Το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά ακύρωσε πρόστιμο 20.000 ευρώ για απαγορευμένα παίγνια

• Η από­φα­ση ανα­λύ­ει την εφαρ­μο­γή του άρ­θρου 70 παρ. 1 ΚΔΔ για δεύ­τε­ρη προ­σφυ­γή μετά από τυ­πι­κή απόρ­ρι­ψη, προσ­διο­ρί­ζει το χρο­νι­κό ση­μείο τε­λε­σι­δι­κί­ας και επι­βε­βαιώ­νει την υπε­ρο­χή του ενω­σια­κού δι­καί­ου ένα­ντι αντι­κρουό­με­νων εθνι­κών δια­τά­ξε­ων

Με μία εκτε­νή και αι­τιο­λο­γη­μέ­νη από­φα­ση, το Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Πει­ραιά έκανε δεκτή την έφεση πο­λί­τη από τη Ρόδο, ακυ­ρώ­νο­ντας πρό­στι­μο 20.000 ευρώ που του είχε επι­βλη­θεί για τη λει­τουρ­γία ηλε­κτρο­νι­κού παι­γνί­ου τύπου «φρου­τά­κια».

Η υπό­θε­ση ανέ­δει­ξε τρία κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα: το πα­ρα­δε­κτό δεύ­τε­ρης προ­σφυ­γής όταν η πρώτη έχει απορ­ρι­φθεί για τυ­πι­κούς λό­γους, τον υπο­λο­γι­σμό της προ­θε­σμί­ας άσκη­σής της με βάση το χρόνο τε­λε­σι­δι­κί­ας και τη συμ­βα­τό­τη­τα των δια­τά­ξε­ων του ν. 3037/2002 με το δί­καιο της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να με την από­φα­ση Α 283/2025, το Γ’ Μο­νο­με­λές Τμήμα του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιά δέ­χθη­κε έφεση κατά της 482/2018 από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, εξα­φά­νι­σε τη διά­τα­ξη περί εκ­προ­θέ­σμου και προ­χώ­ρη­σε σε ορι­στι­κή κρίση της υπό­θε­σης, ακυ­ρώ­νο­ντας το πρό­στι­μο των 20.000 ευρώ που είχε επι­βλη­θεί βάσει του ν. 3037/2002.

Ο εκ­κα­λών εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τον δι­κη­γό­ρο κ. Χρι­στό­φο­ρο Κα­λο­γή­ρου, ενώ το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τη δι­κα­στι­κή πλη­ρε­ξού­σια του ΝΣΚ κ. Ευ­γε­νία Σοφία Κα­ρα­γιάν­νη.

Τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά και η πο­ρεία της υπό­θε­σης

Η υπό­θε­ση ανά­γε­ται σε έλεγ­χο της 23ης Νο­εμ­βρί­ου 2005 σε κα­τά­στη­μα υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος στη Ρόδο, όπου δια­πι­στώ­θη­κε εγκα­τά­στα­ση και λει­τουρ­γία ηλε­κτρο­νι­κού υπο­λο­γι­στή με παί­γνιο τύπου «φρου­τά­κια». Κα­τό­πιν, ο Ανα­πλη­ρω­τής Προϊ­στά­με­νος της Υπο­διεύ­θυν­σης Ασφα­λεί­ας Ρόδου εξέ­δω­σε πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου 20.000 ευρώ κατ’ άρθρο 5 ν. 3037/2002.

Ο διοι­κού­με­νος άσκη­σε αρ­χι­κώς προ­σφυ­γή στις 20 Φε­βρουα­ρί­ου 2005, η οποία απορ­ρί­φθη­κε με την 273/2013 από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ως απα­ρά­δε­κτη λόγω πα­ντε­λούς έλ­λει­ψης νο­μι­μο­ποί­η­σης του υπο­γρά­φο­ντος δι­κη­γό­ρου.

