Ηλίας Τσέρκης: Δεν επιτρέπεται οι τραγωδίες να μετατρέπονται σε ευκαιρία ιατρικής αυτοπροβολής

Παρα­κο­λουθώ τελευ­ταία, δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις ιατρών δια­φό­ρων ειδι­κο­τή­των και επι­στη­μο­νι­κής κατάρ­τι­σης, που αφορούν τραγικά περι­στα­τικά προ­βε­βλη­μέ­νων προ­σω­πι­κο­τή­των ή στενών συγ­γε­νών τους και προ­βλη­μα­τί­ζο­μαι έντονα. Θεωρώ ότι, οι δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις επί ιατρι­κών περι­στα­τι­κών από συνα­δέλ­φους, πρέπει να συνο­δεύ­ο­νται από υψηλό βαθμό υπευ­θυ­νό­τη­τας, ενσυ­ναί­σθη­σης, επαγ­γελ­μα­τι­σμού και ηθικής.

Πρό­ε­δρος Τομέα Πρω­το­βάθ­μιας Φρο­ντί­δας Υγείας και Νησιω­τι­κό­τη­τας, Ινστι­τού­του Επι­στη­μο­νι­κών Ερευνών, Πανελ­λη­νίου Ιατρι­κού Συλ­λό­γου

Το φαι­νό­μενο όπου ιατροί επι­λέ­γουν να σχο­λιά­σουν – σε σελίδες κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης μέσω αρθρο­γρα­φίας ή με την παρου­σία τους σε τηλε­ο­πτι­κές εκπο­μπές – χει­ρι­σμούς συνα­δέλ­φων τους, συχνά σε τόνο καταγ­γελ­τικό ή επι­κρι­τικό, χωρίς επίσημη ή τεκ­μη­ριω­μένη πλη­ρο­φό­ρηση, δημιουρ­γεί εύλογες ανη­συ­χίες ανα­φο­ρικά με τα όρια του επι­τρε­πτού, της ηθικής δεο­ντο­λο­γίας του ιατρι­κού λει­τουρ­γή­μα­τος καθώς και της δια­χεί­ρι­σης του δημό­σιου λόγου από επι­στή­μο­νες.

Η δημόσια κριτική για τις συν­θή­κες ενός ξαφ­νι­κού θανάτου – και δη με τρόπο που αφήνει αιχμές ή υπο­νο­ού­μενα – συνιστά μορφή ηθικής εκτρο­πής, ειδικά όταν αυτή πραγ­μα­το­ποιεί­ται σε χρονική συγκυ­ρία που το πένθος είναι ακόμη νωπό.

Οι ιατροί, οφεί­λουν να λει­τουρ­γούν ως θεμα­το­φύ­λα­κες της τεκ­μη­ριω­μέ­νης επι­στη­μο­νι­κής γνώσης, όχι ως φορείς εικα­σιών ή λαϊ­κί­στι­κων αφη­γη­μά­των. Η δια­τύ­πωση κρίσεων δημο­σίως, χωρίς πρό­σβαση στο πλήρη ιατρικό ιστο­ρικό του ασθε­νούς, υπο­νο­μεύει το κύρος του ιατρι­κού σώματος συνο­λικά.

Η δημόσια αμφι­σβή­τηση του χει­ρι­σμού ιατρι­κών περι­στα­τι­κών από συνα­δέλ­φους, χωρίς να έχουν αξιο­λο­γή­σει πλήρως όλα τα επι­στη­μο­νικά δεδο­μένα, συνιστά παρά­βαση του Κώδικα Ιατρι­κής Δεο­ντο­λο­γίας. Οι δια­φω­νίες μεταξύ επι­στη­μό­νων δεν επι­λύ­ο­νται με δημό­σιες καταγ­γε­λίες ή υπο­νο­ού­μενα, σε τηλε­ο­πτικά πάνελ και κοι­νω­νικά δίκτυα, αλλά ιδανικά επι­λύ­ο­νται μέσω τεκ­μη­ριω­μέ­νου δια­λό­γου, παρου­σί­α­σης στοι­χείων και αξιο­λό­γη­σης από την επι­στη­μο­νική κοι­νό­τητα.

Πρέπει να αντι­λη­φθούμε ότι η «εργα­λειο­ποί­ηση» μιας ανθρώ­πι­νης απώ­λειας σε μέσο για αυτο­προ­βολή, προ­ώ­θηση προ­σω­πι­κών απόψεων και εκτι­μή­σεων ή προ­σω­πι­κών δια­φο­ρών, δεν αρμόζει σε λει­τουρ­γούς της ιατρι­κής επι­στή­μης. Η τρα­γω­δία δεν επι­τρέ­πε­ται να μετα­τρέ­πε­ται σε ευκαι­ρία για δημόσια αντι­πα­ρά­θεση ή αυτο­προ­βολή.

Οφεί­λουμε ως ιατροί, να μην λησμο­νούμε ότι η ιατρική δεν είναι μόνον επι­στήμη, είναι κυρίως λει­τούρ­γημα με βαθιά κοι­νω­νική και ηθική διά­σταση. Οι ιατροί οφεί­λουν να τοπο­θε­τού­νται με νηφα­λιό­τητα και σεβασμό και παράλ­ληλα να σιωπούν, όταν απαι­τεί­ται, προ­κει­μέ­νου να δια­φυ­λάσ­σουν την αξιο­πρέ­πεια τόσο του λει­τουρ­γή­μα­τος μας, όσο και των προ­σω­πι­κο­τή­των, που πλήτ­το­νται από τραγικά γεγο­νότα.

Η κοι­νω­νία έχει ανάγκη από υπεύ­θυνη επι­στη­μο­νική φωνή και όχι από δικα­στές της επι­και­ρό­τη­τας.

Ηλίας Τσέρκης

Ιατρός Παθο­λό­γος

Πρό­ε­δρος Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου