Προς ψήφιση η αύξηση του τέλους παρεπιδημούντων και θα φέρει νέες επιβαρύνσεις

“Ανοίγει η πόρτα” για νέα επι­βά­ρυνση σε Κατα­λύ­ματα και Εστίαση, καθώς η ρύθμιση  για αύξηση του τέλους παρε­πι­δη­μού­ντων περι­λαμ­βά­νε­ται, παρά τις αντι­δρά­σεις των φορέων του Του­ρι­σμού, στο σχέδιο νόμου «Ρυθ­μί­σεις για τους χερ­σαί­ους συνο­ρια­κούς σταθ­μούς, την ενί­σχυση των Οργα­νι­σμών Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης και λοιπές δια­τά­ξεις» του υπουρ­γείου Εσω­τε­ρι­κών, που έχει κατα­τε­θεί προς ψήφιση στη Βουλή.

Πιο ανα­λυ­τικά με το άρθρο 30 επα­να­δια­τυ­πώ­νε­ται η διάταξη για το τέλος παρε­πι­δη­μού­ντων στα κατα­λύ­ματα, τα κατα­στή­ματα και τις ιαμα­τι­κές πηγές, το οποίο παρα­μέ­νει στο 0,5%, αλλά  δίνει την δυνα­τό­τητα στους δήμους να το αυξή­σουν στο 0,75%. Υπο­γραμ­μί­ζε­ται ότι πρό­κει­ται για ποσοστό επί του τζίρου και όχι επί των κερδών!.

Συγκε­κρι­μένα η διάταξη ανα­φέ­ρει:

“Με απόφαση του οικείου δημο­τι­κού συμ­βου­λίου το τέλος δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων, μπορεί να αυξά­νε­ται σε ποσοστό μηδέν κόμμα εβδο­μή­ντα πέντε τοις εκατό (0,75%), καθώς  και να δια­φο­ρο­ποιεί­ται είτε κατά οικι­στι­κές περιο­χές που οριο­θε­τού­νται σαφώς με την εν λόγω απόφαση είτε κατά τις μορφές-κατηγορίες κατα­λυ­μά­των. Η ισχύς της ως άνω από­φα­σης αρχίζει τρεις (3) μήνες μετά τη δημο­σί­ευσή της”.

Επι­προ­σθέ­τως, επι­βάλ­λε­ται τέλος παρε­πι­δη­μού­ντων και στους ιδιώτες που ασκούν δρα­στη­ριό­τητα βρα­χυ­χρό­νιας μίσθω­σης.

Ακόμη το τέλος παρε­πι­δη­μού­ντων μπορεί να επι­βάλ­λε­ται με απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, σε ποσοστό μηδέν κόμμα πέντε τοις εκατό (0,5%), και στις παρα­κάτω κατη­γο­ρίες κατα­στη­μά­των:

α) ειδών λαϊκής τέχνης,

β) ενθυ­μίων και δώρων,

γ) ενοι­κιά­σεως σκαφών ανα­ψυ­χής τοπικού χαρα­κτήρα, θαλάσ­σιων ποδη­λά­των, ιστιο­σα­νί­δων, ειδών

χρη­σι­μο­ποιού­με­νων στην παραλία, σχολών εκμά­θη­σης θαλάσ­σιων σπορ και εκμά­θη­σης κατα­δύ­σεων, γενι­κό­τερα ειδών που χρη­σι­μο­ποιού­νται στη θάλασσα από τους λουό­με­νους,

δ) ειδών χει­με­ρι­νών σπορ, σκι και ορει­βα­σίας, σχολών εκμά­θη­σης χει­με­ρι­νών σπορ,

ε) ενοι­κιά­σεων αυτο­κι­νή­των, μοτο­πο­δη­λά­των, ποδη­λά­των και ελαφρών προ­σω­πι­κών ηλε­κτρι­κών οχη­μά­των (Ε.Π.Η.Ο.) και παρόχων Ε.Π.Η.Ο. προς κοινή χρήση και

στ) του­ρι­στι­κών προϊόντων-αναμνηστικών κάθε είδους.

