ΑΝΕΣ Α.Ε.: Ανεστάλη η εκτέλεση απόφασης για καταβολή 47.765 ευρώ σε πρώην αρχιμηχανικό

• Το Μονο­με­λές Εφετείο πιθα­νο­λό­γησε την ευδο­κί­μηση της έφεσης της ναυ­τι­λια­κής εται­ρείας, καθώς η εται­ρεία είχε δικα­στεί ερήμην στον πρώτο βαθμό, και διέταξε την προ­σω­ρινή παύση εκτέ­λε­σης χωρίς εγγυο­δο­σία

Ανάσα για την Ανώνυμη Ναυ­τι­λιακή Εται­ρεία Σύμης (ΑΝΕΣ Α.Ε.) απο­τε­λεί η υπ’ αριθμόν 100/2026 απόφαση του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, που εκδό­θηκε στις 6 Μαΐου 2026 και ανέ­στειλε την εκτέ­λεση πρω­τό­δι­κης από­φα­σης η οποία υπο­χρέ­ωνε την εται­ρεία να κατα­βά­λει σε πρώην εργα­ζό­μενό της το ποσό των 47.765,22 ευρώ για δεδου­λευ­μέ­νους μισθούς.

Το Εφετείο έκρινε πως η εται­ρεία δικαιού­ται προ­στα­σία έως την ορι­στική κρίση επί της έφεσής της, αφού η πρω­τό­δικη απόφαση είχε εκδοθεί ερήμην της.

Η υπόθεση ξεκί­νησε με αγωγή που άσκησε στις 22 Δεκεμ­βρίου 2022 ο καθ’ ου η αίτηση, κάτοι­κος Δρα­πε­τσώ­νας, ο οποίος είχε προ­σλη­φθεί από την ΑΝΕΣ Α.Ε. δυνάμει σύμ­βα­σης εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας ορι­σμέ­νου χρόνου ως αρχι­μη­χα­νι­κός σε υπη­ρε­σία ξηράς, με τόπο υπο­γρα­φής της σύμ­βα­σης τη Σύμη.

Με την αγωγή του, η οποία κατα­τέ­θηκε στο Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, ζητούσε να υπο­χρε­ω­θεί η εται­ρεία να του κατα­βά­λει δεδου­λευ­μέ­νες απο­δο­χές για το διά­στημα από τον Σεπτέμ­βριο του 2019 έως και τον Μάρτιο του 2022, ποσό που υπο­λο­γι­ζό­ταν συνο­λικά στις 47.765,22 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από τον χρόνο που ο εκά­στοτε μηνιαίος μισθός κατέστη απαι­τη­τός.

Η αγωγή αρχικά είχε προσ­διο­ρι­στεί για συζή­τηση στις 5 Δεκεμ­βρίου 2023, ανα­βλή­θηκε όμως και τελικά δικά­στηκε στις 18 Μαρτίου 2025. Κατά τη συγκε­κρι­μένη δικά­σιμο, η ναυ­τι­λιακή εται­ρεία δεν παρα­στά­θηκε με απο­τέ­λε­σμα να δικα­στεί ερήμην. Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, εξέδωσε την υπ’ αριθμόν 567/2025 ορι­στική απόφασή του, με την οποία υπο­χρέ­ωσε την ΑΝΕΣ Α.Ε. να κατα­βά­λει στον ενά­γο­ντα το συνο­λικό ποσό των 47.765,22 ευρώ, ενώ παράλ­ληλα κήρυξε την απόφαση προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή. Η εν λόγω απόφαση επι­δό­θηκε στην εται­ρεία στις 13 Μαρτίου 2026.

Η εται­ρεία αντέ­δρασε άμεσα. Στις 24 Μαρτίου 2026 άσκησε έφεση ενώπιον του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, η οποία προσ­διο­ρί­στηκε για συζή­τηση στις 25 Σεπτεμ­βρίου 2026. Λίγες ημέρες αργό­τερα, στις 31 Μαρτίου 2026, κατέ­θεσε και την κρι­νό­μενη αίτηση ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης. Η συζή­τηση της αίτησης πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στις 24 Απρι­λίου 2026.

Την ναυ­τι­λιακή εται­ρεία εκπρο­σώ­πησε η πλη­ρε­ξού­σια δικη­γό­ρος της κ. Χρυ­σούλα Λιάσκα.

Ο πυρήνας της δικα­στι­κής κρίσης

Το Εφετείο εστίασε στο γεγονός ότι η εται­ρεία είχε δικα­στεί ερήμην στον πρώτο βαθμό. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 528 ΚΠολΔ, όπως αυτή ισχύει μετά την αντι­κα­τά­στασή της από τον νόμο 3994/2011, εφόσον ασκηθεί έφεση από διάδικο που δικά­στηκε ερήμην, η εκκα­λου­μένη απόφαση εξα­φα­νί­ζε­ται μέσα στα όρια που καθο­ρί­ζο­νται από την έφεση και τους πρό­σθε­τους λόγους της.

Ο εκκαλών δικαιού­ται έτσι να προ­βά­λει όλους τους ισχυ­ρι­σμούς που μπο­ρούσε να προ­τεί­νει πρω­το­δί­κως. Με δεδο­μένο ότι, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», η εται­ρεία αρνεί­ται τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά που στη­ρί­ζουν τη βάση της αγωγής, η άσκηση έφεσης συνε­πά­γε­ται ανα­γκα­στικά την εξα­φά­νιση της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, χωρίς να απαι­τεί­ται να ευδο­κι­μή­σει ουσια­στικά κάποιος συγκε­κρι­μέ­νος λόγος.

Πέραν της πιθα­νο­λό­γη­σης ευδο­κί­μη­σης της έφεσης, το δικα­στή­ριο εξέτασε και το ενδε­χό­μενο πρό­κλη­σης ανε­πα­νόρ­θω­της βλάβης στην εται­ρεία από την εκτέ­λεση. Όπως προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία της υπό­θε­σης, η εκτέ­λεση της προ­σβαλ­λό­με­νης από­φα­σης ενείχε τον κίνδυνο επι­βο­λής ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης σε βάρος πλοίου ιδιο­κτη­σίας της ναυ­τι­λια­κής ή κατά­σχε­σης των τρα­πε­ζι­κών της λογα­ρια­σμών.

Το Εφετείο έκρινε ότι το ενδε­χό­μενο αυτό θα δημιουρ­γούσε σημα­ντι­κές δυσχέ­ρειες στη λει­τουρ­γία της εται­ρείας, ιδίως κατά την κρίσιμη του­ρι­στική περίοδο και τους καλο­και­ρι­νούς μήνες, οπότε η ομαλή δρα­στη­ριό­τητα των πλοίων αποκτά αυξη­μένη οικο­νο­μική σημασία.

Με βάση το σύνολο των ανωτέρω, το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου δέχθηκε την αίτηση και διέταξε την ανα­στολή εκτέ­λε­σης της υπ’ αριθμόν 567/2025 ορι­στι­κής από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, μέχρι την έκδοση ορι­στι­κής από­φα­σης επί της εκκρε­μούς έφεσης.

Η ανα­στολή χορη­γή­θηκε χωρίς την υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής εγγυο­δο­σίας, στοι­χείο που ενι­σχύει τη θέση της εται­ρείας ενόψει της επι­κεί­με­νης συζή­τη­σης της έφεσης τον προσεχή Σεπτέμ­βριο.