Αναιρέθηκε καταδικαστική απόφαση για οδήγηση υπό την επήρεια οινοπνεύματος του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ρόδου

• Κρίθηκε ότι αναι­τιο­λο­γή­τως δεν έγινε δεκτός αυτο­τε­λής ισχυ­ρι­σμός περί άφεσης της ποινής γνωστού ξενο­δό­χου

Με την υπ’ αριθμ. 672/2024 απόφαση του Στ’ Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου αναι­ρέ­θηκε απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου με την οποία κατα­δι­κά­στηκε ένας κάτοι­κος της Ρόδου για οδήγηση υπό την επήρεια οινο­πνεύ­μα­τος διότι το δικα­στή­ριο δεν αιτιο­λό­γησε την απόρ­ριψη αυτο­τε­λών ισχυ­ρι­σμών κατη­γο­ρού­με­νου γνωστού ξενο­δό­χου που δια­τεί­νε­ται ότι συντρέ­χουν στην περί­πτωσή του λόγοι δικα­στι­κής άφεσης της ποινής!

Ο θεσμός της δικα­στι­κής άφεσης της ποινής, που για πρώτη φορά προ­βλέ­πε­ται στο Γενικό Μέρος του Ποι­νι­κού Κώδικα, παρέχει στο Δικα­στή­ριο άμεση δυνα­τό­τητα να μη επι­βά­λει ποινή στον κατη­γο­ρού­μενο, μόνον όμως εφόσον πρό­κει­ται περί πλημ­με­λή­μα­τος.

Ειδι­κό­τερα, στην πρώτη παρά­γραφο του άρθρου 104 Β’ του ισχύ­ο­ντος ΠΚ προ­βλέ­πο­νται λόγοι δυνη­τι­κής άφεσης της ποινής από το Δικα­στή­ριο, ενώ στη δεύτερη παρά­γραφό του προ­στί­θε­ται, για πρώτη φορά, ένας υπο­χρε­ω­τι­κός λόγος δικα­στι­κής άφεσης της ποινής, που συναρ­τά­ται με την εισα­γωγή στο ποινικό μας σύστημα του θεσμού της απο­κα­τα­στα­τι­κής δικαιο­σύ­νης.

Δικαιο­λο­γη­τική βάση του άρθρου 104 Β’ του ΠΚ είναι η στάθ­μιση της ισο­δυ­να­μίας ποινής και απο­τε­λέ­σμα­τος, που θα έχει τυχόν επιβολή αυτής στον κατη­γο­ρού­μενο, αλλά και η ύστερη συμπε­ρι­φορά του υπαί­τιου, με βάση την οποία μπορεί να υπο­δη­λώ­νε­ται μετα­μέ­λεια, όπως και οι συν­θή­κες που έχουν δημιουρ­γη­θεί κατά το στάδιο της εκδί­κα­σης, κρι­τή­ρια τα οποία, κατ’ εκτί­μηση της κρίσης του Δικα­στη­ρίου και με βάση τη συγκε­κρι­μένη υπόθεση, συνη­γο­ρούν στη μη επιβολή ποινής.

Ο νέος αυτός δικα­στι­κός θεσμός, σύμφωνα με την αιτιο­λο­γική έκθεση του νέου ΠΚ, “απο­τε­λεί ουσια­στικό θεσμό ελα­στι­κό­τη­τας της ποινής κατά την επι­μέ­τρησή της”, δηλαδή δια­κρί­νε­ται σαφώς από το περί ενοχής κεφά­λαιο της από­φα­σης.

Επο­μέ­νως, κατά λογική ανα­γκαιό­τητα η έρευνα του αιτή­μα­τος για δικα­στική άφεση της ποινής έπεται της από­φα­σης του Δικα­στη­ρίου περί ενοχής του υπαι­τίου, καθόσον σε περί­πτωση απαλ­λα­γής του, δεν υφί­στα­ται ζήτημα ποινής για να κριθεί ότι πρέπει να μην επι­βλη­θεί αυτή (ΑΠ 10/2022, ΑΠ 505/2021).