Άρθρο 30

Τέλος δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων, κατα­στη­μά­των και ιαμα­τι­κών πηγών

1. Επί του κατα­βαλ­λό­με­νου μισθώ­μα­τος κλίνης, ενοι­κια­ζο­μέ­νου δωμα­τίου, δια­με­ρί­σμα­τος, χώρου ή θέσης σε οργα­νω­μένη κατα­σκή­νωση, και επί της τιμής κλίνης για τις ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις και τα του­ρι­στικά κατα­λύ­ματα κάθε λει­τουρ­γι­κής μορφής, όπως προ­βλέ­πο­νται στην παρ. 2 του άρθρου 1 του ν. 4276/2014 (Α’ 155), καθώς και επί του μισθώ­μα­τος κατα­λύ­μα­τος κάθε κατη­γο­ρίας βρα­χυ­χρό­νιας μίσθω­σης, επι­βάλ­λε­ται τέλος δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων σε ποσοστό μηδέν κόμμα πέντε τοις εκατό (0,5%), όταν η διαμονή διαρκεί λιγό­τερο του εξα­μή­νου.

2. Το τέλος δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων της παρ. 1 συνιστά έσοδο των Οργα­νι­σμών Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης α΄ βαθμού και μπορεί να δια­τί­θε­ται για την πληρωμή οποιασ­δή­ποτε δαπάνης. Το τέλος βαρύνει τον δια­μέ­νο­ντα πελάτη, ανα­γρά­φε­ται επί των εκδι­δό­με­νων φορο­λο­γι­κών στοι­χείων, εισπράτ­τε­ται από τον εκμι­σθωτή και απο­δί­δε­ται από αυτόν στον δικαιούχο δήμο, μέσα στην προ­θε­σμία από­δο­σης του Φόρου Προ­στι­θέ­με­νης Αξίας (Φ.Π.Α.).

Για μη υπό­χρε­ους σε υποβολή δήλωσης Φ.Π.Α., η δήλωση των τελών υπο­βάλ­λε­ται μέχρι την τελευ­ταία εργά­σιμη ημέρα του μήνα που ακο­λου­θεί κάθε ημε­ρο­λο­γιακό τρίμηνο.

3. Με απόφαση του οικείου δημο­τι­κού συμ­βου­λίου το τέλος δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων, μπορεί να αυξά­νε­ται σε ποσοστό μηδέν κόμμα εβδο­μή­ντα πέντε τοις εκατό (0,75%), καθώς και να δια­φο­ρο­ποιεί­ται είτε κατά οικι­στι­κές περιο­χές που οριο­θε­τού­νται σαφώς με την εν λόγω απόφαση είτε κατά τις μορφές-κατηγορίες κατα­λυ­μά­των. Η ισχύς της ως άνω από­φα­σης αρχίζει τρεις (3) μήνες μετά τη δημο­σί­ευσή της.

4. Επί των ακα­θα­ρί­στων εσόδων των: α) κάθε είδους, μορφής και ονο­μα­σίας κατα­στη­μά­των, στα οποία πωλού­νται για κατα­νά­λωση εντός των χώρων δρα­στη­ριο­ποί­η­σης του

