Γιώργος Καββαθάς: «Το λειτουργικό κόστος για τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, είναι εξωπραγματικό»

Στο μεγάλο θέμα των τρα­πε­ζι­κών χρε­ώ­σεων που επι­βα­ρύ­νουν τις επι­χει­ρή­σεις, εκτι­μάτε ότι υπάρχει η απαι­τού­μενη πολι­τική βούληση από την πλευρά της πολι­τείας;

Το πρό­βλημα του κόστους χρή­μα­τος για τις μικρές και πολύ μικρές επι­χει­ρή­σεις, όπως και οι προ­μή­θειες που επι­βάλ­λο­νται επί διά­φο­ρων συναλ­λα­γών και υπη­ρε­σιών, απο­τε­λεί ένα χρο­νί­ζον πρό­βλημα που είναι σε γνώση της κυβέρ­νη­σης, του­λά­χι­στον εκ μέρους μας. Έχουμε τονίσει κατ’ επα­νά­ληψη ότι η ραγδαία επέ­κταση για παρά­δειγμα των ηλε­κτρο­νι­κών συναλ­λα­γών συνε­πά­γε­ται μια όλο και μεγα­λύ­τερη αφαί­ρεση χρη­μά­των τόσο από τα κέρδη των επι­χει­ρή­σεων όσο και κυρίως από την πραγ­μα­τική οικο­νο­μία. Μόνο από τις ηλε­κτρο­νι­κές συναλ­λα­γές εκτι­μά­ται ότι χάνεται από την αγορά ένα ποσό που ξεπερνά τα 10 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ κάθε ημέρα. Σε αυτά τα χαμένα χρήματα προ­στί­θε­νται όλες οι άλλες προ­μή­θειες συναλ­λα­γών, μετα­φο­ράς χρη­μά­των, δια­τή­ρη­σης λογα­ρια­σμών, έκδοσης και ανα­νέ­ω­σης καρτών κ.λπ. Οι παρεμ­βά­σεις της κυβέρ­νη­σης έχουν καθυ­στε­ρή­σει κατά τη γνώμη μας και αφορούν μέρος μόνο των πραγ­μα­τι­κών επι­βα­ρύν­σεων. Σε κάθε περί­πτωση όμως είναι μια αρχή, μια πρώτη ανα­κού­φιση που έστω και τώρα ενδε­χο­μέ­νως να προ­κα­λέ­σει και κάποιον εξορ­θο­λο­γι­σμό και στις χρε­ώ­σεις και στα επι­τό­κια κατα­θέ­σεων και χορη­γή­σεων. Δεν είμαι σε θέση να απα­ντήσω εάν όντως υπάρχει πλέον η πολι­τική βούληση ή όχι. Οι μέχρι σήμερα, ωστόσο, ενέρ­γειες δεί­χνουν μια ατολμία της κυβέρ­νη­σης να παρέμ­βει απο­τε­λε­σμα­τικά ώστε να αντα­πο­κρι­θούν οι τρά­πε­ζες στις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες της οικο­νο­μίας επι­τε­λώ­ντας το ρόλο τους.

Μόλις πρό­σφατα, υπε­γράφη μνη­μό­νιο συνερ­γα­σίας ανάμεσα στο Ινστι­τούτο Μικρών Επι­χει­ρή­σεων της Γενικής Συνο­μο­σπον­δίας Επαγ­γελ­μα­τιών Βιο­τε­χνών και Εμπόρων Ελλάδας (ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ) και τον Σύν­δε­σμο Εται­ρειών Βρα­χυ­χρό­νιας Ακι­νή­των (Stama Greece) με στόχο την συνερ­γα­σία σε θέματα αμοι­βαίου ενδια­φέ­ρο­ντος. Μιλήστε μας γι αυτό.

