Drones πάνω από τη Μεσαιωνική Πόλη: Ο διαγωνισμός του Δήμου Ρόδου που δεν αντέχει σε νομικό έλεγχο

• Εκτε­νής νο­μι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση του δι­κη­γό­ρου Χρι­στό­δου­λου Μα­λια­ρά­κη ανα­δει­κνύ­ει σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα νο­μι­μό­τη­τας στη σχε­δια­ζό­με­νη ενα­έ­ρια επι­τή­ρη­ση της Με­σαιω­νι­κής Πόλης, θέ­το­ντας υπό αμ­φι­σβή­τη­ση την ίδια την προ­κή­ρυ­ξη του δια­γω­νι­σμού

Η από­φα­ση του Δήμου Ρόδου να ανα­θέ­σει σε ιδιώ­τη ανά­δο­χο την επι­τή­ρη­ση της Με­σαιω­νι­κής Πόλης μέσω drones και επί­γειων δυ­νά­με­ων έχει ήδη προ­κα­λέ­σει έντο­νη συ­ζή­τη­ση. Τώρα, όμως, η συ­ζή­τη­ση παίρ­νει νέες δια­στά­σεις. Ο δι­κη­γό­ρος Χρι­στό­δου­λος Μα­λια­ρά­κης προ­χώ­ρη­σε σε εκτε­νή νο­μι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση, βα­σι­σμέ­νη στο ισχύ­ον θε­σμι­κό πλαί­σιο, στη νο­μο­λο­γία και κυ­ρί­ως στα ίδια τα κεί­με­να και τις δια­τυ­πώ­σεις της με­λέ­της που ο Δήμος υπέ­βα­λε για να στη­ρί­ξει την προ­κή­ρυ­ξη. Τα ευ­ρή­μα­τα είναι, κατά την κρίση του, αδυ­σώ­πη­τα.

Την Πα­ρα­σκευή εξάλ­λου αναρ­τή­θη­κε η από­φα­ση της δη­μο­τι­κής επι­τρο­πής στην Διαύ­γεια.

Τι ακρι­βώς σχε­διά­ζει ο Δήμος

Το αντι­κεί­με­νο του δια­γω­νι­σμού είναι η «πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών φύ­λα­ξης και επο­πτεί­ας της Με­σαιω­νι­κής Πόλης με χρήση μη επαν­δρω­μέ­νων αε­ρο­σκα­φών και επί­γειων δυ­νά­με­ων», με συ­νο­λι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό που αγ­γί­ζει τα 1.256.616 ευρώ. Πα­ρου­σιά­στη­κε ως και­νο­τό­μο μέτρο ασφά­λειας, ένα σύγ­χρο­νο ερ­γα­λείο δια­χεί­ρι­σης ενός από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα ιστο­ρι­κά σύ­νο­λα της Με­σο­γεί­ου.

Αν, όμως, κα­νείς ανα­λύ­σει τη γλώσ­σα της ίδιας της με­λέ­της, η ει­κό­να που ανα­δύ­ε­ται είναι θε­με­λιω­δώς δια­φο­ρε­τι­κή. Στην ενό­τη­τα «Σκο­πι­μό­τη­τα», το έγ­γρα­φο απα­ριθ­μεί τα φαι­νό­με­να που το έργο φι­λο­δο­ξεί να αντι­με­τω­πί­σει: κα­τα­λή­ψεις κοι­νο­χρή­στων χώρων, φαι­νό­με­να άγρας πε­λα­τών με εντά­σεις και ανα­τα­ρα­χές, πα­ρά­νο­μη εί­σο­δο και στάθ­μευ­ση οχη­μά­των, ζη­τή­μα­τα ασφά­λειας λόγω συ­νω­στι­σμού, έκτα­κτα συμ­βά­ντα που χρή­ζουν πα­ρο­χής πρώ­των βοη­θειών. Στην ενό­τη­τα «Στό­χοι», οι πα­ρε­χό­με­νες υπη­ρε­σί­ες απο­σκο­πούν στην πρό­λη­ψη και απο­τρο­πή πα­ρα­βα­τι­κών ενερ­γειών, στην άμεση επέμ­βα­ση σε συμ­βά­ντα, στη διαρ­κή επο­πτεία της εμπο­ρι­κής ζώνης και των πυλών ει­σό­δου, στην τεκ­μη­ριω­μέ­νη κα­τα­γρα­φή πα­ρα­βά­σε­ων — και όλα αυτά «με χρήση τε­χνη­τής νοη­μο­σύ­νης». Επι­διώ­κε­ται, μά­λι­στα, η δια­μόρ­φω­ση «νο­ο­τρο­πί­ας συμ­μόρ­φω­σης μέσω συ­νε­χούς και αι­σθη­τής πα­ρου­σί­ας».

