Επεσε η «αυλαία» στην πολύκροτη υπόθεση του σκανδάλου της κινητής μονάδας της Συνεταιριστικής Τράπεζας στην Κάσο

Εκδι­κά­στηκε χθες σε δεύτερο βαθμό ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των η πολύ­κροτη υπόθεση με τρεις κατη­γο­ρού­με­νους του σκαν­δά­λου στην κινητή μονάδα της Συνε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας της Κάσου.

Πιο συγκε­κρι­μένα, το δικα­στή­ριο έκρινε ένοχο τον κατα­ζη­τού­μενο ταμία, και του επέβαλε ποινή κάθειρ­ξης 7 ετών μειώ­νο­ντας την πρω­τό­δικη ποινή του κατά ένα έτος.

Το δικα­στή­ριο δεν έκανε δεκτό τον αυτο­τελή ισχυ­ρι­σμό που προ­έ­βαλε ο νομικός του συμπα­ρα­στά­της, ποι­νι­κο­λό­γος κ. Μανώλης Κου­τσού­κος, ότι ο νομικός χαρα­κτη­ρι­σμός της πράξεως που ομο­λό­γησε δεν είναι υπε­ξαί­ρεση, αλλά απιστία καθώς δεν ήταν εκείνος που ενθυ­λά­κωσε σε λογα­ρια­σμό του τα χρήματα που αφαι­ρέ­θη­καν από την τράπεζα, αλλά μετα­φέρ­θη­καν σε λογα­ρια­σμούς των συγκα­τη­γο­ρού­με­νών του.

Επι­πλέον δεν έκανε δεκτό το αίτημά του για ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κών περι­στά­σεων.

Ο ταμίας κρίθηκε ένοχος για το ό,τι, κατά το χρονικό διά­στημα από την 11-3-2005 έως και την 14-3-2006, με την ιδιό­τητα του υπαλ­λή­λου της τρά­πε­ζας, η οποία δια­τη­ρεί κινητό συνεργείο-θυρίδα συναλ­λα­γών στην Κάσο με μονα­δικό διο­ρι­σμένο υπάλ­ληλο στη θέση αυτή τον ίδιο κι ενώ τα καθή­κο­ντα και οι αρμο­διό­τη­τες που του είχαν ανα­τε­θεί από την τράπεζα ήταν η παρα­κο­λού­θηση της λει­τουρ­γίας της θυρίδας της Κάσου και η διεκ­πε­ραί­ωση των συναλ­λα­γών, που σχε­τί­ζο­νται με τη θυρίδα αυτή, εντού­τοις ανε­λάμ­βανε διάφορα χρη­μα­τικά ποσά από τους λογα­ρια­σμούς κατα­θέ­σεων δια­φό­ρων καταθετών-πελατών, χωρίς τη συναί­νεσή τους και φυσικά εν αγνοία τους, καθώς επίσης παρα­κρα­τούσε χρη­μα­τικά ποσά τα οποία του είχαν παρα­δο­θεί προς κατά­θεση από πελάτες της τρά­πε­ζας, χωρίς τη συναί­νεση ή την έγκριση αυτών.

Κρίθηκε ένοχος για 17 παρά­νο­μες ανα­λή­ψεις χρη­μά­των από λογα­ρια­σμούς πελατών αλλά και για το ό,τι αφαί­ρεσε από το κεντρικό ταμείο το συνο­λικό ποσό των 65.000 €.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος ιδιο­ποι­ή­θηκε παρα­νό­μως τα ανωτέρω ποσά, τα οποία είχαν περιέλ­θει στην κατοχή του και συγκε­κρι­μένα τα χρη­σι­μο­ποιούσε για να δια­θέ­σει εξ αυτών χρη­μα­τικά ποσά σε τρίτους με δάνεια, να. κατα­θέ­σει χρη­μα­τικά ποσά σε λογα­ρια­σμούς πελατών της τρά­πε­ζας, να κατα­βά­λει επι­πλέον τόκους προ­θε­σμια­κών κατα­θέ­σεων σε πελάτες της τρά­πε­ζας και να προ­ε­ξο­φλή­σει συνε­ται­ρι­στι­κές μερίδες της τρά­πε­ζας χωρίς όλες αυτές του οι ενέρ­γειες να υπά­γο­νται στις αρμο­διό­τη­τες και τα καθή­κο­ντα που του είχαν ανα­τε­θεί από την τράπεζα και χωρίς τη γνώση και την έγκριση της τρά­πε­ζας, το ποσό δε που ιδιο­ποι­ή­θηκε παρα­νό­μως ανέρ­χε­ται συνο­λικά σε 656.595,89 ευρώ.

