Ελεύθερος χωρίς περιοριστικούς όρους 20χρονος κατηγορούμενος για γενετήσιες πράξεις σε ανήλικη

Χωρίς την επιβολή οποιου­δή­ποτε περιο­ρι­στι­κού όρου αφέθηκε ελεύ­θε­ρος μετά την απο­λο­γία του χθες, με ομόφωνη απόφαση του τακτι­κού Ανα­κριτή και της Εισαγ­γε­λέως Υπη­ρε­σίας άνδρας, ηλικίας 20 ετών, ο οποίος κατη­γο­ρή­θηκε για γενε­τή­σιες πράξεις με ανήλικη κάτω των 15 ετών, σωμα­τική βλάβη σε βάρος αδυ­νά­μου προ­σώ­που, εξύ­βριση, απειλή και παρά­βαση της νομο­θε­σίας περί εξαρ­τη­σιο­γό­νων ουσιών.

Η απόφαση ελήφθη ομο­φώ­νως από τον τακτικό Ανα­κριτή Πρω­το­δι­κείου Ρόδου και την Εισαγ­γε­λέα Υπη­ρε­σίας, οι οποίοι έκριναν ότι δεν συντρέ­χουν οι νόμιμες προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την επιβολή προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης ή άλλων περιο­ρι­στι­κών μέτρων.

Το χρονικό της υπό­θε­σης

Η ποινική διε­ρεύ­νηση ξεκί­νησε με βάση εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία, που εκδό­θηκε στα τέλη Οκτω­βρίου του 2022. Αντι­κεί­μενο της έρευνας απο­τέ­λε­σαν ανα­φο­ρές για πράξεις που φέρο­νται να τελέ­στη­καν την περίοδο 2021–2022. Στο επί­κε­ντρο των γεγο­νό­των βρέθηκε η τότε 13χρονη-14χρονη, γεν­νη­μένη το 2008, και η σχέση που δια­τη­ρούσε με τον κατη­γο­ρού­μενο, ο οποίος την περίοδο εκείνη ήταν επίσης ανή­λι­κος, 16 ετών.

Η καταγ­γε­λία υπο­βλή­θηκε από τη μητέρα της ανή­λι­κης, η οποία δήλωσε ανη­συ­χία για την ψυχο­λο­γική κατά­σταση και τη συμπε­ρι­φορά της κόρης της, την οποία απέδωσε στη σχέση της με τον κατη­γο­ρού­μενο. Ανα­φέρ­θη­καν περι­στα­τικά συστη­μα­τι­κών απου­σιών από το σχολείο, αλλαγές στην προ­σω­πι­κό­τητα της ανή­λι­κης, απο­μό­νωση από φίλους, καυ­γά­δες στο οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον, καθώς και λεκτι­κές επι­θέ­σεις και απειλές ενα­ντίον της ίδιας από τον κατη­γο­ρού­μενο. Υπήρξαν επίσης ανα­φο­ρές για πιθανή σωμα­τική βία και υποψίες για χρήση ή παροχή ναρ­κω­τι­κών ουσιών, χωρίς ωστόσο να συνο­δεύ­ο­νται από απο­δει­κτικά στοι­χεία.

Η μητέρα της ανή­λι­κης έδωσε σειρά κατα­θέ­σεων στις αρχές, κατά τις οποίες περιέ­γραψε το ιστο­ρικό της σχέσης του κατη­γο­ρού­με­νου με την κόρη της και τις επι­πτώ­σεις που αυτή θεω­ρούσε ότι είχε στη συμπε­ρι­φορά της. Κατέ­θεσε πως το παιδί έγινε από­μα­κρο, αντι­δρα­στικό, και ότι παρέ­μενε συχνά στο σπίτι του κατη­γο­ρου­μέ­νου. Υπο­στή­ριξε ότι ο νεαρός ασκούσε έλεγχο στη ζωή της κόρης της και επέ­βαλλε απο­στα­σιο­ποί­ηση από το οικο­γε­νειακό και κοι­νω­νικό της περι­βάλ­λον.

Στη συμπλη­ρω­μα­τική κατά­θεσή της, ωστόσο, δήλωσε ότι οι προ­τει­νό­με­νοι μάρ­τυ­ρες δεν είχαν να κατα­θέ­σουν κάτι ουσιώ­δες, καθώς δεν είχαν προ­σω­πική γνώση για γεγο­νότα βίας ή άλλες συγκε­κρι­μέ­νες πράξεις. Η ίδια ανέφερε ότι δεν επι­θυ­μεί να συνε­χί­σει με μηνύ­σεις ή περαι­τέρω δικα­στική εμπλοκή, αλλά ζητούσε κυρίως να δια­κο­πεί κάθε επαφή του κατη­γο­ρού­με­νου με την κόρη της.

