Στις 21 Αυγούστου παραδίδεται το έργο της ανάπλασης από το λιμάνι της Ακαντιάς μέχρι τη νέα μαρίνα της Ρόδου

• Η προ­θε­σμία λήγει, το έργο δεν έχει ολο­κλη­ρω­θεί, αν και ο ανά­δο­χος δεν έχει ζητήσει νέα παρά­ταση

Εν μέσω του­ρι­στι­κής αιχμής, η Ρόδος συνε­χί­ζει να «υπο­δέ­χε­ται» τους επι­σκέ­πτες της με σκόνη, λαμα­ρί­νες και μηχα­νή­ματα στο πιο προ­βε­βλη­μένο της μέτωπο: από το λιμάνι της Ακα­ντιάς ως τη νέα μαρίνα. Το έργο της ανά­πλα­σης, που χαρα­κτη­ρί­στηκε από τη «δημο­κρα­τική» σύγ­χρονο γεφύρι της Άρτας, κινεί­ται πλέον σε παρα­τε­τα­μένη παρά­ταση ζωής.

Η προ­θε­σμία λήγει – η αβε­βαιό­τητα παρα­μέ­νει

Η πιο πρό­σφατη παρά­ταση που εγκρί­θηκε από τη Δημο­τική Επι­τροπή Ρόδου δίνει περι­θώ­ριο ολο­κλή­ρω­σης μέχρι τις 21 Αυγού­στου 2025. Ωστόσο, όπως επι­βε­βαιώ­νουν πηγές από τον τεχνικό τομέα του Δήμου, μέχρι σήμερα δεν έχει ζητηθεί νέα παρά­ταση, αλλά ούτε και έχει ολο­κλη­ρω­θεί το έργο.

Το χρονικό της καθυ­στέ­ρη­σης

Η ανά­πλαση ξεκί­νησε με υπο­σχέ­σεις για «ριζικό εκσυγ­χρο­νι­σμό» της περιο­χής από την Ακαντιά μέχρι τη μαρίνα.

Η αρχική προ­θε­σμία ολο­κλή­ρω­σης ήταν ο Σεπτέμ­βριος του 2024. Στη συνέ­χεια, με την επί­κληση τεχνι­κών εμπο­δίων και «απρό­βλε­πτων αναγκών», εγκρί­θη­καν συμπλη­ρω­μα­τι­κές συμ­βά­σεις, ένας δεύ­τε­ρος Ανα­κε­φα­λαιω­τι­κός Πίνακας Εργα­σιών (ΑΠΕ) και τελικά, παρά­ταση ως τον Αύγου­στο του 2025.

Το κόστος εκτι­νά­χθηκε από τα 2,8 σε πάνω από 3,25 εκατ. ευρώ.

Από «έργο προ­τε­ραιό­τη­τας», ντροπή και αγα­νά­κτηση

Η εικόνα του έργου σήμερα είναι απο­γοη­τευ­τική και το χει­ρό­τερο: οι ίδιοι οι επι­σκέ­πτες απο­βι­βά­ζο­νται από τα πλοία και αντι­κρί­ζουν ένα εργο­τά­ξιο αντί για την υποδοχή ενός κορυ­φαίου του­ρι­στι­κού προ­ο­ρι­σμού.

Πολι­τική ευθύνη χωρίς πολι­τικό κόστος

Ο δήμαρ­χος Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης, ήταν εκείνος που δια­βε­βαί­ωνε πως το έργο θα έχει ολο­κλη­ρω­θεί το φθι­νό­πωρο του 2024.

Η κοι­νω­νία της Ρόδου δεν ζητά θαύματα. Ζητά απλά να μην πλη­ρώ­νει με την εικόνα της, την καθη­με­ρι­νό­τητά της και την του­ρι­στική της φήμη, την ανι­κα­νό­τητα δια­χεί­ρι­σης ενός έργου βασικής σημα­σίας.

Αν η παρά­ταση λήξει και το έργο παρα­μεί­νει στάσιμο, τότε δεν πρό­κει­ται απλώς για καθυ­στέ­ρηση.

Πρό­κει­ται για συστη­μική απο­τυ­χία, που ούτε μπορεί ούτε πρέπει να κρυφτεί πίσω από υπη­ρε­σια­κές απο­φά­σεις.