία. Προ­ο­ρι­σμοί που για χρόνια απο­τέ­λε­σαν παγκό­σμια σύμβολα του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού, όπως η Μύκονος και η Σαντο­ρίνη, βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με τις συνέ­πειες της υπερ­συ­γκέ­ντρω­σης επι­σκε­πτών.

Οι εικόνες από γεμάτα σοκάκια, πολύ­ω­ρες ανα­μο­νές, κυκλο­φο­ριακή συμ­φό­ρηση και πίεση στις βασικές υπο­δο­μές δεν περνούν πλέον απα­ρα­τή­ρη­τες. Ένα ολοένα μεγα­λύ­τερο τμήμα ταξι­διω­τών υψη­λό­τε­ρου εισο­δη­μα­τι­κού επι­πέ­δου δείχνει να απορ­ρί­πτει την ταλαι­πω­ρία ως τίμημα για τις δια­κο­πές του και να δίνει προ­τε­ραιό­τητα στη συνο­λική ποιό­τητα της εμπει­ρίας.

Αυτή η μετα­τό­πιση δημιουρ­γεί έναν πραγ­μα­τικό κίνδυνο για τους προ­ο­ρι­σμούς που βασί­ζο­νται απο­κλει­στικά στη φήμη τους. Η ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητα παρα­μέ­νει ισχυρό πλε­ο­νέ­κτημα, δεν αρκεί όμως όταν η εμπει­ρία του επι­σκέ­πτη επη­ρε­ά­ζε­ται αρνη­τικά από τον υπερ­του­ρι­σμό.

Νέες ταξι­διω­τι­κές προ­τι­μή­σεις

Παρά τις οικο­νο­μι­κές αβε­βαιό­τη­τες, η διάθεση των Ευρω­παίων για ταξίδια παρα­μέ­νει ιδιαί­τερα ισχυρή. Η πλειο­νό­τητα σχε­διά­ζει δια­κο­πές εντός της ηπείρου και εμφα­νί­ζε­ται πρόθυμη να δια­θέ­σει σημα­ντικά ποσά για τις μετα­κι­νή­σεις και τη διαμονή της.

Οι επι­λο­γές τους, ωστόσο, δια­φο­ρο­ποιού­νται. Ένα μεγάλο ποσοστό στρέ­φε­ται πλέον σε περιο­χές που δεν βρί­σκο­νται στην πρώτη γραμμή της του­ρι­στι­κής δημο­σιό­τη­τας, ενώ αρκετοί επι­λέ­γουν ακόμη πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νους προ­ο­ρι­σμούς. Παράλ­ληλα, αυξά­νε­ται η προ­τί­μηση για ταξίδια μεγα­λύ­τε­ρης διάρ­κειας και για μετα­κι­νή­σεις κατά τη διάρ­κεια της λεγό­με­νης shoulder season ή ακόμη και της χαμηλής περιό­δου.

Η τάση αυτή συμ­βάλ­λει στη στα­διακή απο­συμ­φό­ρηση των δημο­φι­λών περιο­χών και στη μεγα­λύ­τερη διάχυση των του­ρι­στι­κών εσόδων σε περισ­σό­τε­ρες περιο­χές της Ευρώπης.

Αλλαγή και στα είδη του­ρι­σμού

Παρά το γεγονός ότι το μοντέλο «ήλιος και θάλασσα» εξα­κο­λου­θεί να δια­τη­ρεί ισχυρή θέση στις επι­λο­γές των ταξι­διω­τών, οι προ­τι­μή­σεις γίνο­νται πλέον περισ­σό­τερο πολυ­διά­στα­τες.

Τα ταξίδια πόλης, οι πολι­τι­στι­κές εμπει­ρίες, οι δρα­στη­ριό­τη­τες στη φύση και οι μορφές του­ρι­σμού που σχε­τί­ζο­νται με την ευεξία κερ­δί­ζουν συνεχώς έδαφος. Οι ταξι­διώ­τες ανα­ζη­τούν εμπει­ρίες με μεγα­λύ­τερο περιε­χό­μενο, περισ­σό­τερο τοπικό χαρα­κτήρα και μικρό­τερη εξάρ­τηση από τα κλασικά του­ρι­στικά πρότυπα.

