Εκρηκτικό κοκτέιλ

Κάτι για προ­βλη­μα­τι­σμό για το θέμα των ημερών: η φτω­χο­ποί­ηση ενός τμή­μα­τος του κόσμου, η έλλειψη διε­ξό­δου ειδικά στους νέους, η απουσία ελπίδας ανέ­λι­ξης, η υπο­τί­μηση της σημα­σίας της δημό­σιας παι­δείας, η κατάρ­ρευση του κοι­νω­νι­κού κράτους, η απα­ξί­ωση των θεσμών, όλα αυτά θα οδη­γή­σουν νεα­ρό­κο­σμο στο πολι­τικό περι­θώ­ριο και σε ένα άλλο δίκτυο υπο­στή­ρι­ξης που τους υπο­δέ­χε­ται. Ας πούμε, εκεί που ο εκφα­σι­σμός φοράει αθλη­τι­κές φανέλες αβίαστα μαζί με τη σβά­στικα. Ναι, βεβαίως να ανα­ζη­τη­θούν και να απο­δο­θούν οι ευθύνες σε αρμό­διους, για την χρόνια απο­τυ­χία τους και για την εγκλη­μα­τική ολι­γω­ρία τους. Προ­φα­νώς οι φυσικοί και ηθικοί αυτουρ­γοί οφεί­λουν να κατα­λή­ξουν στη δικαιο­σύνη και στη φυλακή. Το αίτημα για ασφά­λεια είναι επείγον. Ναι, να εφαρ­μο­στούν οι νόμοι. Αλλά κοροϊ­δευό­μα­στε  μεταξύ μας αν νομί­ζουμε πως σε αυτά μόνο βρί­σκε­ται η λύση που απαι­τούμε. Λέει η εγκλη­μα­το­λό­γος, Ελενα Συρμαλή: «Κατά τη διάρ­κεια της εφη­βείας είναι κρίσιμο το στάδιο της κρίσης ταυ­τό­τη­τας και της ανα­ζή­τη­σης ταυ­τό­τη­τας από κάθε νέο. Η συμ­με­τοχή σε μια ομάδα και η ταύτιση μαζί της δίνει μία αίσθηση ισχύος, αλλά και την αίσθηση του ανήκειν. Η παρα­βα­τική και εγκλη­μα­τική συμπε­ρι­φορά και η οπαδική βία “δικαιο­λο­γού­νται” στη συνεί­δηση του ατόμου ως σωστές συμπε­ρι­φο­ρές για την υπο­στή­ριξη της ομάδας στην οποία ανήκει. Αν προ­σθέ­σουμε και άλλους παρά­γο­ντες όπως τα πρότυπα αρρε­νω­πό­τη­τας, το αλκοόλ, τις ουσίες, τις ανι­σό­τη­τες, έχουμε πραγ­μα­τικά τη δημιουρ­γία ενός εκρη­κτι­κού κοκτέιλ».