Ελεύθεροι οι δύο πρώτοι κατηγορούμενοι για τον πνιγμό της μικρής Matilda στη Λάρδο

• Ο Ανα­κρι­τής και ο Εισαγ­γε­λέας απο­φά­σι­σαν να αφεθούν ελεύ­θε­ροι χωρίς όρους, καθώς μάλιστα διώ­κο­νται για αδίκημα πλημ­με­λη­μα­τι­κού χαρα­κτήρα

Η υπόθεση του πνιγμού της 3χρονης Matilda στη Λάρδο έχει συγκλο­νί­σει Ελλάδα και Μεγάλη Βρε­τα­νία, φέρ­νο­ντας στην επι­φά­νεια ερω­τή­ματα για την ασφά­λεια των του­ρι­στι­κών εγκα­τα­στά­σεων και την τήρηση των προ­βλε­πό­με­νων κανόνων προ­στα­σίας ανη­λί­κων.

Το κορίτσι, παιδί βρε­τα­νι­κής οικο­γέ­νειας που παρα­θέ­ριζε στη Ρόδο, παρα­μέ­νει δια­σω­λη­νω­μένο στη ΜΕΘ Παίδων του Πανε­πι­στη­μια­κού Νοσο­κο­μείου Ηρα­κλείου, με την κατά­σταση της υγείας του να χαρα­κτη­ρί­ζε­ται εξαι­ρε­τικά κρίσιμη και μη ανα­στρέ­ψιμη.

Η τρα­γω­δία σημειώ­θηκε το μεση­μέρι της 14ης Οκτω­βρίου σε ξενο­δο­χείο στη Λάρδο, όπου η μικρή Matilda εντο­πί­στηκε χωρίς τις αισθή­σεις της μέσα σε πισίνα. Οι γονείς και οι συγ­γε­νείς της έκαναν δια­κο­πές στο νησί, συνο­λικά δεκαέξι άτομα, σε ένα συγκρό­τημα που διέθετε κοι­νό­χρη­στες και ιδιω­τι­κές πισίνες.

Το βίντεο της πισίνας – Τα δέκα λεπτά που  άλλαξαν τα πάντα

Από την ανάλυση του βιντε­ο­λη­πτι­κού υλικού της Κάμερας 2 του ξενο­δο­χείου προ­κύ­πτει ένα ανα­τρι­χια­στικό χρονικό.

Στις 11:50:30 το παιδί προ­σεγ­γί­ζει μόνη της τη σκάλα της πισίνας από τη δεξιά πλευρά, χωρίς συνο­δεία ενη­λί­κου. Τριάντα δευ­τε­ρό­λε­πτα αργό­τερα εισέρ­χε­ται στο νερό. Μέσα στο επόμενο λεπτό δια­κρί­νε­ται να κινεί­ται για λίγα δευ­τε­ρό­λε­πτα και στη συνέ­χεια να βυθί­ζε­ται. Στις 11:53:30 το σώμα της καλύ­πτε­ται από ένα φου­σκωτό σωσίβιο που επι­πλέει, καθι­στώ­ντας τη μη ορατή. Για σχεδόν έξι λεπτά ακόμη, έως τις 11:59, ενή­λι­κες βρί­σκο­νται γύρω από την πισίνα, αλλά κανείς δεν αντιδρά.

Στις 12:00:50 πελά­τισσα του ξενο­δο­χείου παρα­τη­ρεί κάτι ύποπτο στο νερό και προ­σεγ­γί­ζει, ανα­σύ­ρο­ντας τη μικρή αναί­σθητη. Το υλικό επι­βε­βαιώ­νει ότι το παιδί παρέ­μεινε δέκα λεπτά στο νερό χωρίς επί­βλεψη.

