Και νέοι ισχυρισμοί των δολοφόνων και βιαστών της Ελένης Τοπαλούδη!

• Επι­κα­λού­νται έγγραφο της cosmote από το οποίο φέρεται να προ­κύ­πτει ότι έγινε χρήση του από άγνω­στους μετά την δολο­φο­νία! • Δια­τεί­νο­νται ότι δεν έγινε ενδε­λε­χής έρευνα και ότι το κινητό δεν χάθηκε στην θάλασσα των Πεύκων!

Για την 19η Σεπτεμ­βρίου 2023 έχει προσ­διο­ρι­στεί μετά από αναβολή η συζή­τηση ενώπιον του ΣΤ’ Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου των αιτή­σεων αναι­ρέ­σεων που άσκησαν ο 26χρονος Ροδίτης και ο 24χρονος συγκα­τη­γο­ρού­με­νός του αλβα­νι­κής κατα­γω­γής, τελε­σι­δί­κως κατα­δι­κα­σθέ­ντες σε ισόβια και 15 έτη κάθειρξη από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών για τα αδι­κή­ματα της ανθρω­πο­κτο­νίας και του ομα­δι­κού βιασμού της νεαρής φοι­τή­τριας Ελένης Τοπα­λούδη, τον Νοέμ­βριο του 2018 στη Ρόδο.

Στο πλαίσιο των αιτή­σεων αναι­ρέ­σεών τους ο 26χρονος ημε­δα­πός δια του συνη­γό­ρου του κ. Χάρη Αμπράζη, δια­τεί­νε­ται ότι δεν έχουν διε­ρευ­νη­θεί σωστά πολλά στοι­χεία της δικο­γρα­φίας και κυρίως οι επι­κοι­νω­νίες που είχε το τηλέ­φωνο της Ελένης Τοπα­λούδη μετά το θάνατό της!!.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ειδι­κό­τερα ότι εσφαλ­μένα έκρινε το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών ότι το τηλέ­φωνο έπεσε στο βυθό της θάλασ­σας, αφού από έγγραφο της Cosmote, που υπάρχει στην δικο­γρα­φία προ­κύ­πτει ότι το τηλέ­φωνο είχε επι­κοι­νω­νίες μέσω γραπτών μηνυ­μά­των μετά το θάνατό της!.

Το κινητό αυτό, σύμφωνα με τους ίδιους ισχυ­ρι­σμούς, έχει επι­κοι­νω­νίες με τηλέ­φωνο “πακι­στα­νικό” όπως χαρα­κτη­ρί­ζε­ται .

Φέρεται να προ­κύ­πτουν ειδι­κό­τερα 3 χρήσεις του κινητού την 28η Νοεμ­βρίου 2018, την 30η Νοεμ­βρίου 2018 και ένα μήνυμα από φίλη της την 1η Δεκεμ­βρίου 2018.

Θυμί­ζουμε ότι οι δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντες έχουν κριθεί συγκε­κρι­μένα ένοχοι για το ό,τι εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από τις βρα­δι­νές ώρες της 27ης Νοεμ­βρίου 2018 έως και τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Νοεμ­βρίου 2018, ο δεύ­τε­ρος, ο οποίος γνώρισε την Ελένη Τοπα­λούδη του Ιωάννη προ μίας περίπου εβδο­μά­δας και ο πρώτος, έχοντας προ­α­πο­φα­σί­σει να τελέ­σουν από κοινού το αδίκημα του βιασμού αφού μετέ­βη­σαν στην οικία της, η οποία ευρί­σκετο στην πόλη της Ρόδου επί της οδού Εθνικής Αντι­στά­σεως, με όχημα ιδιο­κτη­σίας του πατέρα του πρώτου, την παρέ­λα­βαν και μετέ­βη­σαν στην εξοχική κατοι­κία των γονέων του στην περιοχή των Πεύκων Λίνδου.

