Κατερίνα Σαράντη: «Δεν μας αφορούν οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, χτίζουμε τα δικά μας θεμέλια στην Νέα Αριστερά»

Κυρία Σαράντη, θέλω να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξή μας από τις εξε­λί­ξεις στον ΣΥΡΙΖΑ και θα ήθελα το σχόλιό σας.

Οι εξε­λί­ξεις στο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ δυστυ­χώς ξεπέ­ρα­σαν ακόμα και τις δικές μας δυσοί­ω­νες προ­βλέ­ψεις. Ο κ. Σ. Κασ­σε­λά­κης κατ’ εμέ δεν έδωσε τον απα­ραί­τητο χρόνο να αφου­γκρα­στεί εάν πραγ­μα­τικά τον χρεια­ζό­ταν το κόμμα ή όχι. Οπότε είναι ώρα να κάνει ένα βήμα πίσω και να δεχτεί την ήττα. Η ήττα και η απο­τυ­χία είναι απλώς μέρος της ζωής, συμ­βαί­νει. Κυρίως θεωρώ απα­ρά­δε­χτη την όποια θεωρία περί εσω­τε­ρι­κών εχθρών ακόμα και στην περί­πτωση που δεχτώ πως υπάρ­χουν, οπότε δυσκο­λεύ­ο­μαι να ταυ­τι­στώ με όποιον την υιο­θε­τεί. Από εκεί και πέρα τους εύχομαι να βρουν νέες υγιείς ισορ­ρο­πίες τόσο ως μονάδες, όσο κι ως συλ­λο­γι­κό­τητα.

Γιατί εκτι­μάτε ότι έφτασε σε αυτό το σημείο;

Ως εξω­τε­ρι­κός παρα­τη­ρη­τής αλλά και με την απει­ρο­ε­λά­χι­στη κομ­μα­τική ζωή μου, μοιάζει η αιτία να είναι η μη ουσια­στική ζύμωση μεταξύ των δια­φο­ρε­τι­κών συνι­στω­σών του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ. Λαμβάνω υπόψιν μου και την περί­πτωση του ό,τι δεν πέτυχε η διεύ­ρυνση. Τεχνικά, θεωρώ πως το μεγάλο λάθος βρί­σκε­ται στο κατα­στα­τικό. Οι εκλογές του προ­έ­δρου σε ένα κόμμα, δεν νομίζω ότι έχει νόημα να γίνο­νται σχεδόν κατ’ ανα­λο­γία των εθνικών εκλογών. Ποιο το νόημα ύπαρξης κομ­μά­των εάν μπορώ να ψηφίσω πρόεδρο για το ΠΑΣΟΚ και ταυ­τό­χρονα για την Νέα Δημο­κρα­τία αλλά και την Νέα Αρι­στερά δηλώ­νο­ντας φίλος/η του κόμ­μα­τος; Ίσως υπερ­βάλλω, ειλι­κρινά όμως άρχισα να μην το κατανοώ. Ταυ­τό­χρονα η κρίση αφορά στο σύνολο του πολι­τι­κού συστή­μα­τος. Ακόμα κι αν εκφρά­ζε­ται η κρίση στον πιο αδύνατο κρίκο, το σύστημα είναι αυτό που δυσλει­τουρ­γεί. Ως Νέα Αρι­στερά, παρα­κο­λου­θούμε τις εξε­λί­ξεις. Καλώς ή κακώς παρα­τη­ρεί­ται μια δεξιά στροφή πανευ­ρω­παϊκά και η Νέα Αρι­στερά προ­σπα­θεί να κρα­τή­σει το αντί­βαρο στα αρι­στερά.

Η συζή­τηση για τις εξε­λί­ξεις στον ΣΥΡΙΖΑ σε ποιο βαθμό αφορά, αν αφορά, την Νέα Αρι­στερά; Υπάρ­χουν περι­θώ­ρια επα­νέ­νω­σης, προ­φα­νώς υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις;

Πέρα από ένα αίσθημα δικαί­ω­σης, δεν νομίζω πως μας αφορούν άμεσα οι εξε­λί­ξεις. Αυτή τη στιγμή χτί­ζουμε τα δικά μας θεμέλια. Επίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ βρί­σκε­ται σε έντονη εσω­τε­ρική κίνηση, παρα­μέ­νο­ντας ακόμα άγνωστο το νέο σημείο ισορ­ρο­πίας. Υπομονή, θα έρθει η στιγμή που θα δοθούν απα­ντή­σεις.

