Απορρίφθηκαν οι εφέσεις κατά αποφάσεων που δικαίωσαν 8 «καταληψίες» της Καζέρμα Ρεγγίνα

Με απο­φά­σεις που εξέδωσε χθες το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απορ­ρί­φθη­καν οι εφέσεις που ασκή­θη­καν για την ακύρωση 8 απο­φά­σεων του Ειρη­νο­δι­κείου Ρόδου με τις οποίες έγιναν δεκτές ανα­κο­πές κατά των εξώσεων που άσκησαν οι εμφα­νι­ζό­με­νοι ως «κατα­λη­ψίες» δημο­σίων ακι­νή­των, που έχουν ήδη παρα­χω­ρη­θεί στο Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου, προς χρήση, στην περιοχή της Καζέρμα Ρεγγίνα και συγκε­κρι­μένα στο κτη­ριακό συγκρό­τημα «Υπατεία».

Το Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου έκρινε πως τμήματα από το συγκρό­τημα «Υπατεία» είχαν δοθεί περί τα τέλη της δεκα­ε­τίας του 1940 από τις τότε αρμό­διες αρχές στους πρό­σφυ­γες προ­κει­μέ­νου να στε­γα­στούν αυτοί και οι οικο­γέ­νειές τους.

Τα ακίνητα ήταν στάβλοι της παλιάς Σχολής Χωρο­φυ­λα­κής και προ­κει­μέ­νου να κατα­στούν λει­τουρ­γικά και κατοι­κή­σιμα οι πρό­σφυ­γες προ­έ­βη­σαν στα­διακά με δικά τους έξοδα στην επι­σκευή και συντή­ρηση καθώς και στην ηλε­κτρο­δό­τησή τους.

Μάλιστα, μεταξύ των κατοι­κιών και των υπό­λοι­πων κτηρίων υπάρχει ανε­γερ­μέ­νος τοίχος από πολλών ετών που τα δια­χω­ρί­ζει. Ακόμη προ­έ­κυψε σύμφωνα με την απόφαση ότι το Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου γνώριζε ήδη περί αυτού του­λά­χι­στον από το 1986.

Στη συντρι­πτική τους πλειο­ψη­φία, οι κατα­λη­ψίες είναι άτομα χαμηλής οικο­νο­μι­κής στάθμης, ενώ στα ακίνητα έχουν εγκα­τα­στα­θεί επί δεκα­ε­τίες οικείοι τους.

Ελεγ­κτές της ΚΥΔ προ­χώ­ρη­σαν συγκε­κρι­μένα σε αυτοψία στον χώρο και δια­πί­στω­σαν ότι 16 ημε­δα­ποί, με σκοπό την από­κτηση δικαιω­μά­των κατοχής και κυριό­τη­τας, προ­έ­βη­σαν προ ετών, παρα­νό­μως, στην αυθαί­ρετη κατά­ληψη τμή­μα­τος κατοι­κιών εκ του κτη­ρια­κού συγκρο­τή­μα­τος «Υπατεία» (κτίσμα που στέγαζε παλαιό­τερα τη Σχολή Χωρο­φυ­λα­κής και σήμερα είναι παρα­χω­ρη­μένο στο Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου), ιδιο­κτη­σίας του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου ευρι­σκό­μενο στην πόλη της Ρόδου, με στοι­χεία KM V 17 Οικο­δο­μών Ρόδου με ΒΚ 144 Ρόδου.

Όπως τονί­ζε­ται στις ανα­κο­πές, οι χώροι στους οποίους ανα­φέ­ρο­νται τα προ­σβαλ­λό­μενα πρω­τό­κολλα διοι­κη­τι­κής απο­βο­λής είναι οι οικίες τους από το έτος 1945 που παρα­χω­ρή­θη­καν από το Ελλη­νικό Δημόσιο στους παπ­πού­δες και στις για­γιά­δες τους, όταν έφτασαν στο νησί το 1945 ως πρό­σφυ­γες από τη Λέρο μετά τον βομ­βαρ­δι­σμό του νησιού.

Οι χώροι αυτοί δεν ήταν ποτέ κοι­νό­χρη­στοι και οι πρό­γο­νοί τους τους δώρισαν ατύπως.

Η εκ μέρους τους χρήση των κατοι­κιών που τυπικά ανήκουν στο Δημόσιο δεν υπήρξε αυθαί­ρετη και παρά­νομη, αλλά κατόπιν παρα­χώ­ρη­σης από το Ελλη­νικό Δημόσιο το 1945.

Οι προ­κά­το­χοί τους έχουν ηλε­κτρο­δο­τή­σει τα ακίνητα, τα έχουν δια­μορ­φώ­σει και τα φρο­ντί­ζουν έκτοτε ως δικά τους.

Το γεγονός αυτό το συνο­μο­λο­γεί και το αντί­δικο Δημόσιο ενώ μέχρι τώρα ουδέ­ποτε οχλή­θη­καν από την Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία του Δημο­σίου, ούτε και υπήρξε επί 73 έτη αμφι­σβή­τηση της κυριό­τη­τας νομής και κατοχής τους.

Τονί­ζουν παρα­πέρα, ότι τα πρω­τό­κολλα διοι­κη­τι­κής απο­βο­λής είναι αόριστα και δεν περι­λαμ­βά­νουν την περι­γραφή των κτη­μά­των ή της έκτασης από την οποία δια­τάσ­σε­ται η αποβολή, ορο­θε­σία, έκταση, αξία του κατα­λη­φθέ­ντος, κλπ.

Δεν περι­λαμ­βά­νουν ακόμη τη σημε­ρινή κατά­σταση των ακι­νή­των εάν δηλαδή είναι ενιαίοι χώροι, εάν έχουν κατα­σκευα­στεί άλλοι χώροι, μπάνια κ.λπ., αν έχουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί επω­φε­λείς δαπάνες εκ μέρους τους και ποιο ήταν το εικα­ζό­μενο ύψος των δαπανών αυτών.

Μάλιστα η μη ακριβής ανα­γραφή των φερό­με­νων ως κατα­λη­φθέ­ντων χώρων, έχει ως συνέ­πεια να μην προσ­διο­ρί­ζε­ται αν σε αυτούς περι­λαμ­βά­νε­ται και κοι­νό­χρη­στος χώρος.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Άκης Δημη­τριά­δης.