Η από­φα­ση επι­δό­θη­κε στον προ­σφεύ­γο­ντα στις 6 Αυ­γού­στου 2014. Χωρίς να ασκη­θεί έφεση, ο προ­σφεύ­γων κα­τέ­θε­σε δεύ­τε­ρη προ­σφυ­γή στις 18 Νο­εμ­βρί­ου 2014, επι­κα­λού­με­νος το άρθρο 70 παρ. 1 ΚΔΔ. Το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο με την 482/2018 την απέρ­ρι­ψε εκ νέου, κη­ρύσ­σο­ντας την δεύ­τε­ρη προ­σφυ­γή εκ­πρό­θε­σμη. Επί της έφε­σης του διοι­κού­με­νου, το Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Πει­ραιά αναί­ρε­σε αυτήν την κρίση, δια­κρα­τώ­ντας την υπό­θε­ση και ακυ­ρώ­νο­ντας την κα­τα­λο­γι­στι­κή πράξη.

Το δι­κο­νο­μι­κό πλαί­σιο του άρ­θρου 70 παρ. 1 ΚΔΔ και η συ­νταγ­μα­τι­κή του θε­με­λί­ω­ση

Το άρθρο 70 παρ. 1 ΚΔΔ ει­σά­γει απα­γό­ρευ­ση δεύ­τε­ρης προ­σφυ­γής κατά της ίδιας πρά­ξης ή πα­ρά­λει­ψης, επι­τρέ­πο­ντάς την κατ’ εξαί­ρε­ση μόνο όταν η πρώτη προ­σφυ­γή έχει απορ­ρι­φθεί τε­λε­σι­δί­κως για τυ­πι­κό λόγο, με ρητές εξαι­ρέ­σεις (απόρ­ρι­ψη ως εκ­πρό­θε­σμη και πε­ρι­πτώ­σεις εφαρ­μο­γής των άρ­θρων 28 παρ. 3, 139Α και 277 παρ. 1 ΚΔΔ). Η Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, με την 1828/2023, έκρι­νε ότι η ρύθ­μι­ση είναι συ­νταγ­μα­τι­κά ανε­κτή διότι υπη­ρε­τεί τον σκοπό της δια­σφά­λι­σης μίας ου­σια­στι­κής πρώ­της κρί­σης.

Κα­θο­ρι­στι­κής ση­μα­σί­ας είναι η έν­νοια του «τυ­πι­κού λόγου»: κάθε απόρ­ρι­ψη για έλ­λει­ψη δι­κο­νο­μι­κής προ­ϋ­πό­θε­σης που δεν αγ­γί­ζει τη βα­σι­μό­τη­τα και που μπο­ρεί αντι­κει­με­νι­κώς να θε­ρα­πευ­θεί με νέα άσκη­ση προ­σφυ­γής. Έτσι, όταν υπάρ­χει πα­ντε­λής έλ­λει­ψη νο­μι­μο­ποι­η­τι­κών στοι­χεί­ων του πλη­ρε­ξου­σί­ου (πε­ρί­πτω­ση όπου το δι­κα­στή­ριο δεν δύ­να­ται να κα­λέ­σει σε συ­μπλή­ρω­ση κατά το άρθρο 28 παρ. 3 ΚΔΔ), επι­τρέ­πε­ται δεύ­τε­ρη προ­σφυ­γή, αφού δεν συ­ντρέ­χει μία από τις ρητές απα­γο­ρεύ­σεις.

Η ευ­ρω­παϊ­κή διά­στα­ση: δυ­σα­νά­λο­γη γε­νι­κή απα­γό­ρευ­ση και υπε­ρο­χή του Ενω­σια­κού Δι­καί­ου

Ο ν. 3037/2002 επέ­βαλ­λε κα­θο­λι­κή απα­γό­ρευ­ση εγκα­τά­στα­σης και λει­τουρ­γί­ας ηλε­κτρι­κών/ηλε­κτρο­νι­κών/ηλε­κτρο­μη­χα­νι­κών παι­γνί­ων, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των παι­γνί­ων σε ηλε­κτρο­νι­κούς υπο­λο­γι­στές, σε κάθε χώρο πλην κα­ζί­νο, χωρίς διά­κρι­ση με­τα­ξύ τε­χνι­κών ψυ­χα­γω­γι­κών και τυ­χε­ρών παι­γνί­ων. Η Ευ­ρω­παϊ­κή Δι­καιο­σύ­νη (ΔΕΚ, απόφ. 26.10.2006, C 65/05) έκρι­νε ότι το μέτρο αυτό πα­ρα­βιά­ζει την ελεύ­θε­ρη κυ­κλο­φο­ρία εμπο­ρευ­μά­των και τις ελευ­θε­ρί­ες εγκα­τά­στα­σης και πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών (άρθρα 28, 43, 49 Συνθ. ΕΚ), διότι είναι δυ­σα­νά­λο­γο προς τους επι­κα­λού­με­νους σκο­πούς (αντι­με­τώ­πι­ση εθι­σμού, πα­ρά­νο­μου πλου­τι­σμού, απώ­λειας φο­ρο­λο­γι­κών εσό­δων) και η επί­κλη­ση δυ­σχέ­ρειας ελέγ­χων δεν επαρ­κεί για τόσο ευρύ πε­ριο­ρι­σμό.