κατα­στή­μα­τος ή σε πακέτο, φαγητά, ποτά, καφές, ανα­ψυ­κτικά, γαλα­κτο­κο­μικά προ­ϊ­ό­ντα και γλυ­κί­σματα, εφόσον δια­θέ­τουν πάγκους ή τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα, β) ζυθο­πω­λείων και μπαρ, ανε­ξαρ­τή­τως ιδιαί­τε­ρης ονο­μα­σίας και κατη­γο­ρίας, γ) καντι­νών, δ) νυχτε­ρι­νών κέντρων, αιθου­σών χορού και άλλων κατα­στη­μά­των με ποτά και θέαμα, καφω­δείων, κέντρων δια­σκέ­δα­σης και χορευ­τι­κών κέντρων με μουσική και ε) επι­χει­ρή­σεων καζίνο και των επι­χει­ρή­σεων που λει­τουρ­γούν εντός αυτού, επι­βάλ­λε­ται τέλος υπέρ των δήμων, στην περι­φέ­ρεια των οποίων ισχύει το σύστημα του αντι­κει­με­νι­κού προσ­διο­ρι­σμού της αξίας των ακι­νή­των. Το τέλος αυτό υπο­λο­γί­ζε­ται σε ποσοστό μηδέν κόμμα πέντε τοις εκατό (0,5%) για τα κατα­στή­ματα των περ. α), β) και γ), σε ποσοστό πέντε τοις εκατό (5%) για τα κατα­στή­ματα της περ. δ) και σε ποσοστό δύο τοις εκατό (2%) για τα κατα­στή­ματα της περ. ε). Με απόφαση του οικείου δημο­τι­κού συμ­βου­λίου το τέλος επί των ακα­θα­ρί­στων εσόδων των κατα­στη­μά­των των περ. α) έως και γ) μπορεί να αυξά­νε­ται σε ποσοστό μηδέν κόμμα εβδο­μή­ντα πέντε τοις εκατό (0,75%) και, επι­πλέον, μπορεί να δια­φο­ρο­ποιεί­ται είτε κατά οικι­στι­κές περιο­χές που οριο­θε­τού­νται σαφώς με την εν λόγω απόφαση είτε κατά κατη­γο­ρίες κατα­στη­μά­των. Η ισχύς της ως άνω από­φα­σης αρχίζει τρεις (3) μήνες μετά τη δημο­σί­ευσή

της.

Στο τέλος της παρού­σας υπά­γο­νται και τα κέντρα δια­σκέ­δα­σης και τα κατα­στή­ματα των πιο πάνω περι­πτώ­σεων που λει­τουρ­γούν μέσα σε ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις, κάθε

λει­τουρ­γι­κής μορφής και κατη­γο­ρίας, τα κατα­στή­ματα των πιο πάνω περι­πτώ­σεων που λει­τουρ­γούν μέσα σε εμπο­ρικά κέντρα, καθώς και στα οργα­νω­μένα τμήματα των

υπε­ρα­γο­ρών (SUPERMARKETS) και των πολυ­κα­τα­στη­μά­των, στα οποία πωλού­νται έτοιμα φαγητά.

5. Στους δήμους και στις περιοχές-τμήματα δήμων, όπου δεν ισχύει το σύστημα του αντι­κει­με­νι­κού προσ­διο­ρι­σμού της αξίας των ακι­νή­των, το τέλος της παρ. 4 μπορεί να

επι­βάλ­λε­ται με απόφαση του δημο­τι­κού τους συμ­βου­λίου.

6. Το τέλος της παρ. 4 μπορεί να επι­βάλ­λε­ται με απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, σε ποσοστό μηδέν κόμμα πέντε τοις εκατό (0,5%), και στις παρα­κάτω κατη­γο­ρίες

κατα­στη­μά­των: α) ειδών λαϊκής τέχνης, β) ενθυ­μίων και δώρων, γ) ενοι­κιά­σεως σκαφών ανα­ψυ­χής τοπικού χαρα­κτήρα, θαλάσ­σιων ποδη­λά­των, ιστιο­σα­νί­δων, ειδών

χρη­σι­μο­ποιού­με­νων στην παραλία, σχολών εκμά­θη­σης θαλάσ­σιων σπορ και εκμά­θη­σης κατα­δύ­σεων, γενι­κό­τερα ειδών που χρη­σι­μο­ποιού­νται στη θάλασσα από τους λουό­με­νους, δ) ειδών χει­με­ρι­νών σπορ, σκι και ορει­βα­σίας, σχολών εκμά­θη­σης χει­με­ρι­νών σπορ, ε) ενοι­κιά­σεων αυτο­κι­νή­των, μοτο­πο­δη­λά­των, ποδη­λά­των και ελαφρών προ­σω­πι­κών ηλε­κτρι­κών οχη­μά­των (Ε.Π.Η.Ο.) και παρόχων Ε.Π.Η.Ο. προς κοινή χρήση και στ) του­ρι­στι­κών προϊόντων-αναμνηστικών κάθε είδους.