Η βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση ακι­νή­των απο­τε­λεί μια σχετικά νέα οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στη χώρα μας που συν­δέ­ε­ται άμεσα με τον του­ρι­σμό. Πρό­κει­ται για μια δρα­στη­ριό­τητα, που είτε αποκτά εται­ρική μορφή είτε απο­τε­λεί μοντέλο αξιο­ποί­η­σης μεμο­νω­μέ­νης ακί­νη­της περιου­σίας από φυσικά πρόσωπα, είναι άμεσα συν­δε­δε­μένο με πολλές από τις ομο­σπον­δίες και τα σωμα­τεία μέλη της ΓΣΕΒΕΕ. Είτε αφορά στα τεχνικά επαγ­γέλ­ματα που απα­σχο­λού­νται στην ανα­καί­νιση ακι­νή­των, είτε στην εστίαση που εξυ­πη­ρε­τεί τον του­ρι­σμό, είτε σε μικρά κατα­στή­ματα τοπικών αγορών που ανα­πτύσ­σο­νται, είναι σαφές ότι υπάρ­χουν ζητή­ματα που πρέπει να εξε­τα­στούν προ­κει­μέ­νου να γνω­ρί­ζουμε όλοι ποια είναι η συνει­σφορά αυτής της δρα­στη­ριό­τη­τας στην ευρύ­τερη οικο­νο­μία αλλά και ποιες είναι ενδε­χο­μέ­νως οι δυσχέ­ρειες που προ­κα­λού­νται. Αυτά τα ζητή­ματα σε γενικές γραμμές δύναται να ερευ­νή­σει το ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ μέσω του εν λόγω μνη­μο­νίου συνερ­γα­σίας.

Το βασι­κό­τερο πρό­βλημα που αντι­με­τω­πί­ζει η χώρα μας, παρα­μέ­νει η ακρί­βεια. Πόσο επι­βα­ρύ­νο­νται οι επι­χει­ρή­σεις και κυρίως οι μικρές και μεσαίες, και τι περι­θώ­ρια έχουν να αντε­πε­ξέλ­θουν σε τόσα βάρη;

Οι μικρές και πολύ μικρές επι­χει­ρή­σεις, δια­πι­στώ­νουμε σε καθη­με­ρινή βάση ότι το σύνολο των βαρών που πρέπει να καλύ­ψουμε αυξά­νε­ται, ενώ ταυ­τό­χρονα η αγο­ρα­στική δύναμη των πολιτών μειώ­νε­ται επη­ρε­ά­ζο­ντας αρνη­τικά τα επι­χει­ρη­μα­τικά έσοδα. Το λει­τουρ­γικό κόστος είναι εξω­πραγ­μα­τικό, κυρίως λόγω του μεγάλου κόστους ενέρ­γειας και καυ­σί­μων. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό πως με βάση την τελευ­ταία έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ (Ιούλιος 2024) το κόστος λει­τουρ­γίας των μικρών και πολύ μικρών επι­χει­ρή­σεων έχει αυξηθεί τα τελευ­ταία χρόνια κατά σχεδόν 40%. Επι­πλέον, το διοι­κη­τικό βάρος πολ­λα­πλα­σιά­ζε­ται κάθε φορά που ακού­γε­ται στη δημόσια σφαίρα η φράση ψηφιακή μετά­βαση. Το μισθο­λο­γικό και μη μισθο­λο­γικό κόστος επίσης αυξά­νο­νται, χωρίς όμως να επι­δρούν σημα­ντικά οι αυξή­σεις στην αγο­ρα­στική δύναμη λόγω της φορο­λο­γίας που δεν γίνεται φιλι­κό­τερη ούτε για τις επι­χει­ρή­σεις ούτε για τους χαμη­λό­μι­σθους. Αντί­θετα έχουμε ακόμα και ακραίες μετα­βο­λές αύξησης των φορο­λο­γι­κών επι­βα­ρύν­σεων, όπως έγινε με τον παρα­λο­γι­σμό του τεκ­μαρ­τού προσ­διο­ρι­σμού φορο­λο­γη­τέου εισο­δή­μα­τος στις ατο­μι­κές επι­χει­ρή­σεις. Τα ενοίκια επίσης επαγ­γελ­μα­τι­κής στέγης αυξά­νο­νται υπερ­βο­λικά όπως και γενι­κό­τερα το κόστος ακι­νή­των και στέ­γα­σης. Οι πρώτες ύλες επίσης που χρη­σι­μο­ποιούν πολλές επι­χει­ρή­σεις ανα­τι­μώ­νται διαρκώς σε σημείο που υπο­χρε­ώ­νουν σε συνε­χείς ανα­τι­μή­σεις και βέβαια όπως ήδη ανέφερα εξα­κο­λου­θεί μεγάλο μέρος του παρα­γό­με­νου πλούτου να αφαι­ρεί­ται χωρίς αντί­κρι­σμα από το χρη­μα­το­πι­στω­τικό σύστημα. Σε όλα τα παρα­πάνω όμως πρέπει επι­τέ­λους να συνε­κτι­μη­θεί ότι οι μικρές και πολύ μικρές επι­χει­ρή­σεις δεν ζουν στο κενό, οι επι­χει­ρη­μα­τίες δηλαδή δεν έχουν μόνο το κόστος της επι­χεί­ρη­σής τους αλλά ταυ­τό­χρονα οφεί­λουν να αντα­πο­κρί­νο­νται και στις οικο­νο­μι­κές οικο­γε­νεια­κές τους υπο­χρε­ώ­σεις.