Εδώ ακριβώς ανα­δει­κνύ­ε­ται και η μεγα­λύ­τερη πρό­κληση για την Ελλάδα. Παρά τον πλούτο των εναλ­λα­κτι­κών προ­ο­ρι­σμών που δια­θέ­τει, το μεγα­λύ­τερο μέρος των επεν­δύ­σεων εξα­κο­λου­θεί να κατευ­θύ­νε­ται σε μεγάλα παρα­θα­λάσ­σια του­ρι­στικά συγκρο­τή­ματα και πολυ­τελή θέρετρα.

Η χώρα δια­θέ­τει ένα τερά­στιο απόθεμα εναλ­λα­κτι­κών εμπει­ριών. Από τα ορεινά τοπία της Πίνδου και τα ιστο­ρικά μονο­πά­τια της Πελο­πον­νή­σου έως τα μικρά χωριά της ενδο­χώ­ρας, τον αγρο­του­ρι­σμό, τις γαστρο­νο­μι­κές δια­δρο­μές και τις ιαμα­τι­κές πηγές, οι δυνα­τό­τη­τες είναι σχεδόν ανε­ξά­ντλη­τες. Παρ’ όλα αυτά, οι περιο­χές αυτές παρα­μέ­νουν σε μεγάλο βαθμό εκτός του βασικού του­ρι­στι­κού αφη­γή­μα­τος της χώρας.

 Η πρό­κληση της επό­με­νης ημέρας

Οι νέες ταξι­διω­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές δεί­χνουν ότι η επι­τυ­χία δεν θα εξαρ­τά­ται πλέον απο­κλει­στικά από τον αριθμό των κλινών ή από τη δύναμη ενός γνωστού brand. Η ασφά­λεια, οι και­ρι­κές συν­θή­κες, οι αντα­γω­νι­στι­κές τιμές και η φιλο­ξε­νία παρα­μέ­νουν καθο­ρι­στι­κοί παρά­γο­ντες επι­λο­γής, όμως ο παρά­γο­ντας του συνω­στι­σμού αποκτά ολοένα μεγα­λύ­τερη βαρύ­τητα.

Όλο και περισ­σό­τε­ροι ταξι­διώ­τες επι­λέ­γουν συνει­δητά περιο­χές με χαμη­λό­τερη του­ρι­στική πυκνό­τητα, ανα­ζη­τώ­ντας περισ­σό­τερο χώρο, ηρεμία και αυθε­ντι­κό­τητα. Το μήνυμα προς τις του­ρι­στι­κές αγορές είναι σαφές: η εποχή κατά την οποία η υπερ­συ­γκέ­ντρωση επι­σκε­πτών θεω­ρού­νταν από­δειξη επι­τυ­χίας φαί­νε­ται να φτάνει στα όριά της.

Για την Ελλάδα, η εξέλιξη αυτή μπορεί να απο­τε­λέ­σει μια σημα­ντική ευκαι­ρία ανα­νέ­ω­σης. Η χώρα δια­θέ­τει το φυσικό κεφά­λαιο, την πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά και την ποι­κι­λία προ­ο­ρι­σμών που απαιτεί η νέα εποχή του του­ρι­σμού. Το ζητού­μενο είναι να επεν­δύ­σει στις κατάλ­λη­λες υπο­δο­μές, στις εξει­δι­κευ­μέ­νες υπη­ρε­σίες και στη διεθνή προβολή ώστε να μετα­τρέ­ψει αυτό το πλε­ο­νέ­κτημα σε μακρο­πρό­θε­σμη αντα­γω­νι­στι­κό­τητα.

Πηγή: newmoney.gr