Οι συν­θή­κες στο ξενο­δο­χείο και  τα κενά ασφα­λείας

Η αστυ­νο­μική αυτοψία κατέ­δειξε ότι στην πισίνα δεν υπήρχε ναυα­γο­σώ­στης, παρά το γεγονός ότι το ξενο­δο­χείο δια­θέ­τει 134 κλίνες. Δεν εντο­πί­στη­καν σωστικά μέσα, όπως σημα­δού­ρες, κοντά­ρια ή σωσίβια, ενώ ο εξο­πλι­σμός βρέθηκε σε άλλη πισίνα, περίπου 50 μέτρα μακριά. Επίσης δεν υπήρχε υπεύ­θυ­νος επι­τή­ρη­σης του χώρου.

Το συγκρό­τημα λει­τουρ­γεί σύμφωνα με τον συνή­γορο της επι­χεί­ρη­σης κ. Μηνά Τσέρκη ως «pool suite hotel», γεγονός που σύμφωνα με τη νομο­θε­σία το εξαιρεί από την υπο­χρέ­ωση παρου­σίας ναυα­γο­σώ­στη. Ωστόσο, το μέγεθος των κοι­νό­χρη­στων πισινών και η μεγάλη επι­σκε­ψι­μό­τητα των χώρων εγεί­ρουν ερω­τή­ματα για την επάρ­κεια των μέτρων ασφα­λείας.

Το οπτικό υλικό, σε συν­δυα­σμό με τις μαρ­τυ­ρι­κές κατα­θέ­σεις, απο­τέ­λεσε τον πυρήνα της δικο­γρα­φίας, η οποία περι­λαμ­βά­νει επίσης φωτο­γρα­φίες του χώρου, εκθέ­σεις σύλ­λη­ψης και το κατα­γρα­φικό μηχά­νημα.

Οι διώξεις και η πορεία της ανά­κρι­σης

Για την υπόθεση συνε­λή­φθη­σαν δύο άτομα: ένας 54χρονος Έλληνας, εργα­ζό­με­νος της βρε­τα­νι­κής εται­ρείας Mark Warner, που συνερ­γά­ζε­ται με το ξενο­δο­χείο, και ένας 44χρονος Βρε­τα­νός, θείος της ανή­λι­κης. Και οι δύο αντι­με­τω­πί­ζουν κατη­γο­ρίες πλημ­με­λη­μα­τι­κού χαρα­κτήρα για σωμα­τική βλάβη από αμέλεια, βάσει των άρθρων 306 και 314 του Ποι­νι­κού Κώδικα.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι συμπα­ρα­σύ­ρο­νται στην κύρια ανά­κριση που διε­νερ­γεί­ται για τα ίδια αδι­κή­ματα κατά των μη συλ­λη­φθέ­ντων προ­σώ­πων, δηλαδή του 57χρονου νόμιμου εκπρο­σώ­που της ιδιο­κτή­τριας εται­ρείας του ξενο­δο­χείου και του 59χρονου διευ­θυ­ντή του συγκρο­τή­μα­τος. Για πλημ­με­λή­ματα, ωστόσο, δεν προ­βλέ­πε­ται προ­σω­ρινή κράτηση, γεγονός που εξηγεί τη χθεσινή απόφαση για την άρση της κρά­τη­σής τους και την απε­λευ­θέ­ρωσή τους χωρίς περιο­ρι­στι­κούς όρους.

Οι ισχυ­ρι­σμοί του 54χρονου εργα­ζό­με­νου της Mark Warner

Ο πρώτος εκ των κατη­γο­ρου­μέ­νων, 54 ετών, στην απο­λο­γία του παρου­σία του κ. Τσέρκη εξέ­φρασε την οδύνη του για το περι­στα­τικό, αλλά αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά κάθε ευθύνη. Όπως ανέφερε, εργά­ζε­ται επί δεκα­πέ­ντε έτη στη Mark Warner, εται­ρεία που διορ­γα­νώ­νει αθλη­τι­κές δια­κο­πές και δρα­στη­ριό­τη­τες στην Ευρώπη. Τόνισε πως η εται­ρεία δια­θέ­τει δικό της προ­σω­πικό, περίπου 50 άτομα στο συγκε­κρι­μένο ξενο­δο­χείο, στο οποίο ο ίδιος έχει ρόλο διευ­θυ­ντή του προ­σω­πι­κού της εται­ρείας και όχι διευ­θυ­ντή του ξενο­δο­χείου.