Σε περί­πτωση διά­θε­σης προ­ϊ­ό­ντων και υπη­ρε­σιών στο πλαίσιο άσκησης πολ­λα­πλών οικο­νο­μι­κών δρα­στη­ριο­τή­των από τα ανωτέρω κατα­στή­ματα, για τον προσ­διο­ρι­σμό του

οφει­λό­με­νου κατά τα ανωτέρω τέλους λαμ­βά­νο­νται υπόψη τα ακα­θά­ρι­στα έσοδα, τα οποία προ­έρ­χο­νται μόνο από τη λιανική πώληση των προ­ϊ­ό­ντων και των υπη­ρε­σιών που εμπί­πτουν στο πεδίο εφαρ­μο­γής του παρό­ντος, όπως αυτά προ­κύ­πτουν από τη δήλωση της παρ. 4 του άρθρου 6 του ν. 1080/1980 (Α’ 246) και τα εκκα­θα­ρι­στικά σημειώ­ματα του Φ.Π.Α..

7. Το τέλος των παρ. 4 έως 6 βαρύνει τον πελάτη και ανα­γρά­φε­ται ξεχω­ρι­στά στα εκδι­δό­μενα στοι­χεία, εισπράτ­τε­ται δε από αυτόν που εκδίδει τον λογα­ρια­σμό, ο οποίος υπο­χρε­ού­ται να το κατα­βάλ­λει, είτε είναι είτε δεν είναι υπό­χρεος στην πληρωμή Φ.Π.Α., με υποβολή δήλωσης προς την Α.Α.Δ.Ε..

8. Επί του αντι­τί­μου χρήσης των φυσικών ιαμα­τι­κών πηγών δύναται να επι­βάλ­λε­ται, με απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, τέλος σε ποσοστό μέχρι δεκα­πέ­ντε τοις εκατό (15%). Η ισχύς της από­φα­σης του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου αρχίζει τρεις (3) μήνες μετά τη δημο­σί­ευσή της. Το τέλος βαρύνει τον χρήστη της υπη­ρε­σίας και ανα­γρά­φε­ται ξεχω­ρι­στά στα εκδι­δό­μενα στοι­χεία, εισπράτ­τε­ται δε από αυτόν που εκδίδει τον λογα­ρια­σμό, ο οποίος υπο­χρε­ού­ται να το κατα­βάλ­λει στον οικείο δήμο.

9. Στις περι­πτώ­σεις μη υπο­βο­λής δήλωσης για τα τέλη των παρ. 1 έως 8, επι­βάλ­λε­ται σε βάρος του υπό­χρεου πρό­στιμο σύμφωνα με το άρθρο 73 του από 24.9/10.10.1958 β.δ. (Α’ 171). Στις περι­πτώ­σεις εκπρό­θε­σμης υπο­βο­λής δήλωσης ή μη κατα­βο­λής των τελών, αντί του τόκου εκπρό­θε­σμης κατα­βο­λής του Κώδικα Είσπρα­ξης Δημο­σίων Εσόδων (ν. 4978/2022, Α’ 190), επι­βάλ­λε­ται σε βάρος του υπό­χρεου προ­σαύ­ξηση δύο τοις εκατό (2%) επί του οφει­λο­μέ­νου τέλους, για κάθε μήνα καθυ­στέ­ρη­σης, η οποία όμως δεν μπορεί να υπερβεί το εκατό τοις εκατό (100%) του οφει­λό­με­νου κάθε φορά χρέους.

10. Από το συνο­λικό ποσό των εισπρα­χθέ­ντων κάθε μήνα εσόδων, ορί­ζε­ται ποσοστό παρα­κρά­τη­σης και από­δο­σης στον ΑΛΕ 1440103001 του κρα­τι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού ύψους πέντε τοις εκατό (5%), κατά παρέκ­κλιση των όσων ορί­ζο­νται στο άρθρο 98 του ν. 4270/2014 (Α` 143). Επι­πλέον, ποσοστό δέκα τοις εκατό (10%) μετα­βι­βά­ζε­ται σε ειδικό λογα­ρια­σμό που τηρεί­ται στο Ταμείο Παρα­κα­τα­θη­κών και Δανείων («Λογα­ρια­σμός Αρωγής Δήμων»), προ­κει­μέ­νου να απο­δο­θεί σε οικο­νο­μικά ασθε­νέ­στε­ρους δήμους.