Ο κ. Μα­λια­ρά­κης είναι κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κός στη διά­γνω­σή του: πρό­κει­ται, κυ­ριο­λε­κτι­κά, για τον ορι­σμό της μα­ζι­κής επι­τή­ρη­σης δη­μό­σιου χώρου, με άλλα λόγια για αστυ­νο­μι­κή λει­τουρ­γία υπό τη μορφή υπη­ρε­σί­ας από ιδιώ­τη ανά­δο­χο. Και αυτό, κατά την ανά­λυ­σή του, είναι το κρί­σι­μο νο­μι­κό πρό­βλη­μα.

Το νο­μι­κό πλαί­σιο και το ζή­τη­μα της αρ­μο­διό­τη­τας

Το θε­σμι­κό πλαί­σιο που διέ­πει τη χρήση συ­στη­μά­των ενα­έ­ριας επι­τή­ρη­σης σε δη­μό­σιους χώ­ρους είναι ο Ν. 4624/2019 και το ΠΔ 75/2020, το οποίο εκ­δό­θη­κε κατ’ εξου­σιο­δό­τη­ση του άρ­θρου 14 του Ν. 3917/2011, ύστε­ρα από γνω­μο­δό­τη­ση του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας και της Αρχής Προ­στα­σί­ας Δε­δο­μέ­νων Προ­σω­πι­κού Χα­ρα­κτή­ρα. Σύμ­φω­να με το άρθρο 2 του ΠΔ, στα «συ­στή­μα­τα επι­τή­ρη­σης» εντάσ­σο­νται ρητώς και εκεί­να που φέ­ρο­νται από ενα­έ­ρια μέσα, επαν­δρω­μέ­να ή μη — δη­λα­δή, ακρι­βώς, τα drones.

Η καρ­διά του νο­μι­κού προ­βλή­μα­τος εντο­πί­ζε­ται στο άρθρο 4 του ίδιου ΠΔ, το οποίο κα­θο­ρί­ζει απο­κλει­στι­κώς ποιος μπο­ρεί να είναι «υπεύ­θυ­νος επε­ξερ­γα­σί­ας» ενός τέ­τοιου συ­στή­μα­τος. Η απά­ντη­ση είναι πε­ριο­ρι­στι­κή: μόνον οι δη­μό­σιες αρχές που είναι αρ­μό­διες για την πρό­λη­ψη, διε­ρεύ­νη­ση, ανί­χνευ­ση ή δίωξη εγκλη­μά­των, κατά τα ορι­ζό­με­να στο άρθρο 43 του Ν. 4624/2019. Το ΠΔ κα­το­νο­μά­ζει τρεις φο­ρείς: την Ελ­λη­νι­κή Αστυ­νο­μία, το Πυ­ρο­σβε­στι­κό Σώμα και το Λι­με­νι­κό Σώμα. Ο Δήμος Ρόδου δεν πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται. Ό,τι ισχύ­ει για τον Δήμο ισχύ­ει, πολ­λα­πλα­σί­ως, για τον ιδιώ­τη ανά­δο­χο που ο Δήμος σκο­πεύ­ει να επι­λέ­ξει μέσω του δια­γω­νι­σμού.