Η ανήλικη, εξε­τα­ζό­μενη παρου­σία παι­δο­ψυ­χο­λό­γου, ανέφερε ότι η σχέση της με τον κατη­γο­ρού­μενο ξεκί­νησε με δική της θέληση, ότι υπήρχε ερωτικό στοι­χείο, και ότι η συνου­σία πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε με συναί­νεση, όταν εκείνη ήταν 13 και εκείνος 16. Κατέ­θεσε πως δεν υπήρξε εξα­να­γκα­σμός, ούτε προ­σφορά ουσιών, ούτε βιαιο­πρα­γία εις βάρος της. Δήλωσε ότι πλέον δεν έχουν επαφή και ότι δεν επι­θυ­μεί την τιμωρία του.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, κατά την απο­λο­γία του, αρνή­θηκε όλες τις απο­δι­δό­με­νες πράξεις. Ισχυ­ρί­στηκε ότι η σχέση ήταν συναι­νε­τική και ότι τα γεγο­νότα δια­στρε­βλώ­θη­καν από τη μητέρα της ανή­λι­κης, η οποία ήταν εξ αρχής αντί­θετη στη σχέση. Υπο­στή­ριξε ότι ουδέ­ποτε άσκησε βία, δεν έκανε χρήση ουσιών και δεν προ­σέ­φερε ναρ­κω­τικά στην ανήλικη. Ανέφερε επίσης ότι είχε φιλή­συ­χες σχέσεις με το περι­βάλ­λον της, ότι οι γονείς της ανή­λι­κης γνώ­ρι­ζαν για τη σχέση, και ότι η καταγ­γε­λία προήλθε μετά από οικο­γε­νειακή διένεξη. Υπέβαλε αίτημα για αρχειο­θέ­τηση της υπό­θε­σης, επι­κα­λού­με­νος την ανυ­παρ­ξία αξιό­ποι­νων πράξεων.

Η ιατρο­δι­κα­στική εξέταση που διε­νερ­γή­θηκε στην ανήλικη, παρου­σία παι­δο­ψυ­χο­λό­γου, δεν κατέ­δειξε ίχνη κάκωσης, βίας ή κακο­ποί­η­σης. Τα αντα­να­κλα­στικά και η γενική εικόνα της περιο­χής ήταν φυσιο­λο­γικά. Επίσης, από την κοι­νω­νική έρευνα δεν προ­έ­κυ­ψαν στοι­χεία που να υπο­στη­ρί­ζουν την ύπαρξη διαρ­κούς κακο­ποι­η­τι­κής σχέσης ή επιρ­ροής με χαρα­κτήρα εξα­να­γκα­σμού.

Οι ανα­φο­ρές στο ιστο­ρικό της σχέσης βασί­στη­καν κυρίως σε λεκτι­κές εντά­σεις και συγκρού­σεις, χαρα­κτη­ρι­στικά που συχνά συνο­δεύ­ουν εφη­βι­κές σχέσεις, όπως προ­έ­κυψε από τις μαρ­τυ­ρίες τόσο της ανή­λι­κης όσο και του ίδιου του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Μετά την ολο­κλή­ρωση της δια­δι­κα­σίας, και λαμ­βά­νο­ντας υπόψη την ηλικία των εμπλε­κο­μέ­νων κατά τον χρόνο των γεγο­νό­των, την απουσία επαρκών ιατρι­κών ή πραγ­μα­το­γνω­μο­συ­νών που να τεκ­μη­ριώ­νουν βίαιες ή εξα­να­γκα­στι­κές συμπε­ρι­φο­ρές, καθώς και τη σαφή τοπο­θέ­τηση της ανή­λι­κης ότι οι πράξεις έγιναν με τη θέλησή της, οι δικα­στι­κές αρχές απο­φά­σι­σαν την μη επιβολή προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης ή άλλων περιο­ρι­στι­κών όρων στον κατη­γο­ρού­μενο.

Η απόφαση του Ανα­κριτή και της Εισαγ­γε­λέως ήταν ομόφωνη και βασί­στηκε στην έλλειψη επαρκών ενδεί­ξεων για σοβαρό κίνδυνο φυγής, επα­νά­λη­ψης αδι­κή­μα­τος ή επη­ρε­α­σμού μαρ­τύ­ρων.

Ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής του παρέστη ο δικη­γό­ρος κ. Ακης Δημη­τριά­δης.