Στην Νέα Αρι­στερά, σε ποιο στάδιο βρί­σκε­ται σήμερα η οργά­νωσή της; Ποιο είναι το χρο­νο­διά­γραμμα;

Η Νέα Αρι­στερά αυτή τη στιγμή συντάσ­σει το κατα­στα­τικό και τις θέσεις της. Ξεκι­νάει ο προ­συ­νε­δρια­κός μας διά­λο­γος και 7-10 Νοεμ­βρίου θα γίνει το ιδρυ­τικό συνέ­δριο.

Και ποιος είναι ο στόχος; Σε ποιους απευ­θύ­νε­ται;

Την Νέα Αρι­στερά την αφορά ο αρι­στε­ρός προ­ο­δευ­τι­κός κόσμος. Ανα­πτύσ­σει καθαρές θέσεις με αιχμές. Στο­χεύει να κινη­το­ποι­ή­σει τον απο­γοη­τευ­μένο κόσμο της Αρι­στε­ράς ή και όσους συντάσ­σο­νται με τις θέσεις της αλλά βρί­σκο­νται εκτός πολι­τι­κής σκηνής. Απευ­θύ­νε­ται στον κόσμο της εργα­σίας, τους μισθω­τούς, σε ομάδες ανθρώ­πων που δεν ευνο­ού­νται από τη σημε­ρινή συνθήκη. Σε ανθρώ­πους που έχουν κατα­λά­βει τις συνέ­πειες της κλι­μα­τι­κής κρίσης και τους αφορά η έννοια της κλι­μα­τι­κής δικαιο­σύ­νης.

Θα ήθελα να σημειώσω πως στην Νέα Αρι­στερά οι γυναί­κες συμ­με­τέ­χουν κατ’ ανα­λο­γία με τους άντρες. Δεν νομίζω να ακού­σετε ποτέ από εμάς τη φράση «δεν βρί­σκουμε γυναί­κες». Στην Νέα Αρι­στερά έχουν θέση και φωνή τα άτομα της ΛΟΑΤΚΙ + κοι­νό­τη­τας, τα ανάπηρα άτομα, οι μετανάστες-τριες, πρό­σφυ­γες και προ­σφύ­γισ­σες και οι Ρομά.

Η πρόταση για ευρύ­τε­ρες συνερ­γα­σίες στον χώρο της Αρι­στε­ράς είναι κάτι που σας απα­σχο­λεί;

Ναι, σε προ­γραμ­μα­τική βάση και όχι με σκοπό τις πρό­σκαι­ρες συγκολ­λή­σεις. ’Έχουν ήδη κατα­τε­θεί από την Νέα Αρι­στερά έξι προ­γραμ­μα­τι­κές προ­τά­σεις – αφε­τη­ρία για τη συγκρό­τηση ενός Λαϊκού Mετώπου στην Ελλάδα από τα αρι­στερά.

Μετά τον αθλη­τι­σμό κυρία Σαράντη, έχετε μπει ενεργά και στην πολι­τική. Ησασταν υπο­ψή­φια στις εθνικές εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ, ακο­λού­θησε η ένταξή σας στην Νέα Αρι­στερά και η συμ­με­τοχή σας στο ψηφο­δέλ­τιο των ευρω­ε­κλο­γών και παράλ­ληλα παρα­μέ­νετε ενεργή στον πρω­τα­θλη­τι­σμό. Τι σας ώθησε να ασχο­λη­θείτε με την πολι­τική;