Τα αντε­πι­χει­ρή­μα­τα και γιατί δεν ευ­στα­θούν

Απέ­να­ντι σε αυτές τις επι­ση­μάν­σεις έχουν προ­βλη­θεί τα συ­νή­θη αντε­πι­χει­ρή­μα­τα: ότι από το ύψος πτή­σης του drone είναι αδύ­να­τη η ταυ­το­ποί­η­ση προ­σώ­πων, ότι το σύ­στη­μα δια­θέ­τει λο­γι­σμι­κό που δεν κα­τα­γρά­φει πρό­σω­πα ούτε πι­να­κί­δες και ότι τα δε­δο­μέ­να απο­δε­σμεύ­ο­νται μόνον όταν τα ζη­τή­σουν οι αρχές. Ο κ. Μα­λια­ρά­κης αντι­κρού­ει και τα 3 επι­χει­ρή­μα­τα, με ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση στο δεύ­τε­ρο, το οποίο, κατά την ανά­λυ­σή του, αυ­το­α­ναι­ρεί­ται: αν δεν κα­τα­γρά­φε­ται τί­πο­τε, δεν υπάρ­χει τι να απο­δε­σμευ­θεί. Αν υπάρ­χει υλικό προς απο­δέ­σμευ­ση, τότε κα­τα­γρα­φή και τή­ρη­ση δε­δο­μέ­νων προ­ϋ­πάρ­χουν. Και η ίδια η με­λέ­τη του Δήμου ανα­φέ­ρε­ται ρητώς σε «τεκ­μη­ριω­μέ­νη κα­τα­γρα­φή πα­ρα­βά­σε­ων» — δη­λα­δή σε κα­τα­γρα­φή που εξυ­πη­ρε­τεί από­δει­ξη και ταυ­το­ποί­η­ση δρά­στη.

Ως προς τη θό­λω­ση ή από­κρυ­ψη προ­σώ­πων, η νο­μι­κή ανά­λυ­ση είναι αδυ­σώ­πη­τη: για να απο­κρύ­ψει ένα πρό­σω­πο, το σύ­στη­μα οφεί­λει πρώτα να το λάβει, να το εντο­πί­σει και να το επε­ξερ­γα­στεί. Η ψευ­δω­νυ­μο­ποί­η­ση είναι, κατά το άρθρο 4 παρ. 5 του Γε­νι­κού Κα­νο­νι­σμού Προ­στα­σί­ας Δε­δο­μέ­νων, και αυτή επε­ξερ­γα­σία δε­δο­μέ­νων προ­σω­πι­κού χα­ρα­κτή­ρα. Δεν απο­τε­λεί απου­σία επε­ξερ­γα­σί­ας.

Η Αρχή Προ­στα­σί­ας Δε­δο­μέ­νων Προ­σω­πι­κού Χα­ρα­κτή­ρα, απα­ντώ­ντας σε σχε­τι­κά ερω­τή­μα­τα του Τύπου, έθεσε το κρι­τή­ριο με ακρί­βεια: η επι­τή­ρη­ση πρέ­πει να πε­ριο­ρί­ζε­ται σε συ­γκε­κρι­μέ­νους σκο­πούς και να διε­νερ­γεί­ται από αρ­μό­διες αρχές. Ένας δήμος μπο­ρεί να χρη­σι­μο­ποιεί drone είτε ο ίδιος είτε μέσω ιδιω­τι­κού φορέα μόνον εφό­σον ο σκο­πός εντάσ­σε­ται στις αρ­μο­διό­τη­τές του: δη­μο­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις, σχο­λεία, παι­δι­κές χαρές, κοι­μη­τή­ρια, υπο­δο­μές πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας. Όχι όμως ως γε­νι­κευ­μέ­νος μη­χα­νι­σμός συ­νε­χούς αστυ­νό­μευ­σης ολό­κλη­ρου αστι­κού ιστού, ιδίως χωρίς αυ­στη­ρή τεκ­μη­ρί­ω­ση ανα­γκαιό­τη­τας και ανα­λο­γι­κό­τη­τας.

Το ερώ­τη­μα, επο­μέ­νως, δεν είναι «drone ναι ή όχι». Είναι «ποιος ο σκο­πός». Και τον σκοπό τον ορί­ζει ο ίδιος ο Δήμος: πα­ρα­βα­τι­κές ενέρ­γειες, πρό­λη­ψη και απο­τρο­πή, άμεση επέμ­βα­ση, τεκ­μη­ριω­μέ­νη κα­τα­γρα­φή πα­ρα­βά­σε­ων, νο­ο­τρο­πία συμ­μόρ­φω­σης μέσω συ­νε­χούς πα­ρου­σί­ας. Με τα κρι­τή­ρια της Αρχής και με τα ίδια τα κεί­με­να του Δήμου, κατά τον κ. Μα­λια­ρά­κη, το εγ­χεί­ρη­μα δεν περνά το τεστ νο­μι­μό­τη­τας.

