Το National Geographic ταξιδεύει στη Σύμη

Στη Σύμη, ένα από τα ωραιό­τερα νησιά του Αιγαίου, εκεί που πολύ­χρωμα νεο­κλα­σικά σπίτια στέ­κο­νται αμφι­θε­α­τρικά, ατε­νί­ζο­ντας μπλε απο­χρώ­σεις, ταξί­δεψε η αρθρο­γρά­φος Άντζελα Λοκα­τέλι.

Η αρθρο­γρά­φος του National Geographic ανα­δει­κνύει τη Σύμη ως έναν νέο προ­ο­ρι­σμό πεζο­πο­ρίας, καθώς περ­πά­τησε σε δρο­μά­κια του νησιού και γνώρισε φιλό­ξε­νους και χαμο­γε­λα­στούς κατοί­κους.

«Νεο­κλα­σικά σπίτια αγκα­λιά­ζουν τον αμφι­θε­α­τρικό της κόλπο, βαμμένα ώχρα και καστα­νό­ξανθα με μπλε πινε­λιές. Αυτή η αρχι­τε­κτο­νική είναι το σήμα κατα­τε­θέν της Σύμης – το πρώτο πράγμα που παρα­τη­ρούν οι επι­σκέ­πτες από τα πλοία και η εικόνα που πιθα­νό­τατα θα πάρουν σε καρτ ποστάλ. Αλλά εγώ είμαι εδώ για πεζο­πο­ρία και, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται, οι ευκαι­ρίες ξεκι­νούν ακριβώς από το κέντρο της πόλης», γράφει η Λοκα­τέλι.

Η αρθρο­γρά­φος συστή­νει στους ανα­γνώ­στες της τον Βαλάντη, ο οποίος εργά­ζε­ται σε ένα από τα ξενο­δο­χεία του νησιού. Η δια­δρομή της περνά μέσα από την Καλή Στράτα στο Χωριό και έπειτα συνε­χί­ζουν ψηλό­τερα μέσα από ήσυχα σοκάκια. «Φτά­νουμε στο Κάστρο, τα απο­μει­νά­ρια ενός φρου­ρίου του 14ου αιώνα – που τώρα είναι κάτι περισ­σό­τερο από ένα σημείο με θέα».

Πίσω στον Γιαλό, μέσα από ένα μονο­πάτι αιώνων, το οποίο διά­βαι­ναν γαϊ­δου­ρά­κια τα οποία μετέ­φε­ραν φορτία. Ωστόσο, τώρα περνούν ποδή­λατα και αυτο­κί­νητα. «Εκείνο το από­γευμα, οδη­γούμε προς τη δυτική ακτή για να βρούμε ένα άλλο (μονο­πάτι) δίπλα στο μονα­στήρι του 18ου αιώνα του Μεγάλου Σωτήρη. Κάποτε εγκα­τα­λε­λειμ­μένο, ξανα­ζω­ντα­νεύει από τον Μανώλη Πετρίδη, έναν πρώην σερ­βι­τόρο που ανέλαβε τις επι­σκευές ως project», γράφει η Λοκα­τέλι.

Η συνέ­χεια βρίσκει την αρθρο­γράφο του National Geographic σε έναν χωμα­τό­δρομο μέσα σε δάσος. Στο συγκε­κρι­μένο σημείο, όπως περι­γρά­φει, «δεν υπάρ­χουν πινα­κί­δες παρά μόνο σημάδια σε πέτρες, και καθώς δεν υπάρ­χουν δια­θέ­σι­μοι χάρτες μονο­πα­τιών, οι ταξι­διώ­τες μπορεί να μην ξέρουν καν ότι υπάρ­χουν αυτά τα μονο­πά­τια. Ο Βαλά­ντης, λάτρης της πεζο­πο­ρίας, τα εντο­πί­ζει με το smartwatch, ελπί­ζο­ντας ότι μια μέρα θα βοη­θή­σει στη δημιουρ­γία καλύ­τε­ρης πρό­σβα­σης».

Η Λοκα­τέλι γράφει: «Αυτό ήταν κάποτε η σύνδεση μεταξύ της πόλης της Σύμης και του μονα­στη­ριού στον Πανορ­μίτη, στα νότια. Γαϊ­δου­ρά­κια το περ­πα­τού­σαν μετα­φέ­ρο­ντας υλικά, οι πιστοί το έκαναν -μια απότομη, δύσκολη διαδρομή- για να δείξουν την αφο­σί­ωσή τους. Όταν τη δεκα­ε­τία του 1960 ασφαλ­το­στρώ­θηκε ένας δρόμος σε όλο το μήκος του νησιού, το προ­σκύ­νημα μειώ­θηκε από τέσ­σε­ρις ώρες σε 30 λεπτά».

«Η κοι­νό­τητα της Σύμης μπορεί να κάνει τα δικά της θαύματα και αυτό είναι ευλογία από μόνο του»

Φτάνουν στον Πανορ­μίτη, μέσω του ασφαλ­το­στρω­μέ­νου δρόμου και μπαί­νουν στην Ιερά Μονή του Αρχαγ­γέ­λου Μιχαήλ, όπου συρ­ρέ­ουν πιστοί. Τελευ­ταία στάση το καφε­νείο του Πανορ­μίτη, όπου συνα­ντούν τον ιδιο­κτήτη και αντί­δη­μαρχο Σύμης, Μιχάλη Ταου­σέλη. Εκεί, η Λοκα­τέλι ακούει τον Βαλάντη να της εξι­στο­ρεί ότι έχει βρει μήνυμα σε ένα μπου­κάλι το οποίο ζητούσε σε όποιον τον έβρισκε να ανάψει τρία κεριά εκεί. «Έχουν γίνει πολλά θαύματα εδώ», της λέει.

Η αρθρο­γρά­φος κλείνει το αφιέ­ρωμα της στη Σύμη, γρά­φο­ντας ότι «η κοι­νό­τητα του νησιού μπορεί να κάνει τα δικά της θαύματα και αυτό είναι ευλογία από μόνο του».

Πηγή iefimerida.gr