Βαθιά βουτιά

Kάποιων υπουρ­γών η βασική έννοια δεν είναι η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερη άσκηση των καθη­κό­ντων τους αλλά η επα­νε­κλογή τους. Ανοί­γουν το στόμα τους και βγαί­νουν απε­ρι­σκε­ψίες. Αδια­φο­ρούν για τον πρω­θυ­πουργό, αδια­φο­ρούν για το κόμμα τους και πάνω απ’ όλα υπο­τι­μούν τους πολίτες. Πιστεύ­ουν ότι θα γίνουν ελκυ­στι­κοί, όταν εμφα­νί­ζο­νται να ανα­πα­ρά­γουν  απί­θα­νες αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές προ­τά­σεις, όταν δεί­χνουν να αδια­φο­ρούν για τις αρχές του Κράτους Δικαίου. «Θα πρέπει να ξέρουμε ποιοι είναι  αυτοί οι παι­δό­φι­λοι για να δια­πο­μπευ­θούν πριν τιμω­ρη­θούν από την δικαιο­σύνη» λένε κάποιοι. Τι εννοούν;  Ότι θα πρέπει να στή­σουμε λαϊκά δικα­στή­ρια προτού οι κατη­γο­ρού­με­νοι τιμω­ρη­θούν από τη Δικαιο­σύνη; Είναι εξαι­ρε­τικά σοβαρά θέματα για να τα αντι­με­τω­πί­ζουμε με ελα­φρό­τητα, με ψηφο­θη­ρία και με βαθιά βουτιά στα πιο ταπεινά ένστι­κτα των πολιτών. Ενας πολι­τι­κός, όταν μιλάει, πρέπει να βάζει στην άκρη το θυμικό του και ο λόγος του να κινεί­ται μέσα στο πλαίσιο που ορίζει το δημο­κρα­τικό μας πολί­τευμα. Ας μαζευ­τούν λοιπόν και ας δια­χει­ρι­στούν το προ­ε­κλο­γικό τους άγχος. Μπροστά σε όσα περνάμε καθη­με­ρινά όλοι εμείς η επα­νε­κλογή τους είναι ένα ζήτημα αμε­λη­τέο και βασικώς αδιά­φορο. Ας σεβα­στούν τους πολίτες, τον πρω­θυ­πουργό, τους συνα­δέλ­φους τους, γιατί στο τέλος αυτός που θα την πλη­ρώ­σει θα είναι το κόμμα τους.