Το επι­χεί­ρη­μα του προη­γου­μέ­νου και γιατί κα­ταρ­ρέ­ει

Ένα από τα επι­χει­ρή­μα­τα που έχουν ακου­στεί υπέρ του δια­γω­νι­σμού είναι εκεί­νο του προη­γου­μέ­νου: και άλλοι δήμοι χρη­σι­μο­ποιούν drones, με ρητή πα­ρα­πο­μπή στον Δήμο Βάρης-Βού­λας-Βου­λιαγ­μέ­νης. Η πα­ρα­πο­μπή, όμως, απο­δει­κνύ­ε­ται αντι­πα­ρα­γω­γι­κή για όποιον την επι­κα­λεί­ται, αρκεί να ανα­γνώ­σει κα­νείς την ίδια τη σύμ­βα­ση εκεί­νου του Δήμου, που είναι αναρ­τη­μέ­νη στη Διαύ­γεια.

Η σύμ­βα­ση του Δήμου Βάρης-Βού­λας-Βου­λιαγ­μέ­νης ορί­ζει ως αντι­κεί­με­νο την επι­τή­ρη­ση του αστι­κού ιστού για λό­γους δα­σο­προ­στα­σί­ας και πυ­ρα­σφά­λειας, τη δια­χεί­ρι­ση ακραί­ων και­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων με ρητή ανα­φο­ρά στις κα­κο­και­ρί­ες Daniel και Elias και την πα­ρα­κο­λού­θη­ση δη­μο­τι­κών οχη­μά­των και δε­ξα­με­νών. Πρό­κει­ται για πο­λι­τι­κή προ­στα­σία και πυ­ρα­σφά­λεια, σκο­πούς που απο­τε­λούν θε­σμι­κά ανα­γνω­ρι­σμέ­νες αρ­μο­διό­τη­τες των ΟΤΑ κατά το άρθρο 75 του Κώ­δι­κα Δήμων και Κοι­νο­τή­των. Στη Ρόδο ο σκο­πός είναι, με τα λόγια του ίδιου του Δήμου, αστυ­νο­μι­κός. Η δια­φο­ρά δεν είναι απο­χρώ­σε­ων, είναι ου­σια­στι­κή και θε­με­λιώ­δης.

Στη δια­φο­ρά σκο­πού προ­στί­θε­ται και μια εντυ­πω­σια­κή δυ­σα­να­λο­γία κό­στους. Ο συ­νο­λι­κός προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός της σύμ­βα­σης Βάρης-Βού­λας-Βου­λιαγ­μέ­νης, για το σύ­νο­λο της γε­ω­γρα­φι­κής έκτα­σης του Δήμου και για 2 χρό­νια, ανέρ­χε­ται σε 231.417 ευρώ. Στη Ρόδο, για την επι­τή­ρη­ση απο­κλει­στι­κά της Με­σαιω­νι­κής Πόλης επί 18 μήνες, ο αντί­στοι­χος προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός αγ­γί­ζει τα 347.000 ευρώ. Η δυ­σα­να­λο­γία, όπως ση­μειώ­νει ο κ. Μα­λια­ρά­κης, δεν είναι μόνον νο­μι­κή. Είναι και αριθ­μη­τι­κή.

Η αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας και τα ηπιό­τε­ρα μέτρα

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, οφεί­λει να πρυ­τα­νεύ­ει η συ­νταγ­μα­τι­κή αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας. Το άρθρο 5 του ΠΔ 75/2020 ορί­ζει ότι η εγκα­τά­στα­ση συ­στη­μά­των επι­τή­ρη­σης επι­τρέ­πε­ται μόνον στο μέτρο που είναι ανα­γκαία και μόνον όταν οι επι­διω­κό­με­νοι σκο­ποί δεν μπο­ρούν να επι­τευ­χθούν με ηπιό­τε­ρα μέτρα, με ει­δι­κή και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη αι­τιο­λο­γία.

Στην προ­κεί­με­νη πε­ρί­πτω­ση, τα ηπιό­τε­ρα μέτρα όχι μόνον δεν έχουν εξα­ντλη­θεί, αλλά υφί­στα­νται ήδη και τα ανα­γνω­ρί­ζει ο ίδιος ο Δήμος. Η με­λέ­τη ανα­φέ­ρει ρητώς «πα­ρά­νο­μη εί­σο­δο και στάθ­μευ­ση οχη­μά­των παρά την ύπαρ­ξη συ­στη­μά­των ελέγ­χου στις πύλες ει­σό­δου». Υπάρ­χουν, δη­λα­δή, ήδη συ­στή­μα­τα απλώς δεν λει­τουρ­γούν επαρ­κώς. Η νο­μι­κώς ορθή απά­ντη­ση σε ένα ηπιό­τε­ρο μέτρο που υπο­λει­τουρ­γεί δεν είναι η αντι­κα­τά­στα­σή του από ένα επα­χθέ­στε­ρο, δη­λα­δή την ενα­έ­ρια μα­ζι­κή επι­τή­ρη­ση επί ει­κο­σι­τε­τρα­ώ­ρου βά­σε­ως. Είναι η ανα­βάθ­μι­ση και η ορθή λει­τουρ­γία του υφι­στά­με­νου.