Στην ίδια κα­τεύ­θυν­ση, το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας, με την 2144/2009, ακύ­ρω­σε τις κα­νο­νι­στι­κές δια­τά­ξεις της ΚΥΑ 1107414/1491/Τ.&Ε.Φ./26.11.2003 που ανα­πα­ρή­γαν την ορι­ζό­ντια απα­γό­ρευ­ση και ρύθ­μι­ζαν τη δια­δι­κα­σία ελέγ­χου κυ­ρώ­σε­ων. Ο κα­νό­νας της υπε­ρο­χής του ενω­σια­κού δι­καί­ου επι­βάλ­λει στα εθνι­κά δι­κα­στή­ρια να μην εφαρ­μό­ζουν εσω­τε­ρι­κές δια­τά­ξεις αντί­θε­τες προς το πρω­το­γε­νές ενω­σια­κό δί­καιο, ακόμη και αν αυτές είναι τυ­πι­κά σε ισχύ.

Η αι­τιο­λο­γία του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιά: από το πα­ρα­δε­κτό στην ουσία

Αφού έκρι­νε πα­ρα­δε­κτώς ασκη­θεί­σα τη δεύ­τε­ρη προ­σφυ­γή, το Δι­κα­στή­ριο προ­χώ­ρη­σε στην ου­σια­στι­κή εξέ­τα­ση. Δια­πί­στω­σε ότι η κα­τα­λο­γι­στι­κή πράξη στη­ρι­ζό­ταν σε ανί­σχυ­ρες δια­τά­ξεις του ν. 3037/2002 και στο κα­νο­νι­στι­κό πλαί­σιο της σχε­τι­κής ΚΥΑ, οι οποί­ες έχουν κρι­θεί αντί­θε­τες προς το ενω­σια­κό δί­καιο. Κατ’ εφαρ­μο­γή του άρ­θρου 79 παρ. 1 εδ. β’ ΚΔΔ, έλεγ­ξε αυ­τε­παγ­γέλ­τως τη νο­μι­μό­τη­τα και κα­τέ­λη­ξε ότι η πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου ήταν νο­μι­κώς πλημ­με­λής και έπρε­πε να ακυ­ρω­θεί.

Πα­ράλ­λη­λα, ση­μεί­ω­σε ότι η αρ­χι­κή απόρ­ρι­ψη για έλ­λει­ψη νο­μι­μο­ποί­η­σης εντάσ­σε­ται στους «τυ­πι­κούς λό­γους» που επι­τρέ­πουν δεύ­τε­ρη προ­σφυ­γή, εφό­σον δεν είχε χω­ρή­σει πρό­σκλη­ση συ­μπλή­ρω­σης ελ­λεί­ψε­ων κατά το άρθρο 28 παρ. 3 ΚΔΔ (οπότε δεν ίσχυε κά­ποια από τις ρητές εξαι­ρέ­σεις του άρ­θρου 70 παρ. 1).

Οι­κο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες και δι­κα­στι­κά έξοδα

Το Δι­κα­στή­ριο διέ­τα­ξε την επι­στρο­φή του πα­ρα­βό­λου. Στην πα­ρού­σα υπό­θε­ση είχαν κα­τα­βλη­θεί δύο πα­ρά­βο­λα των 100 ευρώ: το δεύ­τε­ρο κη­ρύ­χθη­κε αχρε­ω­στή­τως κα­τα­βλη­θέν και επι­στρε­πτέο ανε­ξαρ­τή­τως εκ­βά­σε­ως, ενώ δια­τά­χθη­κε και η από­δο­ση του λοι­πού πα­ρα­βό­λου των 100 ευρώ. Δεν επι­δι­κά­στη­καν δι­κα­στι­κά έξοδα κατά του Δη­μο­σί­ου λόγω έλ­λει­ψης σχε­τι­κού αι­τή­μα­τος.