Κρί­θη­καν ένοχοι για το ό,τι την βίασαν, παράλ­ληλα και δια­δο­χικά, ασκώ­ντας επ’ αυτής σωμα­τική βία, σφίγ­γο­ντάς την στην τρα­χη­λική χώρα, κατα­φέ­ρο­ντάς της παράλ­ληλα γρον­θο­κο­πή­ματα και απει­λώ­ντας τη ζωή και τη σωμα­τική της ακε­ραιό­τητα με μαχαίρι. Ενώ ήταν αβο­ή­θητη, έρμαιο στις σεξουα­λι­κές δια­θέ­σεις τους, την εξα­νά­γκα­σαν να ανεχθεί επι­πλέον ασελ­γείς πράξεις.

Στην προ­βαλ­λό­μενη δε άρνησή της να προβεί σε ασελγή πράξη, οι κατη­γο­ρού­με­νοι, την γρον­θο­κό­πη­σαν με δύναμη στο πρόσωπο, με συνέ­πεια εκείνη να ζαλι­στεί και να χάσει στιγ­μιαία τις αισθή­σεις της. Ανα­κτώ­ντας μετά από λίγο τις αισθή­σεις της δήλωσε στους κατη­γο­ρού­με­νους την πρόθεσή της να τους καταγ­γεί­λει στην αστυ­νο­μία και ενώ παρέ­μενε εξα­σθε­νη­μένη και σε σχεδόν λιπό­θυμη κατά­σταση εξαι­τίας του βαρέως τραυ­μα­τι­σμού της, κατά­φε­ραν αλλε­πάλ­ληλα πλήγ­ματα με γροθιές και σίδερο σιδε­ρώ­μα­τος στην κεφαλή της, ενώ επι­πλέον επι­χεί­ρη­σαν να την θανα­τώ­σουν και δια στραγ­γα­λι­σμού.

Στη συνέ­χεια, κι ενώ έδινε μάχη για να κρα­τη­θεί στη ζωή, την μετέ­φε­ραν γυμνή (ακρι­βέ­στερα φορώ­ντας μόνο το στη­θό­δε­σμό της) σε από­κρη­μνη βραχώδη περιοχή στον όρμο «Φώκια» και έριψαν το σώμα της από ύψος περίπου 10 μ. στη θάλασσα.

Από την ενέρ­γειά τους αυτή σε συν­δυα­σμό με τις ήδη προ­κλη­θεί­σες στην παθούσα σωμα­τι­κές βλάβες επήλθε ο θάνατός της συνε­πεία πνιγμού.

Στην αίτηση αναι­ρέ­σεως που άσκησε ο Ροδίτης αρνεί­ται την τέλεση των αδι­κη­μά­των για τα οποία έχει κριθεί ένοχος και δια­τεί­νε­ται, πέραν των νομικών λόγων που προ­βάλ­λει και επί της ουσίας, πως είναι ένας αρι­στε­ρό­χει­ρας που του επι­βλή­θηκε η ποινή των ισοβίων για μία ανθρω­πο­κτο­νία που έγινε από δεξιό­χειρα, επι­πλέον του επι­βλή­θηκε η ανώτατη ποινή των 15 ετών για ένα βιασμό ενώ δεν είχε στύση!

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο συγκα­τη­γο­ρού­με­νός του μετέ­φερε μόνος την κοπέλα, πράγμα που όπως δια­τεί­νε­ται εξέθεσε τόσο στο πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο όσο και στο εφετείο.

Δια­τεί­νε­ται ότι το χτύπημα με το σίδερο έγινε από δεξιό­χειρα, ομοίως και τα τραύ­ματα με το μαχαίρι.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι μόνο τα παπού­τσια του συγκα­τη­γο­ρού­με­νού του βρέ­θη­καν με αίματα πετα­μένα στα βράχια και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι αυτό μαρτυρά ότι μόνον εκείνος μετέ­φερε το άψυχο σώμα της.