Όσο για τις πα­ρα­βα­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές, η ορθή απά­ντη­ση είναι η ενί­σχυ­ση των πε­ρι­πο­λιών της Αστυ­νο­μί­ας. Άλ­λω­στε, όπως επι­ση­μαί­νει ο κ. Μα­λια­ρά­κης, οι πα­ρα­βά­σεις κοι­νο­χρή­στων χώρων που επι­κα­λεί­ται ο Δήμος δεν τε­λού­νται κρυφά: συ­ντε­λού­νται μέρα με­ση­μέ­ρι, με εκα­το­ντά­δες μάρ­τυ­ρες, και δια­πι­στώ­νο­νται με απλή επί­σκε­ψη ελεγ­κτι­κού κλι­μα­κί­ου. Δεν χρειά­ζε­ται να φα­νούν από ψηλά. Αυτό που λεί­πει δεν είναι απο­δει­κτι­κό υλικό — είναι η πο­λι­τι­κή βού­λη­ση επι­βο­λής των συ­νε­πειών που ήδη προ­βλέ­πει ο νόμος.

Η ιδιαι­τε­ρό­τη­τα της Με­σαιω­νι­κής Πόλης και η άδεια που φαί­νε­ται να λεί­πει

Το άρθρο 5 του ΠΔ 75/2020 θέτει και μια ακόμη, κα­θο­ρι­στι­κή απαί­τη­ση: η επι­τή­ρη­ση πε­ριο­ρί­ζε­ται αυ­στη­ρώς στον συ­γκε­κρι­μέ­νο χώρο, δεν επε­κτεί­νε­ται σε ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή, και ο υπεύ­θυ­νος επε­ξερ­γα­σί­ας οφεί­λει να δια­σφα­λί­ζει, με τε­χνι­κά μέσα, ότι δεν λαμ­βά­νε­ται ει­κό­να από μη δη­μό­σιους χώ­ρους ή από το εσω­τε­ρι­κό κα­τοι­κιών. Η εφαρ­μο­γή αυτής της απαί­τη­σης σε ένα κι­νού­με­νο αε­ρο­σκά­φος που αιω­ρεί­ται πάνω από 534 στρέμ­μα­τα με­σαιω­νι­κού ιστού — με στενά δρο­μά­κια, εσω­τε­ρι­κές αυλές, τα­ρά­τσες, μπαλ­κό­νια, ακά­λυ­πτα και δώ­μα­τα — είναι, κατά την ανά­λυ­ση του κ. Μα­λια­ρά­κη, πρα­κτι­κώς αδύ­να­τη. Η Με­σαιω­νι­κή Πόλη δεν είναι κενό μνη­μείο. Είναι ζώσα, κα­τοι­κη­μέ­νη συ­νοι­κία με μό­νι­μους κα­τοί­κους και επι­σκέ­πτες. Στις συν­θή­κες αυτές, η ίδια η φύση του μέσου κα­θι­στά αδύ­να­τη τη συμ­μόρ­φω­ση με τον νόμο.

Σε αυτό το ση­μείο προ­στί­θε­ται και μια διά­στα­ση που φαί­νε­ται να έχει εντε­λώς πα­ρα­βλε­φθεί. Η Με­σαιω­νι­κή Πόλη της Ρόδου είναι κη­ρυγ­μέ­νος αρ­χαιο­λο­γι­κός χώρος και μνη­μείο Πα­γκό­σμιας Κλη­ρο­νο­μιάς της UNESCO. Οι συ­στη­μα­τι­κές πτή­σεις άνω­θεν τέ­τοιου χώρου δεν είναι ελεύ­θε­ρες. Προ­ϋ­πο­θέ­τουν αδειο­δό­τη­ση του Υπουρ­γεί­ου Πο­λι­τι­σμού κατά την αρ­χαιο­λο­γι­κή νο­μο­θε­σία, βάσει του Ν. 4858/2021, με όρους που τί­θε­νται από την αρ­μό­δια Εφο­ρεία Αρ­χαιο­τή­των Δω­δε­κα­νή­σου. Η σχε­τι­κή αδειο­δό­τη­ση, κατά τον κ. Μα­λια­ρά­κη, δεν φαί­νε­ται να έχει εξα­σφα­λι­στεί ούτε καν να έχει συ­ζη­τη­θεί δη­μο­σί­ως.