Η ΠΟΞ

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι η Πανελ­λή­νια Ομο­σπον­δία Ξενο­δό­χων με επι­στολή της για το μείζον αυτό θέμα για την Εστίαση και τον Του­ρι­σμό, προς τον Θεόδωρο Λιβάνιο, υπουργό Εσω­τε­ρι­κών και την υπουργό Του­ρι­σμού Όλγα Κεφα­λο­γιάννη αντέ­δρασε έντονα.

Σύμφωνα με το ρεπορ­τάζ του Χ&Τ, “Όπως ανα­φέ­ρει ο πρό­ε­δρος της ΠΟΞ κ. Γιάννης Χατζής, σχο­λιά­ζο­ντας το  άρθρο 30 («Τέλος δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων, κατα­στη­μά­των και ιαμα­τι­κών πηγών») του σχεδίου νόμου του Υπουρ­γείου Εσω­τε­ρι­κών με τίτλο «Ρυθ­μί­σεις για τους χερ­σαί­ους συνο­ρια­κούς σταθ­μούς, την ενί­σχυση των Οργα­νι­σμών Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης και λοιπές δια­τά­ξεις» που τέθηκε σε δια­βού­λευση, “Το τέλος δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων νομο­θε­τή­θηκε το έτος 1973 για να καλύψει δαπάνες καθα­ριό­τη­τος και φωτι­σμού ή ανάγκη εκτε­λέ­σεως έργων που τυχόν προ­κα­λού­νταν σε δήμους εξαι­τίας της του­ρι­στι­κής κίνησης. Μάλιστα ο κανόνας ήταν πως η επιβολή του ανωτέρω τέλους ήταν δυνη­τική και απαι­τούσε σχετική απόφαση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου που να τεκ­μη­ριώ­νει την ανάγκη επι­βο­λής του”.

Και συνε­χί­ζει: “Το ανωτέρω τέλος επί της ουσίας συνιστά έναν πρό­σθετο φόρο που επι­βάλ­λε­ται μάλιστα επί των εσόδων και όχι επί των κερδών. Επίσης, αυτό επι­βάλ­λε­ται πλέον των υπο­λοί­πων τελών που εισπράτ­τουν οι Δήμοι (τέλη καθα­ριό­τη­τας και φωτι­σμού, τέλη ύδρευ­σης και απο­χέ­τευ­σης κ.λπ.) και επί της ουσίας καλύ­πτουν τις ίδιες δαπάνες.

Με το άρθρο 23 του Ν. 3756/2009 το ανωτέρω τέλος μειώ­θηκε σε 0,5%. Σύμφωνα με σχετική δήλωση (18-12-2008) του τότε Πρω­θυ­πουρ­γού, για να ανα­πλη­ρω­θούν τα όποια χαμένα έσοδα της Αυτο­διοί­κη­σης από την ανωτέρω μείωση, αυξή­θη­καν τα τέλη των πόρων που προ­έρ­χο­νται από τα τέλη κυκλο­φο­ρίας των οχη­μά­των.

Κατά το έτος 2009 ο αριθμός των ξενο­δο­χείων που λει­τουρ­γού­σαν στη χώρα ανερ­χό­ταν σε 9.559. Το 2023 ο αντί­στοι­χος αριθμός ανήλθε σε 10.047, αυξή­θηκε, δηλαδή, μόλις 5% σε 14 χρόνια, με τις κλίνες να φτάνουν τις 887.748. Από την άλλη πλευρά, η βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση που ξεκί­νησε τη δρα­στη­ριό­τητα της το έτος 2014 έφθασε τον Ιούλιο του 2024 να αριθμεί 1.020.996 κλίνες, δηλαδή 133.248 κλίνες πάνω από τις ξενο­δο­χεια­κές. Σημειώ­νε­ται πως, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται από σχε­τι­κές μελέτες, η διαμονή σε κατα­λύ­ματα βρα­χυ­χρό­νιας μίσθω­σης προ­κα­λεί μεγα­λύ­τερη περι­βαλ­λο­ντική επί­πτωση σε σχέση με τη διαμονή σε μακρο­χρό­νια μίσθωση, λόγω της δια­φο­ρε­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς που επι­δει­κνύει ένας ένοικος μιας βρα­χυ­χρό­νιας μίσθω­σης σε σχέση με έναν ένοικο μιας μακρο­χρό­νιας. Ειδι­κό­τερα προ­κα­λεί μεγα­λύ­τερη επι­βά­ρυνση στη δια­χεί­ριση απορ­ριμ­μά­των, επι­βα­ρύ­νει τα δίκτυα μετα­φο­ράς, ενώ χαρα­κτη­ρί­ζε­ται και από μη συνετή οικιακή ενερ­γειακή κατα­νά­λωση.