Σύμφωνα με το απο­λο­γη­τικό του υπό­μνημα, το έργο του περιο­ρι­ζό­ταν στην επο­πτεία των εργα­ζο­μέ­νων της Mark Warner, στις κρα­τή­σεις των πελατών και στη γενική συνεν­νό­ηση με τους του­ρί­στες. Δεν είχε, όπως υπο­στή­ριξε, καμία ευθύνη για την ασφά­λεια της πισίνας ή για τη λει­τουρ­γία του ξενο­δο­χείου.

Ο ίδιος επε­σή­μανε πως στον χώρο εργά­ζο­νταν άτομα με πιστο­ποί­ηση ναυα­γο­σω­στι­κής, γεγονός που, όπως είπε, θεω­ρούσε επαρκές για την ασφά­λεια των πελατών. Παράλ­ληλα, επε­σή­μανε ότι η απουσία ναυα­γο­σώ­στη δεν εμπί­πτει στις αρμο­διό­τη­τές του, ενώ δεν είχε νομική ή συμ­βα­τική υπο­χρέ­ωση να επι­βλέ­πει τη λει­τουρ­γία της πισίνας.

«Δεν ήμουν στον χώρο όταν συνέβη το περι­στα­τικό. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς έγινε», ανέφερε, σημειώ­νο­ντας ότι προ­σφέρ­θηκε να βοη­θή­σει τις αρχές επειδή γνώριζε το ξενο­δο­χείο και ήθελε να συν­δρά­μει στη διε­ρεύ­νηση. «Ποτέ δεν δήλωσα ότι είμαι διευ­θυ­ντής ή νόμιμος εκπρό­σω­πος του ξενο­δο­χείου», πρό­σθεσε, απορ­ρί­πτο­ντας το ενδε­χό­μενο αμέ­λειας.

Στο ίδιο υπό­μνημα υπο­γράμ­μισε πως ακόμη και η παρου­σία ναυα­γο­σώ­στη δεν θα δια­σφά­λιζε, κατά τη γνώμη του, δια­φο­ρε­τική εξέλιξη: «Δέκα ολό­κληρα λεπτά, κανείς ούτε οι παρευ­ρι­σκό­με­νοι ούτε οι συγ­γε­νείς του παιδιού, δεν αντι­λή­φθηκε ότι η μικρή είχε χάσει τις αισθή­σεις της. Οι άνθρω­ποι της εται­ρείας μας προ­σέ­φε­ραν αμέσως πρώτες βοή­θειες, όπως θα έκανε κάθε επαγ­γελ­μα­τίας ναυα­γο­σώ­στης».

Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας, ο 54χρονος κατέ­θεσε τη σύμβαση εργα­σίας του και τα φορο­λο­γικά του στοι­χεία ως απο­δει­κτικά των ισχυ­ρι­σμών του, ζητώ­ντας την απαλ­λαγή του από κάθε κατη­γο­ρία.

Η απο­λο­γία του 44χρονου θείου της μικρής

Ο δεύ­τε­ρος κατη­γο­ρού­με­νος, 44 ετών, κάτοι­κος Ηνω­μέ­νου Βασι­λείου, παρου­σί­ασε λεπτο­μερή περι­γραφή των γεγο­νό­των εκείνης της ημέρας.

Υπο­στή­ριξε παρου­σία του συνή­γο­ρου του κ. Αντώνη Ζερβού ότι ουδέ­ποτε του ανα­τέ­θηκε η φύλαξη της 3χρονης ανιψιάς του Matilda, ενώ όλες οι μαρ­τυ­ρίες, όπως ανέφερε, το επι­βε­βαιώ­νουν.

