“Βόμβα” σε δίκη ενώπιον του Εφετείου: Ακυρες όλες οι δικογραφίες για τη μεταφορά Σύρων μεταναστών;

Δεν απο­τε­λεί αδίκημα η μετα­φορά ανθρώ­πων που χρήζουν διε­θνούς προ­στα­σίας κατά τις επι­τα­γές του διε­θνούς δικαίου

«Ρουκέτα» ικανή να τινάξει στον αέρα όλες τις δικο­γρα­φίες που αφορούν παρά­νο­μες μετα­φο­ρές Σύρων μετα­να­στών στην Ελλάδα, εξαι­τίας «τρύπας» στο νόμο, πέταξαν χθες ενώπιον του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, με την υποβολή αιτή­μα­τος άρνησης κατη­γο­ρίας, δύο έγκρι­τοι δικη­γό­ροι της Δωδε­κα­νή­σου.

Το θέμα κρί­νε­ται εξαι­ρε­τικά σοβαρό από νομι­κούς κύκλους, που χθες σχο­λί­α­ζαν ότι απαι­τεί­ται άμεση νομο­θε­τική ρύθμιση για τη διευ­θέ­τησή του.

Ο πρό­ε­δρος του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Κω κ. Πανα­γιώ­της Αβρίθης και ο ποι­νι­κο­λό­γος κ. Κώστας Ασλάνης, γνω­μο­δό­τη­σαν συγκε­κρι­μένα ότι δεν  απο­τε­λεί αδίκημα η μετα­φορά ανθρώ­πων, που χρήζουν διε­θνούς προ­στα­σίας, όπως εκείνων, που προ­έρ­χο­νται από τη Συρία, κατά τις επι­τα­γές του διε­θνούς δικαίου και ως εκ τούτου δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται αδίκημα για εκεί­νους που συλ­λαμ­βά­νο­νται για δια­κί­νησή τους!

Πιο συγκε­κρι­μένα κατά τις δια­τά­ξεις του άρθρου 30 του νόμου 4251/2014 οι πλοί­αρ­χοι ή κυβερ­νή­τες πλοίου, πλωτού μέσου ή αερο­πλά­νου και οδηγοί κάθε είδους μετα­φο­ρι­κού μέσου, που μετα­φέ­ρουν από το εξω­τε­ρικό στην Ελλάδα πολίτες τρίτων χωρών, που δεν έχουν δικαί­ωμα εισόδου στο ελλη­νικό έδαφος ή στους οποίους έχει απα­γο­ρευ­θεί η είσοδος για οποια­δή­ποτε αιτία, καθώς και αυτοί που τους παρα­λαμ­βά­νουν από τα σημεία εισόδου, τα εξω­τε­ρικά ή εσω­τε­ρικά σύνορα, για να τους προ­ω­θή­σουν στο εσω­τε­ρικό της χώρας ή στο έδαφος κράτους – μέλους της Ε.Ε. ή τρίτης χώρας ή διευ­κο­λύ­νουν τη μετα­φορά τους ή εξα­σφα­λί­ζουν σε αυτούς κατά­λυμα για από­κρυψη, τιμω­ρού­νται με κάθειρξη (υπάρ­χουν συγκε­κρι­μέ­νες δια­βαθ­μί­σεις).

Η παρά­γρα­φος   6 του παρα­πάνω άρθρου, όμως, ορίζει ότι   «6. Οι ανωτέρω κυρώ­σεις δεν επι­βάλ­λο­νται στις περι­πτώ­σεις διά­σω­σης ανθρώ­πων στη θάλασσα, καθώς και της μετα­φο­ράς ανθρώ­πων που χρήζουν διε­θνούς προ­στα­σίας, κατά τις επι­τα­γές του διε­θνούς δικαίου.»

Κατά   ρητή   επιταγή   του   νόμου,   επο­μέ­νως,   στην   περί­πτωση   μετα­φο­ράς ανθρώ­πων που χρήζουν διε­θνούς προ­στα­σίας κατά τις επι­τα­γές του διε­θνούς δικαίου δεν εφαρ­μό­ζο­νται οι δια­τά­ξεις του νόμου 4251/2014.

Σύμφωνα δε με τον νόμο 3907/2011    (ΦΕΚ Α’ 7/26.01.2011) το ελλη­νικό κράτος κατ’ επιταγή της Οδηγίας 2008/115/ΕΚ “σχετικά με τους κοινούς κανόνες και δια­δι­κα­σίες στα κράτη – μέλη για την επι­στροφή των παρα­νό­μως δια­με­νό­ντων υπηκόων τρίτων χωρών” και λοιπές δια­τά­ξεις, καθό­ρισε το νομικό πλαίσιο   σχετικά με την χορή­γηση ασύλου και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις χορή­γη­σης αυτού.

