Ελεύθερος χωρίς περιοριστικούς όρους ο κατηγορούμενος για αποδοχή και καταχώριση εικονικών φορολογικών στοιχείων

Η απόφαση που ακο­λού­θησε την απο­λο­γία ενός κατη­γο­ρου­μέ­νου δεν είναι απλώς μια δια­δι­κα­στική εξέλιξη, είναι το πρώτο καθαρό στίγμα για το πώς αξιο­λο­γού­νται, σε αυτή τη φάση, τα δεδο­μένα μιας υπό­θε­σης. Μετά την απο­λο­γία του, κατη­γο­ρού­με­νος σε φορο­λο­γική υπόθεση αφέθηκε ελεύ­θε­ρος χωρίς περιο­ρι­στι­κούς όρους, με ομόφωνη κρίση Ανα­κριτή και Εισαγ­γε­λέως.

Η απο­δι­δό­μενη κατη­γο­ρία αφορά αποδοχή εικο­νι­κών φορο­λο­γι­κών στοι­χείων για ανύ­παρ­κτες στο σύνολό τους συναλ­λα­γές, με συνο­λικό ύψος που υπερ­βαί­νει τα 200.000 ευρώ.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, 51χρονος Πολωνός υπήκοος, δια­μέ­νει στην Ελλάδα από το 1997 και δρα­στη­ριο­ποιεί­ται επαγ­γελ­μα­τικά στον κατα­σκευα­στικό κλάδο.

Ο άξονας της κατη­γο­ρίας, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται στο υλικό, στη­ρί­ζε­ται σε συγκε­κρι­μένη έκθεση βάσει της οποίας ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται, κατά τη φορο­λο­γική χρήση 2014, να απο­δέ­χθηκε και να κατα­χώ­ρισε 5 φορο­λο­γικά στοι­χεία καθαρής αξίας 205.700 ευρώ πλέον ΦΠΑ 47.311 ευρώ, τα οποία απο­δί­δο­νται σε επι­χεί­ρηση που χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ως ουσια­στικά ανύ­παρ­κτη, με τον ίδιο να δηλώνει ότι δεν την γνώριζε και ότι δεν πραγ­μα­το­ποί­ησε συναλ­λα­γές μαζί της.

Πέρα από το σκέλος των εικο­νι­κών τιμο­λο­γίων, η κατη­γο­ρία συν­δέ­ε­ται και με πρό­στιμο φόρου προ­στι­θέ­με­νης αξίας και με κατη­γο­ρία ότι στα βιβλία του εφαρ­μό­στηκε μειω­μέ­νος συντε­λε­στής ΦΠΑ 16% χωρίς να συντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις που επι­κα­λεί­ται η διοί­κηση, με ειδική αναφορά σε ζήτημα έναρξης εργο­τα­ξίου για εργο­λα­βι­κές ή υπερ­γο­λα­βι­κές εργα­σίες.

Η υπε­ρα­σπι­στική προ­σέγ­γιση, κινεί­ται σε δύο παράλ­λη­λους άξονες. Πρώτον, αμφι­σβη­τεί­ται ευθέως η ουσια­στική συμ­με­τοχή του κατη­γο­ρου­μέ­νου στην κατα­χώ­ριση και αποδοχή των επί­μα­χων παρα­στα­τι­κών, με τον ισχυ­ρι­σμό ότι δεν κατα­χώ­ρισε τιμο­λό­για τρίτων και ότι δεν συνέ­τασσε ο ίδιος ούτε τα δικά του παρα­στα­τικά, παρου­σιά­ζο­ντας την εικόνα μιας λει­τουρ­γι­κής εξάρ­τη­σης από τρίτους ως προς τη δια­χεί­ριση των φορο­λο­γι­κών του υπο­χρε­ώ­σεων.

Δεύ­τε­ρον, προ­βάλ­λο­νται ισχυ­ρι­σμοί που αγγί­ζουν τη δια­δι­κα­στική βάση της δίωξης και τον τρόπο με τον οποίο οργα­νώ­θηκε η υπόθεση από την πλευρά της διοί­κη­σης, με αναφορά ότι ο βασικός αιτιο­λο­γι­κός άξονας είναι συγκε­κρι­μένη φορο­λο­γική έκθεση και ότι υπήρξαν ζητή­ματα ενη­μέ­ρω­σης και δυνα­τό­τη­τας έγκαι­ρης αντί­δρα­σης.

Την υπε­ρά­σπιση του κατη­γο­ρου­μέ­νου έχουν ανα­λά­βει οι κ.κ. Κων­στα­ντί­νος Μιχαη­λί­δης και Σταύρος Νικο­λέν­δρης.