Θεόδωρος Κόντες: Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλα κρουαζιερόπλοια χωρίς υποδομές

Η Ελλάδα, ένας από τους δημο­φι­λέ­στε­ρους προ­ο­ρι­σμούς κρουα­ζιέ­ρας στη Μεσό­γειο, βρί­σκε­ται σε ένα κρίσιμο σταυ­ρο­δρόμι. Παρά τη συνεχή αύξηση του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος και το έντονο ενδια­φέ­ρον των μεγάλων εται­ρειών κρουα­ζιέ­ρας, οι υφι­στά­με­νες υπο­δο­μές στους περισ­σό­τε­ρους λιμένες της χώρας, και κυρίως στον Πειραιά, αδυ­να­τούν να αντα­πο­κρι­θούν στις απαι­τή­σεις της νέας εποχής. Η αδυ­να­μία πρό­βλε­ψης, οργά­νω­σης και κυκλο­φο­ρια­κής δια­χεί­ρι­σης δημιουρ­γεί σοβαρά προ­βλή­ματα – όχι μόνο στους επι­σκέ­πτες, αλλά και στους κατοί­κους των τοπικών κοι­νω­νιών.

Ο Θεό­δω­ρος Κόντες, Επί­τι­μος Πρό­ε­δρος της Ένωσης Εφο­πλι­στών Κρουα­ζιε­ρό­πλοιων και Φορέων Ναυ­τι­λίας (ΕΕΚΦΝ) και Διευ­θυ­ντής της Majestic International Cruises INC, μιλά με ειλι­κρί­νεια και σαφή­νεια για την ανάγκη λήψης ουσια­στι­κών μέτρων. Με μακρά εμπει­ρία στον χώρο, εκφρά­ζει τις ανη­συ­χίες του, αλλά και προ­τεί­νει συγκε­κρι­μέ­νες λύσεις – τεχνι­κές, θεσμι­κές και οργα­νω­τι­κές – που θα μπο­ρού­σαν να μετα­μορ­φώ­σουν τον κλάδο της κρουα­ζιέ­ρας στην Ελλάδα και να κατα­στή­σουν τη χώρα πρω­το­πόρο στον ευρω­παϊκό χάρτη της θαλάσ­σιας του­ρι­στι­κής εμπει­ρίας.

– Κύριε Κόντε, τι σας ώθησε να τοπο­θε­τη­θείτε δημόσια για ακόμη μια φορά;

Το Σάββατο 31 Μαΐου, ζήσαμε για άλλη μια φορά το αδιέ­ξοδο. Πέντε κρουα­ζιε­ρό­πλοια μέσου και μεγάλου μεγέ­θους αφί­χθη­σαν στο λιμάνι του Πειραιά, απο­βι­βά­ζο­ντας περίπου 15.000 επι­βά­τες και πλήρωμα. Η κατά­σταση στους γύρω δρόμους ήταν απελ­πι­στική. Του­ρι­στικά λεω­φο­ρεία, ταξί, φορτηγά ανε­φο­δια­σμού, Ι.Χ. και υπη­ρε­σιακά οχήματα μπλό­κα­ραν το σύνολο του οδικού δικτύου. Και φαντα­στείτε, ήταν Σάββατο! Αν ήταν εργά­σιμη μέρα με ανοικτά γραφεία και κατα­στή­ματα, θα μιλού­σαμε για πλήρη παρά­λυση της πόλης.

– Θεω­ρείτε ότι το πρό­βλημα είναι απλώς συγκυ­ριακό ή συστη­μικό;

Είναι βαθύ­τατα συστη­μικό. Το κυκλο­φο­ριακό, η απουσία στρα­τη­γι­κού προ­γραμ­μα­τι­σμού και η έλλειψη βασικών υπο­δο­μών είναι απο­τέ­λε­σμα δεκα­ε­τιών αδρά­νειας. Η κρουα­ζιέρα ανα­πτύσ­σε­ται. Τα πλοία αυξά­νο­νται σε μέγεθος και αριθμό. Αντί να προ­σαρ­μο­στούμε, λει­τουρ­γούμε με λογικές του παρελ­θό­ντος. Δεν υπάρ­χουν προ­σβά­σεις, δεν υπάρ­χουν δίκτυα, δεν υπάρ­χουν εναλ­λα­κτι­κές έξοδοι. Η πόλη και το λιμάνι λει­τουρ­γούν ασύν­δετα.

– Ποια είναι η βασική πρότασή σας για τον Πειραιά;

 Η λύση είναι διπλή και απόλυτα ρεα­λι­στική. Πρώτον, η υπο­γειο­ποί­ηση του ΗΣΑΠ από το Νέο Φάληρο έως το λιμάνι – μια παρέμ­βαση που θα απο­δε­σμεύ­σει τον χώρο επι­φα­νείας για χρήση ως ταχείας κυκλο­φο­ρίας οδός. Δεύ­τε­ρον, η δημιουρ­γία υπέρ­γειου οδικού δικτύου περι­με­τρικά του λιμένα, με συν­δέ­σεις σε όλες τις πύλες επι­βα­τών και με τη Λεωφόρο Ποσει­δώ­νος.

Η προ­α­να­φερ­θείσα λύση της υπο­γειο­ποί­η­σης του τρένου συν­δια­στικά με την περι­με­τρική κατα­σκευή υπέρ­γειου δικτύου είναι η μόνη λύση για να εξυ­πη­ρε­τη­θεί η πόλη του Πειραιά. Είναι κάτι που έχει επι­λύ­σει παρό­μοια προ­βλή­ματα σε άλλες πόλεις της Ευρώπης και όχι μόνο, με ιδιαί­τερα επι­τυ­χη­μένα απο­τε­λέ­σματα, όπως στην Γένοβα Ιταλία, και έχουν εξυ­πη­ρε­τή­σει άνετα και το λιμάνι και την πόλη.