Η κομ­μα­τική ζωή ξεκί­νησε ανα­πά­ντεχα έπειτα από την πρόταση της νομαρ­χια­κής νοτίου συγκρο­τή­μα­τος Δωδε­κα­νή­σου του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ για πολι­τική συμ­με­τοχή στο ψηφο­δέλ­τιο του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ στα Δωδε­κά­νησα. Βέβαια ήδη παρα­κο­λου­θούσα τον ΣΥΡΙΖΑ και τη δημο­τική παρά­ταξη «Ανοιχτή Πόλη» όσο ζούσα στην Αθήνα με έμφαση την εξέλιξή του ως προς την ανα­πη­ρία και τα δικαιώ­ματα των κατα­πιε­σμέ­νων ομάδων του πλη­θυ­σμού. Πολύ σημα­ντικό ρόλο έπαιξε ότι είχε ήδη ανοίξει ο δρόμος στον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ σε χει­ρα­φε­τη­μένα συνα­νά­πηρα άτομα, φίλους και συνο­δοι­πό­ρους, υπο­στη­ρι­κτές της δικαιω­μα­τι­κής προ­σέγ­γι­σης της ανα­πη­ρίας. Οπότε δεν ήταν τόσο δύσκολο να απο­δε­χτώ, όμως έχοντας κυριο­λε­κτικά μηδα­μι­νές προ­σλαμ­βά­νου­σες από την τοπική πολι­τική σκηνή. Ίσως ήταν παρά­δοξο ότι βάσισα την απόφασή μου απο­κλει­στικά σε συνάρ­τηση της αθη­ναϊ­κής και κεντρι­κής πολι­τι­κής σκηνής.

Συν­δυά­ζο­νται εύκολα, ο πρω­τα­θλη­τι­σμός και η πολι­τική;

Αυθόρ­μητα θα πω όχι ή έστω δεν τα κατά­φερα. Τον τελευ­ταίο χρόνο με συνε­πήρε η πολι­τική. Ήταν απα­νω­τές οι εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις και συνέ­πι­πταν με τις αγω­νι­στι­κές περιό­δους. Σκοπεύω όμως να το διορ­θώσω. Δια­μορ­φώνω ένα πλάνο επα­να­φο­ράς στον αθλη­τι­σμό. Θα το προ­σπα­θήσω, γιατί εν τέλει άφησε θετικό απο­τύ­πωμα η εμπλοκή με την πολι­τική κι ας ήταν εντελώς εκτός προ­σω­πι­κών στόχων. Για να το γειώσω, ο συν­δυα­σμός εξαρ­τά­ται από την υπο­στη­ρι­κτική ομάδα τόσο στην πολι­τική όσο και στον πρω­τα­θλη­τι­σμό. Παράλ­ληλα εξαρ­τά­ται από τον βαθμό εμπλο­κής στην πολι­τική, όσο και από το άθλημα. Σε γενικές γραμμές όμως ναι, όλα συν­δυά­ζο­νται. Πιστεύω ότι οι αθλητές/τριες καλό είναι να είναι πολι­τι­κο­ποι­η­μένα όντα κι όχι ανθρώ­πι­νες μηχανές επι­δό­σεων, πόσω δε τα ανάπηρα άτομα που ταυ­τό­χρονα διεκ­δι­κούμε τα αυτο­νό­ητα.

Εκπρο­σω­πώ­ντας στην πολι­τική τη Ρόδο και τα Δωδε­κά­νησα, ποιον στόχο έχετε θέσει; Ποια θέματα θέλετε να ανα­δεί­ξετε;

Η αλήθεια είναι πως με δια­κά­τεχε η αντί­ληψη ότι είμαι μια πολίτης του κόσμου που γεν­νή­θηκα και κατοικώ (κατά καιρούς) στη Ρόδο. Αδυνατώ να περιο­ρι­στώ νοητικά στο νησί. Άλλωστε η πολι­τική στη Ρόδο δεν μπορεί να απο­κο­πεί από την κεντρική πολι­τική σκηνή, από τη κατά­σταση στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, τον κόσμο ολό­κληρο! Κάνω μια ιδιαί­τερη μνεία στη Μέση Ανατολή, διότι απέ­χουμε μερικά χιλιό­με­τρα, άρα ας συζη­τή­σουμε για τον «ελέ­φα­ντα στο δωμάτιο», τη γενο­κτο­νία στη Γάζα, αλλά και τη γενι­κευ­μένη πολε­μική ανα­τα­ραχή. Θα συνε­χίσω γενι­κο­λο­γώ­ντας για το πώς θέλω να βλέπω τη Ρόδο και ευελ­πι­στώ να ταυ­τί­ζε­ται ο κόσμος μαζί μου.