Ετσι με το Π.Δ. 113/2013(ΦΕΚ Α 146/14.6.2013) θεσπί­σθηκε η καθιέ­ρωση ενιαίας δια­δι­κα­σίας ανα­γνώ­ρι­σης σε αλλο­δα­πούς και ανι­θα­γε­νείς του καθε­στώ­τος του πρό­σφυγα ή δικαιού­χου επι­κου­ρι­κής προ­στα­σίας σε συμ­μόρ­φωση προς την Οδηγία 2005/85/ΕΚ του Συμ­βου­λίου «σχετικά με τις ελά­χι­στες προ­δια­γρα­φές για τις δια­δι­κα­σίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορη­γούν και ανα­κα­λούν το καθε­στώς του πρό­σφυγα» (L 326/13.12.2005) και άλλες δια­τά­ξεις.

Σκοπός του προ­ε­δρι­κού δια­τάγ­μα­τος είναι η προ­σαρ­μογή της δια­δι­κα­σίας ανα­γνώ­ρι­σης σε αλλο­δα­πούς και ανι­θα­γε­νείς του καθε­στώ­τος του πρό­σφυγα ή δικαιού­χου επι­κου­ρι­κής προ­στα­σίας που εφαρ­μό­ζε­ται σε συμ­μόρ­φωση προς την   Οδηγία   2005/85/ΕΚ   του   Συμ­βου­λίου   «σχετικά   με   τις   ελά­χι­στες προ­δια­γρα­φές για τις δια­δι­κα­σίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορη­γούν και ανα­κα­λούν το καθε­στώς του πρό­σφυγα» (L 326/13.12.2005) στο πλαίσιο εφαρ­μο­γής του 3907/2011.

Περαι­τέρω με το Π.Δ. 141/2014 επα­να­προσ­διο­ρί­ζε­ται σε συμ­μόρ­φωση με την Οδηγία 2011/95/ΕΕ του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου και του Συμ­βου­λίου της 13ης Δεκεμ­βρίου 2011 σχετικά με τις απαι­τή­σεις για την ανα­γνώ­ριση των αλλο­δα­πών ή των ανι­θα­γε­νών ως δικαιού­χων διε­θνούς προ­στα­σίας για ένα ενιαίο καθε­στώς για τους πρό­σφυ­γες ή για τα άτομα που δικαιού­νται επι­κου­ρική προ­στα­σία και για το περιε­χό­μενο της παρε­χό­με­νης προ­στα­σίας. Με την ανα­δια­τύ­πωση των όρων και πάλι διευ­κρι­νί­στηκε ακόμα περισ­σό­τερο μεταξύ άλλων ότι «πρό­σφυ­γας» είναι ο αλλο­δα­πός ο οποίος, συνε­πεία βάσιμου  φόβου  δίωξης λόγω  φυλής,  θρη­σκείας,  εθνι­κό­τη­τας,  πολι­τι­κών πεποι­θή­σεων ή συμ­με­το­χής σε ιδιαί­τερη κοι­νω­νική ομάδα, βρί­σκε­ται εκτός της χώρας της ιθα­γέ­νειας του και δεν μπορεί ή λόγω του φόβου αυτού δεν επι­θυ­μεί να θέσει εαυτόν υπό την προ­στα­σία της εν λόγω χώρας.

Η ερμη­νεία και εφαρ­μογή του παρό­ντος δια­τάγ­μα­τος τελεί σε συμ­φω­νία με τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 περί της Νομικής Κατα­στά­σεως των Προ­σφύ­γων, όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε από το συναφές Πρω­τό­κολλο της Νέας Υόρκης του 1967, καθώς και τις διε­θνείς και ευρω­παϊ­κές συμ­βά­σεις προ­στα­σίας των δικαιω­μά­των του ανθρώ­που που έχουν επι­κυ­ρω­θεί από την Ελλάδα.

Με βάση τα παρα­πάνω και με δεδο­μένο ότι εδώ και μία τριετία του­λά­χι­στον σύμφωνα με τα ψηφί­σματα του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών για την ανα­γνώ­ριση της εμπό­λε­μης κατά­στα­σης στην Συρία και της ανα­γνώ­ρι­σης της ευθείας παρα­βί­α­σης των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των αλλά και από την αυτο­νό­ητη γνώση του Δικα­στη­ρίου για την κατά­σταση στην Συρία, οι δύο δικη­γό­ροι γνω­μο­δό­τη­σαν, ότι δεν μπορεί να εφαρ­μο­σθεί κατά τα παρα­πάνω ανα­φε­ρό­μενα σε δια­κι­νητή μετα­να­στών ο νόμος 4251/2014 αφού κατά ρητή επιταγή του νόμου δεν απο­τε­λεί αδίκημα η μετα­φορά ανθρώ­πων που χρήζουν διε­θνούς προ­στα­σίας, κατά τις επι­τα­γές του διε­θνούς δικαίου.

Η  ανα­γνώ­ριση  εξάλλου  DE  FACTO της κατα­στά­σεως αυτής ότι δηλαδή πρό­κει­ται περί μετα­φο­ράς όχι λαθρο­με­τα­να­στών αλλά προ­σφύ­γων προ­κύ­πτει και από το γεγονός ότι η Ελλη­νική Πολι­τεία δεν τηρεί τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις σ’ αυτούς του νόμου 4251/2014 αλλά αυτές του Π.Δ. 141/2013.