Παρά τα ανωτέρω δεδο­μένα, στη βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση επι­βλή­θηκε τέλος δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων μόλις την 1-1-2024, με το άρθρο 28 του ν.5073/2023. Επο­μέ­νως δεν μπο­ρούμε να έχουμε ακόμα εικόνα για τα χρήματα που εισπρά­χθη­καν από τη συγκε­κρι­μένη δρα­στη­ριό­τητα για τη συγκε­κρι­μένη αιτία. Αυτό που γνω­ρί­ζουμε είναι πως σύμφωνα με δεδο­μένα που προ­ήλ­θαν από πλατ­φόρ­μες βρα­χυ­χρό­νιες μισθώ­σεων τα έσοδα της συγκε­κρι­μέ­νης δρα­στη­ριό­τη­τας ξεπέ­ρα­σαν κατά το 2023 τα 3,5 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ, ενώ σύμφωνα με επίσημα στοι­χεία της φορο­λο­γι­κής διοί­κη­σης τα έσοδα για το πρώτο 10μηνο του ανωτέρω έτους δεν ξεπέ­ρα­σαν τα 677 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ”.

Και φθά­νο­ντας στο επίμαχο σημείο ο πρό­ε­δρος της ΠΟΞ ανα­φέ­ρει: “Πριν από έναν περίπου μήνα πλη­ρο­φο­ρη­θή­καμε, από δημο­σιεύ­ματα και χωρίς την οποια­δή­ποτε προη­γού­μενη ενη­μέ­ρωση (και ασφαλώς χωρίς την οποια­δή­ποτε προη­γού­μενη δια­βού­λευση), πως εξε­τά­ζε­ται από το Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών να δίδεται «δυνα­τό­τητα ευε­λι­ξίας στην Αυτο­διοί­κηση ώστε τα δημο­τικά συμ­βού­λια να ορίζουν από 0,5% έως 2% το τέλος ανάλογα τη γεω­γρα­φική περιοχή, οικισμό ή την κατη­γο­ρία δρα­στη­ριό­τη­τας (π.χ. 2% στη διαμονή και 0,5% στην εστίαση)». Τελικά, με βάση τη διάταξη που τέθηκε σε δια­βού­λευση, η αύξηση στο τέλος δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων δεν έφθασε στο 300%, αλλά «περιο­ρί­στηκε» στο 50% – το εν λόγω τέλος μπορεί να αυξηθεί σε 0,75%. Επίσης, από την ανά­γνωση της προ­ω­θού­με­νης διά­τα­ξης προ­κύ­πτει πως το τέλος δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων καμία σχέση δεν έχει με το τέλος που αρχικά νομο­θε­τή­θηκε, καθώς πλέον αυτό θα μπορεί να δια­τί­θε­ται για την πληρωμή οποιασ­δή­ποτε δαπάνης των Ο.Τ.Α.. Παράλ­ληλα σύμφωνα με τις εξαγ­γε­λίες του κου Πρω­θυ­πουρ­γού στη ΔΕΘ πρό­κει­ται να αυξηθεί και το τέλος ανθε­κτι­κό­τη­τας στη κλι­μα­τική κρίση που νομο­θε­τή­θηκε το έτος 2023, τα δε έσοδα του «θα επι­στρέ­φουν στις τοπικές κοι­νω­νίες για να οργα­νώ­σουν καλύ­τερα τις υπο­δο­μές τους απέ­να­ντι στο βάρος που δέχο­νται κάθε καλο­καίρι.»”.