Το ίδιο δικα­στή­ριο απέρ­ριψε ως ανυ­πο­στή­ρι­κτες τις εφέσεις που άσκησαν οι δύο συγκα­τη­γο­ρού­με­νοί του, που δεν εμφα­νί­στη­καν οι ίδιοι ή δια συνη­γό­ρου στην δίκη.

Ειδι­κό­τερα ο δεύ­τε­ρος κατη­γο­ρού­με­νος που κατα­δι­κά­στηκε σε ποινή κάθειρ­ξης 9 ετών με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα φέρεται ότι κατά το χρονικό διά­στημα από την 11-3-2002 έως την 14-3-2006, με πειθώ και φορ­τι­κό­τητα να έπεισε τον πρώτο κατη­γο­ρού­μενο αρχικά χρη­σι­μο­ποιώ­ντας παραι­νέ­σεις και στη συνέ­χεια απειλές ότι σε περί­πτωση που δεν συμ­μορ­φω­θεί με τις υπο­δεί­ξεις του θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σει τη θέση του ως σημα­ντι­κού κατα­θέτη και πελάτη της τρά­πε­ζας ώστε να προ­κα­λέ­σει την απόλυσή του καθώς και με απειλές κατά της ασφά­λειας συγ­γε­νι­κών του προ­σώ­πων να ιδιο­ποι­η­θεί παρα­νό­μως χρη­μα­τικά ποσά.

Στη συνέ­χεια φέρεται να τον έπεισε να διο­χε­τεύ­σει τα ποσά αυτά που είχε παρα­νό­μως ιδιο­ποι­η­θεί σε 8 λογα­ρια­σμούς και να τον κατέ­πεισε να ιδιο­ποι­η­θεί το χρη­μα­τικό ποσό των 365.469,02 ευρω.

Επι­πλέον, του απο­δί­δε­ται ότι ενερ­γώ­ντας από κοινού με τη σύζυγό του, που κατα­δι­κά­στηκε σε ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, την 4η Απρι­λίου 2006 να κατέ­θε­σαν ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου την από 3 Απρι­λίου 2006 αίτηση έκδοσης δια­τα­γής πλη­ρω­μής κατά της τρά­πε­ζας με την οποία ζητού­σαν να δια­τα­χθεί να τους κατα­βά­λει το ποσό των 200.000 €, πλέον τόκων και εξόδων, βάσει του από 17-6-2004 ομο­λό­γου, παρι­στά­νο­ντας ψευδώς στο δικαστή του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου ότι η τράπεζα δεν τους είχε απο­δώ­σει και αρνείτο να τους απο­δώ­σει το ανωτέρω ποσό και απο­κρύ­πτο­ντας από το Δικαστή ότι στην πραγ­μα­τι­κό­τητα το ποσό αυτό είχε ήδη απο­δο­θεί από την τράπεζα σε εκεί­νους την 30-9-2004 με κατα­βολή του ποσού των 200.000 € σε τρα­πε­ζικό τους λογα­ρια­σμό, από τον οποίο στη συνέ­χεια ο πρώτος ανέλαβε αυτό με δια­δο­χι­κές μερικές ανα­λή­ψεις κατά το χρονικό διά­στημα από την 30-9-2004 έως την 3-5-2005.

Στην υπόθεση παρέστη προς υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας η «PQH» που έχει ανα­λά­βει την εκκα­θά­ριση της τρά­πε­ζας δια του δικη­γό­ρου κ. Ανδρέα Ματσάκα.