Οπως εξέθεσε ο κατη­γο­ρού­με­νος στην αίτηση αναι­ρέ­σεως που υπέβαλε ο συνή­γο­ρός του, ποι­νι­κο­λό­γος κ. Στέλιος Κιουρ­τζής, στην περί­πτωσή του βρίσκει εφαρ­μογή η διάταξη περί άφεσης της ποινής του διότι κατα­δει­κνύ­ε­ται με σαφή­νεια ότι η βλάβη ή ο κίν­δυ­νος που προ­κλή­θηκε από την πράξη του ήταν ιδιαι­τέ­ρως μικρής βαρύ­τη­τας, υπό το πρίσμα, αφενός μεν της κατ’ ελά­χι­στον υπέρ­βα­σης του ορίου της πλημ­με­λη­μα­τι­κού χαρα­κτήρα παρά­βα­σης του άρθρου 42 του Κ.Ο.Κ., σε συν­δυα­σμό με τις δεδο­μέ­νες απο­κλί­σεις και την ανα­ξιο­πι­στία του μη ορθώς βαθ­μο­νο­μη­μέ­νου μηχα­νή­μα­τος αλκο­ο­λο­μέ­τρη­σης, αφε­τέ­ρου δε της ανυ­παρ­ξίας κίνησης (κυκλο­φο­ρίας οχη­μά­των κατά το χρονικό διά­στημα που βεβαιώ­θηκε η παρά­βαση, ήτοι (06:37 π.μ.) της 26ης Νοεμ­βρίου 2016, ενώ συνάμα πέρασε και μεγάλο χρονικό διά­στημα από την τέλεση της πράξης.

Το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου παρά την ανά­πτυξη του συγκε­κρι­μέ­νου αυτο­τε­λούς ισχυ­ρι­σμού τον έκρινε ένοχο και του επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης 30 ημερών, που ανέ­στειλε επί τριετία.

Ο Αρειος Πάγος έκρινε όσον αφορά στον αυτο­τελή ισχυ­ρι­σμό του κατη­γο­ρου­μέ­νου, κατά το πρώτο σκέλος του, της περ. α’ του άρθρου 104 Β’ παρ. 1 ΠΚ, με τον οποίο ζητή­θηκε η άφεση της ποινής, ενόψει του ό,τι η βλάβη ή ο κίν­δυ­νος, που προ­κλή­θη­καν από την πράξη του ήταν ιδιαι­τέ­ρως μικρής βαρύ­τη­τας, αυτός, μολο­νότι ήταν ορι­σμέ­νος και νόμιμος, εσφαλ­μένα απορ­ρί­φθηκε ως αόρι­στος.

Συγκε­κρι­μένα, ο αναι­ρε­σείων στήριξε με επάρ­κεια το αίτημά του στους ισχυ­ρι­σμούς ότι υπερέβη κατ’ ελά­χι­στον το ποσο­τικό όριο του οινο­πνεύ­μα­τος στο αίμα, που καθιστά την πράξη πλημ­με­λη­μα­τική και ότι δεν υπήρχε κίνηση οχη­μά­των κατά το χρόνο βεβαί­ω­σης της παρά­βα­σης, έτσι ώστε η επιβολή ποινής να μην εμφα­νί­ζε­ται πλέον ανα­γκαία ή να εμφα­νί­ζε­ται δυσα­νά­λογα επαχθής.

Επο­μέ­νως, ο πρώτος λόγος αναί­ρε­σης, κατά το σκέλος του, με το οποίο πλήτ­τε­ται η προ­σβαλ­λο­μένη απόφαση για έλλειψη αιτιο­λο­γίας ως προς την απόρ­ριψη του εν λόγω αυτο­τε­λούς ισχυ­ρι­σμού και για εσφαλ­μένη ερμη­νεία και εφαρ­μογή της ως άνω διά­τα­ξης του άρθρου 104 Β’ παρ. 1 περ. α’ ΠΚ (άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ και Ε’ ΚΠΔ), έγινε δεκτός ως βάσιμος και αναι­ρέ­θηκε η απόφαση.

Η απόφαση επε­στράφη στο ίδιο δικα­στή­ριο για νέα νόμιμη κρίση και ο κατη­γο­ρού­με­νος κρίθηκε τελικώς αθώος.