Αρχικά το όραμά μου είναι η Ρόδος να στα­μα­τή­σει να ετε­ρο­προσ­διο­ρί­ζε­ται. Να είναι ένας τόπος που δια­τη­ρεί τον τοπικό του χαρα­κτήρα, ταυ­τό­χρονα όμως είναι αρκετά ασφαλής και ανοι­κτός στην πολυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τητα. Ένα κέντρο παρα­γω­γής πολι­τι­σμού, ανά­πτυ­ξης του αθλη­τι­σμού (όχι μόνο το ποδό­σφαιρο και το μπάσκετ) και γιατί όχι της επι­στή­μης. Έχουμε στη Ρόδο ένα δημόσιο πανε­πι­στή­μιο. Ας το στη­ρί­ξουμε με όλες μας τις δυνά­μεις. Είναι ο φάρος μας το Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου. Ένας τόπος που δεν βλέπει τους μετα­νά­στες και τους πρό­σφυ­γες σαν εισβο­λείς αλλά ως ευκαι­ρία, που διεκ­δι­κεί την υγιή συνύ­παρξη, την ενσω­μά­τωση, που μετα­βο­λί­ζει τον φόβο για το άγνωστο, σε δύναμη. Ένα κέντρο συνά­ντη­σης του Βορρά με την Ανατολή. Δεν είμαστε μόνο ήλιος και θάλασσα. Μα ακόμα και για αυτά απαι­τεί­ται παιδεία και ικα­νό­τητα σύν­δε­σης με τη φύση για να δια­τη­ρη­θούν.

Ορα­μα­τί­ζο­μαι έναν τόπο που πλου­τί­ζει από την ποι­κι­λό­τητα του ανθρώ­που, δεν νοιώθει απειλή από αυτήν ή δεν την τοπο­θε­τεί στο περι­θώ­ριο. Σέβεται το περι­βάλ­λον, τη φύση, δεν επεμ­βαί­νει βίαια πάνω της γεμί­ζο­ντάς την μπετόν ή βάζο­ντας μπουρ­λότα τους βράχους. Όχι έναν τόπο που δεν υπο­λο­γί­ζει τη φέρουσα ικα­νό­τητα, την αντοχή των αρχαιο­λο­γι­κών μνη­μείων, τη δια­θε­σι­μό­τητα του νερού, της ενέρ­γειας, τον ρυθμό απο­μά­κρυν­σης των απορ­ριμ­μά­των.

Έναν τόπο που να μπορεί να σταθεί αυτό­νομα, που ανα­πτύσ­σει τον πρω­το­γενή τομέα. Ορίστε ένας τομέας που δε γνωρίζω, αλλά πιστεύω ότι οφεί­λουμε να δώσουμε έμφαση. Ο του­ρι­σμός μπορεί να είναι ευκαι­ρία πλούτου, όχι μόνο υλικού για όλα τα παρα­πάνω κι όχι να απο­τε­λεί αιτίας κατα­στρο­φής τοπο­θε­τώ­ντας παντού θεόρατα δυσαρ­μο­νικά με τη φύση ξενο­δο­χεία από μπετόν. Πέρασε αυτή η εποχή, η φύση φωνάζει ότι πρέπει να αλλά­ξουμε.

Ο δρόμος της μονο­καλ­λιέρ­γειας του του­ρι­σμού που όσο περνάν τα χρόνια βλέπω να ανα­πτύσ­σε­ται με τρόπο που αυξάνει τις ανι­σό­τη­τες, με βρίσκει εντελώς αντί­θετη. Οι ανι­σό­τη­τες και η βίαιη παρέμ­βαση στη φύση είναι ο κίν­δυ­νος κι όχι οι άμαχοι, οι μετα­νά­στες και οι πρό­σφυ­γες που φτάνουν με τα φου­σκωτά. Ευτυχώς όμως μέσα στη δυστρο­πία υπάρ­χουν ορι­σμένα φωτεινά παρα­δείγ­ματα ανθρώ­πων που με κάνουν να πιστεύω ότι υπάρχει ελπίδα.