Το δια­δι­κα­στι­κό κενό που δεν γε­μί­ζει

Όλα τα πα­ρα­πά­νω συ­γκλί­νουν, κατά την ανά­λυ­ση, σε ένα συ­μπέ­ρα­σμα που θα έπρε­πε να έχει προη­γη­θεί κάθε προ­κή­ρυ­ξης. Ένα μέτρο που αγ­γί­ζει ευ­θέ­ως συ­νταγ­μα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα — προ­στα­σία προ­σω­πι­κών δε­δο­μέ­νων κατά το άρθρο 9Α του Συ­ντάγ­μα­τος, σε­βα­σμό της ιδιω­τι­κής και οι­κο­γε­νεια­κής ζωής κατά το άρθρο 9 του Συ­ντάγ­μα­τος και το άρθρο 8 της Ευ­ρω­παϊ­κής Σύμ­βα­σης Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που — δεν δρο­μο­λο­γεί­ται χωρίς προη­γού­με­νη, εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη γνω­μο­δό­τη­ση της Νο­μι­κής Υπη­ρε­σί­ας του Δήμου. Δεν δρο­μο­λο­γεί­ται χωρίς εκτί­μη­ση αντι­κτύ­που σχε­τι­κά με την προ­στα­σία δε­δο­μέ­νων, χωρίς αξιο­λό­γη­ση των απαι­τή­σε­ων του ΠΔ 75/2020 και του Ν. 4624/2019. Η αντί­στρο­φη πο­ρεία — προ­κή­ρυ­ξη πρώτα, νο­μι­κά ερω­τή­μα­τα μετά — είναι, κατά τον κ. Μα­λια­ρά­κη, λαν­θα­σμέ­νη.

Τι προ­βλέ­πε­ται να γίνει βάσει της ομό­φω­νης από­φα­σης

Σύμ­φω­να με τα δια­θέ­σι­μα στοι­χεία, το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο Ρόδου έχει λάβει ομό­φω­νη από­φα­ση για την προ­ώ­θη­ση του εν λόγω δια­γω­νι­σμού. Η ομο­φω­νία αυτή, ωστό­σο, δεν απαλ­λάσ­σει την από­φα­ση από τον νο­μι­κό έλεγ­χο και δεν υπερ­κα­λύ­πτει τα νο­μι­κά κενά που έχουν εντο­πι­στεί. Πο­λι­τι­κή ομο­φω­νία και νο­μι­κή ορ­θό­τη­τα είναι δύο δια­φο­ρε­τι­κά ζη­τή­μα­τα.

Βάσει της ομό­φω­νης αυτής από­φα­σης, ο δια­γω­νι­σμός ανα­μέ­νε­ται να προ­χω­ρή­σει στα επό­με­να στά­δια της δια­δι­κα­σί­ας ανά­θε­σης. Αυτό ση­μαί­νει δη­μο­σί­ευ­ση της δια­κή­ρυ­ξης, υπο­βο­λή προ­σφο­ρών από εν­δια­φε­ρό­με­νους ανα­δό­χους, αξιο­λό­γη­ση και, εφό­σον δεν υπάρ­ξει έγκαι­ρη πα­ρέμ­βα­ση, κα­τα­κύ­ρω­ση. Ωστό­σο, το νο­μι­κό πλαί­σιο που πε­ρι­γρά­φε­ται στην ανά­λυ­ση του κ. Μα­λια­ρά­κη δεν αφή­νει πε­ρι­θώ­ρια για εφη­συ­χα­σμό: κάθε στά­διο αυτής της δια­δι­κα­σί­ας μπο­ρεί να γίνει αντι­κεί­με­νο νο­μι­κής προ­σβο­λής από οποιον­δή­πο­τε έχει έν­νο­μο συμ­φέ­ρον, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των κα­τοί­κων της Με­σαιω­νι­κής Πόλης.