Η εκτό­ξευση του κόστους ζωής στα σημε­ρινά ιδιαί­τερα υψηλά επίπεδα δεν έχει επι­πτώ­σεις μόνο στους μισθω­τούς και τους συντα­ξιού­χους αλλά έχει αντί­στοι­χες και περισ­σό­τε­ρες επι­πτώ­σεις στους οικο­γε­νεια­κούς προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς και των ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών. Στο ενερ­γειακό κόστος για παρά­δειγμα των επι­χει­ρή­σεων οφεί­λουμε να συνε­κτι­μή­σουμε και το ενερ­γειακό οικιακό κόστος του επι­χει­ρη­μα­τία. Ο δημό­σιος διά­λο­γος όπως ανα­πτύσ­σε­ται σήμερα, συχνά παρα­βλέ­πει ότι και οι επι­χει­ρη­μα­τίες έχουν να αντι­με­τω­πί­σουν το κόστος δια­βί­ω­σης, δεν συγκα­τα­λέ­γο­νται επο­μέ­νως μεταξύ εκείνης της μειο­ψη­φίας που διαβιεί άνετα και χωρίς ιδιαί­τερο οικο­νο­μικό του­λά­χι­στον προ­βλη­μα­τι­σμό. Το παρά­δοξο στη χώρα μας είναι ότι ενώ η οικο­νο­μία κινεί­ται και ανα­πτύσ­σε­ται χάρη στην επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα αντι­με­τω­πι­ζό­μα­στε δια­χρο­νικά ως γενε­σιουρ­γός αιτία των παθο­γε­νειών και της ανε­πάρ­κειας της εθνικής οικο­νο­μίας και των ελλειμ­μά­των. Και ανα­φέ­ρο­μαι στην μικρή και πολύ μικρή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, η οποία εκτός του ό,τι συστη­μα­τικά στο­χο­ποιεί­ται, θεω­ρεί­ται από κάποιους «πεφω­τι­σμέ­νους» και ως διαρ­θρω­τικό πρό­βλημα της οικο­νο­μίας μας, όταν η συμβολή της στην απα­σχό­ληση και την κοι­νω­νική συνοχή είναι κατα­λυ­τική. Κατα­λη­κτικά, να σημειώσω πως ειδικά στα τελευ­ταία δυο χρόνια και παρά την εκτό­ξευση των δημο­σίων εσόδων, δεν έχουν υπάρξει ουσια­στι­κές και απο­τε­λε­σμα­τι­κές παρεμ­βά­σεις μείωσης του κόστους ζωής και βελ­τί­ω­σης του οικο­νο­μι­κού κλί­μα­τος. Δυστυ­χώς, οι πολι­τι­κές που ακο­λου­θού­νται, έναντι των μικρών και πολύ μικρών επι­χει­ρή­σεων, δεν μας αφήνουν πολλά περι­θώ­ρια αισιο­δο­ξίας για το μέλλον.