Στην απο­λο­γία του, εξήγησε ότι το πρωί της 14ης Οκτω­βρίου βρι­σκό­ταν με τα αδέρφια του και τα υπό­λοιπα μέλη της οικο­γέ­νειας στην παραλία μπροστά από το ξενο­δο­χείο. Όταν επέ­στρε­ψαν στην πισίνα, η Matilda δεν ήταν μαζί τους, καθώς –όπως θεώ­ρη­σαν– είχε ακο­λου­θή­σει τον πατέρα της. Λίγα λεπτά αργό­τερα, όταν αντι­λή­φθη­καν την απουσία της, ξεκί­νη­σαν να την ανα­ζη­τούν. Τότε ήταν που μια πελά­τισσα του ξενο­δο­χείου εντό­πισε το παιδί μέσα στο νερό.

Ο 44χρονος επι­κα­λέ­στηκε τις κατα­θέ­σεις του πατέρα και του θείου της μικρής, που ανα­φέ­ρουν ότι ποτέ δεν του ανα­τέ­θηκε η επί­βλεψή της. Επι­κα­λέ­στηκε επίσης την κατά­θεση της γιαγιάς του παιδιού, η οποία είχε δει τη Matilda με τη μητέρα της λίγο πριν το περι­στα­τικό, χωρίς να παρα­τη­ρή­σει ότι υπήρξε ανάθεση φύλαξης.

Η μόνη αναφορά στο όνομά του, όπως τόνισε, προ­έρ­χε­ται από τη μητέρα του παιδιού, η οποία είπε ότι «ίσως να του ζήτησε να προ­σέ­χει τη μικρή, αλλά μπορεί να μην την άκουσε». Το σημείο αυτό, σύμφωνα με τον κατη­γο­ρού­μενο, απο­δει­κνύει την απουσία σαφούς ανά­θε­σης.

«Αν μου το είχαν ζητήσει, θα το είχα κάνει με ευθύνη και φρο­ντίδα. Είμαι πατέρας 17χρονου παιδιού και γνωρίζω καλά τι σημαί­νει να έχεις υπό την προ­στα­σία σου ένα μικρό παιδί», ανέφερε.

Περιέ­γραψε ακόμη τη συγκε­κρι­μένη πισίνα ως «ιδιαί­τερα μεγάλη, άνω των 550 τετρα­γω­νι­κών μέτρων», χωρίς σωστικά μέσα ή ναυα­γο­σώ­στη, και υπο­στή­ριξε ότι η νομο­θε­σία απαι­τούσε την παρου­σία ναυα­γο­σώ­στη λόγω μεγέ­θους και χρήσης της εγκα­τά­στα­σης.

Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας, δήλωσε συντε­τριμ­μέ­νος: «Η οικο­γέ­νειά μας είναι βαθιά δεμένη. Η σκέψη όλων μας είναι να αναρ­ρώ­σει η μικρή Matilda. Είμαι άδικα κατη­γο­ρού­με­νος σε μια τρα­γω­δία που μας έχει συντρί­ψει».

Η τρα­γω­δία της Matilda φέρνει στο προ­σκή­νιο το χρόνιο πρό­βλημα των κενών ασφα­λείας στις του­ρι­στι­κές μονάδες που δια­θέ­τουν πισίνες. Η ισχύ­ουσα νομο­θε­σία επι­τρέ­πει εξαι­ρέ­σεις για ξενο­δο­χεία με «pool suites» ή ιδιω­τι­κές πισίνες, δημιουρ­γώ­ντας ένα επι­κίν­δυνο κενό επο­πτείας.

Κάθε χρόνο στην Ελλάδα κατα­γρά­φο­νται πάνω από τριάντα περι­στα­τικά πνιγμών παιδιών, κυρίως λόγω έλλει­ψης επί­βλε­ψης ή καθυ­στέ­ρη­σης παροχής πρώτων βοη­θειών. Η υπόθεση της μικρής Matilda απο­τε­λεί ένα σπα­ρα­κτικό παρά­δειγμα αυτής της αλυ­σί­δας παρα­λεί­ψεων, από την έλλειψη ναυα­γο­σώ­στη έως την απουσία υπεύ­θυ­νου επι­τή­ρη­σης και την αδυ­να­μία άμεσης παρέμ­βα­σης.