Τονίζει δε εμφα­τικά: “Πιστεύ­ουμε πως εύλογα τα μέλη μας έχουν απορία τι πλη­ρώ­νουν, για ποιο λόγο το πλη­ρώ­νουν και το κυριό­τερο πώς γίνεται η δια­χεί­ριση των χρη­μά­των που πλη­ρώ­νουν. Η εντύ­πωσή που μας δημιουρ­γεί­ται είναι πως απου­σιά­ζει ο οποιοσ­δή­ποτε ορθο­λο­γι­κός σχε­δια­σμός, όσο δε συνε­χί­ζουμε να λει­τουρ­γούμε με αυτόν τον τρόπο θα εξα­κο­λου­θούμε να βλέ­πουμε τα χρήματά μας να πετιού­νται σε ένα βαρέλι δίχως πάτο”.

Και κατα­λή­γει: “Εν προ­κει­μένω, σε σχέση με τη σχο­λια­ζό­μενη διάταξη οι προ­τά­σεις μας είναι οι εξής:

Αν το τέλος δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων πρό­κει­ται να αξιο­ποι­η­θεί και αυτό για τη βελ­τί­ωση των υπο­δο­μών και της εικόνας των προ­ο­ρι­σμών (και τούτο θα πρέπει να προ­βλε­φθεί ρητά στη σχετική διάταξη) είμαστε αντί­θε­τοι στην οποια­δή­ποτε αύξηση αυτού. Κρί­νουμε πως αν υπο­λο­γι­στούν και τα έσοδα που θα προ­έλ­θουν από την εφαρ­μογή του τέλους δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων στη βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση (υπό την αυτο­νό­ητη προ­ϋ­πό­θεση πως θα δια­σφα­λι­στεί – και αυτό είναι υπο­χρέ­ωση της πολι­τείας, ότι αυτά θα αντα­πο­κρί­νο­νται στα πραγ­μα­τικά έσοδα της συγκε­κρι­μέ­νης δρα­στη­ριό­τη­τας) το συνο­λικό ποσό υπε­ρε­παρ­κεί για τη κάλυψη των συγκε­κρι­μέ­νων αναγκών, πολύ περισ­σό­τερο από τη στιγμή που όπως ανα­κοι­νώ­θηκε, για τον ίδιο σκοπό θα αξιο­ποι­η­θεί και μέρος των εσόδων από το τέλος ανθε­κτι­κό­τη­τας στη κλι­μα­τική κρίση.

Αν ωστόσο, όπως προ­κύ­πτει από το κείμενο της διά­τα­ξης, τα έσοδα από το τέλος δια­μο­νής παρε­πι­δη­μού­ντων προ­ο­ρί­ζο­νται για τη κάλυψη των πάσης φύσεως εξόδων των Δήμων, κατά την άποψή μας αυτό θα πρέπει να καταρ­γη­θεί, μιας και δεν αφορά μόνο τον κλάδο τον του­ρι­στι­κών κατα­λυ­μά­των και επο­μέ­νως δεν θα πρέπει να επι­βα­ρύ­νει μόνο αυτόν και να αντι­κα­τα­στα­θεί από ένα άλλο τέλος το οποίο θα αφορά το σύνολο των επι­χει­ρή­σεων που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στο κάθε Δήμο. Σχετικά σημειώ­νουμε πως από το 2009, με επι­μέ­λεια του τότε Υφυ­πουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών, είχε εκπο­νη­θεί μελέτη που προ­βλέ­πει θεσμο­θέ­τηση φόρου επι­τη­δεύ­μα­τος με έναν μικρό φορο­λο­γικό συντε­λε­στή, ύψους μισού τοις χιλίοις επί των καθαρών κερδών των επι­τη­δευ­μα­τιών, ο οποίος θα εφαρ­μό­ζε­ται στο σύνολο των επι­τη­δευ­μα­τιών, (βλ. ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΗΣ, ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΠΖ, Παρα­σκευή 13 Φεβρουα­ρίου 2009)””

Πηγή: money-tourism.gr