– Κάποιοι πρό­τει­ναν λύσεις μέσω θαλάσ­σης, όπως χρήση shuttle boats.

Αυτές οι προ­τά­σεις δεί­χνουν άγνοια της λει­τουρ­γίας της κρουα­ζιέ­ρας. Οι επι­βά­τες έχουν ήδη απο­βι­βα­στεί σε ένα ασφαλές, οργα­νω­μένο περι­βάλ­λον. Δεν μπορείς να τους υπο­χρε­ώ­σεις να επι­βι­βα­στούν ξανά σε μικρό πλοιά­ριο για να φτάσουν στο ΣΕΦ ή αλλού, σε άγνω­στες και πιθανώς δυσμε­νείς συν­θή­κες. Οι εται­ρείες και οι ίδιοι οι ταξι­διώ­τες δεν θα το απο­δε­χθούν ποτέ. Είναι πρα­κτικά και του­ρι­στικά ανε­φάρ­μο­στο. Αυτή την πρόταση την θεω­ρούμε τελείως άστοχη, αφού θα πρέπει οι επι­βά­τες που θα έχουν απο­βι­βα­σθεί ήδη από τα κρουα­ζιε­ρό­πλοια να οδη­γη­θούν πάλι μέσω πλοια­ρίων σε άλλο σημείο επι­βί­βα­σης κάτω από άγνω­στες, ίσως δυσμε­νείς συν­θή­κες. Είμαστε σίγου­ροι ότι και οι επι­βά­τες και οι εται­ρείες κρουα­ζιέ­ρας θα αντι­δρά­σουν αρνη­τικά σε κάτι τέτοιο. Τέλεια απο­τυ­χία.

– Τι ρόλο παίζει ο σωστός προ­γραμ­μα­τι­σμός αφίξεων;

Καθο­ρι­στικό. Πρέπει να εφαρ­μο­στεί άμεσα ένα εθνικό σύστημα berthing allocation. Δηλαδή, να γνω­ρί­ζουμε εκ των προ­τέ­ρων πόσα πλοία μπορούν να δεχτούν τα λιμάνια μας κάθε ημέρα, με βάση τις υπο­δο­μές, τη φέρουσα ικα­νό­τητα και την αντοχή της τοπικής κοι­νω­νίας. Αυτό πρέπει να επο­πτεύ­ε­ται κεντρικά από το Υπουρ­γείο Ναυ­τι­λίας, χωρίς παρεκ­κλί­σεις. Και φυσικά, με συμ­με­τοχή της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης και της του­ρι­στι­κής αρχής.

– Πώς βλέπετε το μέλλον της ελλη­νι­κής κρουα­ζιέ­ρας;

Με αισιο­δο­ξία, υπό μία προ­ϋ­πό­θεση: να οργα­νω­θούμε. Στο παγκό­σμιο order book παρα­τη­ρούμε αύξηση παραγ­γε­λιών για νέα πλοία μικρής και μεσαίας χωρη­τι­κό­τη­τας, καθώς και expedition πλοία. Αυτά εξυ­πη­ρε­τούν ιδανικά τους ελλη­νι­κούς προ­ο­ρι­σμούς και δίνουν ευκαι­ρίες ανά­πτυ­ξης και σε λιγό­τερο γνωστά λιμάνια. Αλλά τα mega cruisers απαι­τούν και mega υπο­δο­μές. Χωρίς επεν­δύ­σεις, χάνουμε τη δυνα­μική μας.

– Υπάρ­χουν περι­βαλ­λο­ντι­κές και κοι­νω­νι­κές πτυχές που πρέπει να λάβουμε υπόψη;

Φυσικά. Η φέρουσα ικα­νό­τητα κάθε προ­ο­ρι­σμού δεν είναι απλώς αριθ­μη­τική. Αφορά το νερό, τη διαμονή, τις μετα­φο­ρές, τις ενερ­γεια­κές ανάγκες. Με την κλι­μα­τική αλλαγή, όλα αυτά πρέπει να σχε­διά­ζο­νται με επί­γνωση. Δεν μπο­ρούμε να μιλάμε για βιώσιμη του­ρι­στική ανά­πτυξη αν οι κάτοι­κοι δεν εξυ­πη­ρε­τού­νται, ή αν οι υπο­δο­μές καταρ­ρέ­ουν.

– Τι μήνυμα θα στέλ­νατε σήμερα στην Πολι­τεία;

Το μέλλον είναι τώρα. Ο του­ρι­σμός – και ειδικά η κρουα­ζιέρα – δεν συγ­χω­ρεί καθυ­στε­ρή­σεις. Αν θέλουμε να δια­τη­ρή­σουμε τη θέση μας στον παγκό­σμιο χάρτη, πρέπει να επεν­δύ­σουμε στρα­τη­γικά, να σχε­διά­σουμε μεθο­δικά και να υλο­ποι­ή­σουμε τολμηρά. Η Ελλάδα έχει όλα τα πλε­ο­νε­κτή­ματα· δεν μας λείπει τίποτα άλλο πέρα από οργά­νωση, συντο­νι­σμό και απο­φα­σι­στι­κό­τητα.

Πηγή: newmoney.gr