Την 19 Ιουνίου 2026 η δίκη 53χρονης που κατηγορείται για αρπαγή του εγγονού της

Για τις 19 Ιουνίου 2026 έχει προσ­διο­ρι­στεί η εκδί­καση μιας υπό­θε­σης που έχει τρα­βή­ξει το ενδια­φέ­ρον της τοπικής κοι­νω­νίας και φέρνει στο προ­σκή­νιο ένα δύσκολο οικο­γε­νειακό αδιέ­ξοδο. Στο επί­κε­ντρο βρί­σκε­ται η καταγ­γε­λία μιας 21χρονης μητέρας σε βάρος της 53χρονης μητέρας της, την οποία κατη­γο­ρεί ότι άρπαξε και κράτησε παρά­νομα τον ανήλικο γιο της. Η υπόθεση επρό­κειτο να εξε­τα­στεί στο Αυτό­φωρο Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο, το δικα­στή­ριο όμως έκρινε ότι έπρεπε να δοθεί χρόνος και χορή­γησε αναβολή.

Η σύλληψη και ο εντο­πι­σμός του παιδιού

Η 53χρονη συνε­λή­φθη την Τρίτη 6 Μαΐου, έπειτα από αστυ­νο­μική επέμ­βαση που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε παρου­σία δικα­στι­κού λει­τουρ­γού και με τη συν­δρομή κλει­θρο­ποιού. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», ο ανή­λι­κος εντο­πί­στηκε στην κατοι­κία της κατη­γο­ρου­μέ­νης σε καλή κατά­σταση, την ώρα που έπαιζε στο παιδικό δωμάτιο. Πρό­κει­ται για στοι­χείο που η πλευρά της υπε­ρά­σπι­σης επι­κα­λεί­ται ιδιαί­τερα, καθώς θεωρεί ότι απο­τυ­πώ­νει τις συν­θή­κες υπό τις οποίες ζούσε το παιδί κοντά στη γιαγιά του.

Η γραμμή της υπε­ρά­σπι­σης

Η κατη­γο­ρου­μένη απορ­ρί­πτει τον χαρα­κτη­ρι­σμό της αρπαγής. Υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν προέβη σε καμία παρά­νομη ενέρ­γεια, αλλά αντί­θετα προ­στά­τευσε τον εγγονό της από ένα περι­βάλ­λον που, όπως δια­τεί­νε­ται, δεν του εξα­σφά­λιζε στα­θε­ρό­τητα και φρο­ντίδα. Κατά την ίδια, ποτέ δεν εμπό­δισε την επαφή της μητέρας με το παιδί. Ανέλαβε, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, έναν πιο ενεργό ρόλο στην ανα­τροφή του, επι­κα­λού­μενη την άστατη και επι­πό­λαιη, κατά τα λεγό­μενά της, συμπε­ρι­φορά της κόρης της. Η υπε­ρα­σπι­στική γραμμή τοπο­θε­τεί έτσι την πράξη στο πεδίο της προ­στα­σίας και όχι της παρα­κρά­τη­σης.

Οι θέσεις της πλευράς της μητέρας

Σε εντελώς αντί­θετη κατεύ­θυνση κινεί­ται η πλευρά της 21χρονης. Η υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας υπο­στη­ρί­ζει ότι η ενέρ­γεια της γιαγιάς, ανε­ξάρ­τητα από τα κίνητρα που επι­κα­λεί­ται, συνιστά σαφή παρα­βί­αση του νόμου και των δικαιω­μά­των της νεαρής μητέρας. Το επι­χεί­ρημα είναι ότι η απο­μά­κρυνση του παιδιού στερεί από τη μητέρα ένα δικαί­ωμα που δεν μπορεί να καμφθεί με οικο­γε­νεια­κού τύπου δικαιο­λο­γίες, όσο καλο­προ­αί­ρε­τες κι αν παρου­σιά­ζο­νται. Η πρόθεση, δια­τεί­νε­ται η ίδια πλευρά, δεν αναιρεί τον παρά­νομο χαρα­κτήρα της πράξης.

Μια υπόθεση με κοι­νω­νικό αντί­κτυπο

Πέρα από τη δικα­στική της διά­σταση, η υπόθεση έχει ανοίξει μια ευρύ­τερη συζή­τηση σε νομι­κούς και κοι­νω­νι­κούς κύκλους. Το ερώτημα που τίθεται αφορά τα λεπτά όρια ανάμεσα στη φρο­ντίδα και στην παρέμ­βαση, σε μια στιγμή που οι ενδο­οι­κο­γε­νεια­κές σχέσεις δοκι­μά­ζο­νται. Από τη μία πλευρά τοπο­θε­τεί­ται η ανη­συ­χία ενός μεγα­λύ­τε­ρου μέλους της οικο­γέ­νειας για το πώς ανα­τρέ­φε­ται το παιδί. Από την άλλη, το αυτο­νό­ητο δικαί­ωμα της μητέρας να μην της αφαι­ρεί­ται ο γιος της χωρίς δικα­στική κρίση. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο ανα­γνώ­σεις θα κινηθεί και η δικα­στική κρίση που ανα­μέ­νε­ται τον επόμενο χρόνο.

Η κατη­γο­ρού­μενη εκπρο­σω­πεί­ται από τον κ. Μανώλη Κου­τσούκο και η υπο­στη­ρί­ζουσα την κατη­γο­ρία από την κ. Δέσποινα Ζιώγα.