ΣτΕ: Κρίνεται η πρώτη αναίρεση για την αναδρομική διεκδίκηση καταβληθέντος ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.

Για την 1η Ιουνίου 2022 έχει προσ­διο­ρι­στεί η εκδί­καση ενώπιον του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας αναι­ρέ­σεως γνωστής ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας της Ρόδου κατά απο­φά­σεως του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς με αντι­κεί­μενο ακύρωση και επι­στροφή κατα­βλη­θέ­ντος ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.

Πιο συγκε­κρι­μένα, εκδι­κά­ζε­ται στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας (Β΄ Τμήμα), η από 02-06-2019 αίτηση αναι­ρέ­σεως της ανώ­νυ­μης εται­ρείας «ΕΣΠΕΡΙΑ Α.Ε. ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ» για απόδοση ως αχρε­ω­στή­τως κατα­βλη­θέ­ντων ποσών ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ από το 1994 μέχρι το 2014, ύστερα από την απόρ­ριψη προ­σφυ­γής που άσκησε με την υπ’αρ. 2229/2018 απόφαση του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς.

Σύμφωνα με την τελευ­ταία απόφαση του Η’ Τμή­μα­τος του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς απορ­ρί­φθηκε η προ­σφυγή της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας για την επι­στροφή κατα­βλη­θέ­ντος ΔΗΦΟΔΩ ύψους 3.127.000 ευρώ, δεχθέν το Δικα­στή­ριο ότι υπάρχει ταύτιση με το δημόσιο συμ­φέ­ρον των δημο­σιο­νο­μι­κών συνε­πειών για τις οποίες θεσπί­σθηκε η ανα­δρο­μική μη ανα­ζή­τηση κατα­βλη­θέ­ντων ποσών ΔΗΦΟΔΩ σύμφωνα με τη διάταξη της παρ. 9 υποπ. Δ12 άρθρου 2 Ν. 4336/2015.

Η συγκε­κρι­μένη δίκη στο ΣτΕ έρχεται σε μια χρονική στιγμή εξαι­ρε­τικά κρίσιμη καθώς η Καζίνο Ρόδου ΑΕ, όπως απε­κά­λυψε η «δημο­κρα­τική», κέρδισε μια μάχη που θα μπο­ρούσε να οδη­γή­σει σε κατάρ­ρευση τα οικο­νο­μικά του Δήμου Ρόδου.

Ο Δήμος Ρόδου άσκησε ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς 8 όμοιες εφέσεις κατά αντί­στοι­χων απο­φά­σεων του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με τις οποίες είχαν γίνει δεκτές προ­σφυ­γές της εται­ρείας «ΚΑΖΙΝΟ ΡΟΔΟΥ Α.Ε.» απο­δό­σεως – επι­στρο­φής κατα­βλη­θέ­ντων ποσών ΔΗΦΟΔΩ, συνο­λι­κού ποσού κεφα­λαίου 1.581.826,90 ευρώ, δεχό­μενο το πρω­το­βάθ­μιο Δικα­στή­ριο ότι δεν έχει παρα­γρα­φεί η αξίωση της εται­ρείας ΚΑΖΙΝΟ Α.Ε. και ότι σύμφωνα με την υπ. αρ. 4504/2014 απόφαση της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, ο ΔΗΦΟΔΩ αντί­κει­ται στο Σύνταγμα.

Η ιδιαι­τε­ρό­τητα των υπο­θέ­σεων αυτών, έγκει­ται στο ό,τι δηλαδή πριν ακόμη την κατάρ­γηση του φόρου ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κού με τις υπ. αρ. 4504-05/2014 απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ και πριν επίσης ακόμη στη συνέ­χεια των ως άνω απο­φά­σεων, θεσπι­σθεί η διάταξη της παρ. 9 υποπ. Δ12 άρθρου 2 Ν. 4336/2015 με την οποία καταρ­γή­θηκε και δια νόμου ο ΔΗΦΟΔΩ και επι­πλέον ορί­σθηκε ότι κατα­βλη­θέ­ντα ποσά δεν ανα­ζη­τού­νται, η εται­ρεία ΚΑΖΙΝΟ Α.Ε είχε ζητήσει την επι­στροφή κατα­βλη­θέ­ντων ποσών δια της υπο­βο­λής αντί­στοι­χων ανα­κλη­τι­κών δηλώ­σεων ΔΗΦΟΔΩ, οι οποίες σιω­πη­ρώς απορ­ρί­φθη­καν και στη συνέ­χεια, ασκή­θη­καν οι παρα­πάνω δικα­στι­κές προ­σφυ­γές ενώπιον του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου για τις επι­στρο­φές κατα­βλη­θέ­ντων ποσών.

Εκδό­θη­καν 8 απο­φά­σεις του Γ’ Τμή­μα­τος του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς, οι οποίες είναι όλες απορ­ρι­πτι­κές των Εφέσεων του Δήμου Ρόδου και ο Δήμος Ρόδου έχει ήδη δρο­μο­λο­γή­σει την άσκηση αναι­ρέ­σεων.

Το νομικό πεδίο δηλαδή στο θέμα της ανα­δρο­μι­κής διεκ­δί­κη­σης του ΔΗΦΟΔΩ είναι ακόμη ρευστό καθώς δεν υφί­στα­ται απόφαση του Ανώ­τα­του Ακυ­ρω­τι­κού που για πρώτη φορά θα κρίνει με την αίτηση αναί­ρε­σης της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας.

Σημειώ­νε­ται ότι σύμφωνα με το αντί­θετο σκε­πτικό των τεσ­σά­ρων απορ­ρι­πτι­κών απο­φά­σεων του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς, αφενός μεν η διάταξη της παρ. 9 υποπ. Δ12 άρθρου 2 Ν. 4336/2015, κατά την οποία κατα­βλη­θέ­ντα ποσά δεν ανα­ζη­τού­νται, θεσπί­σθηκε μετά τη δημο­σί­ευση της πρω­τό­δι­κης – εκκα­λου­μέ­νης από­φα­σης και αφε­τέ­ρου ελλεί­πει το δημόσιο συμ­φέ­ρον μη ταυ­τι­ζό­μενο κατά την κρίση του με το ταμειακό συμ­φέ­ρον, επι­κα­λού­μενο ως νομο­λο­γία τις ΟλΣτΕ 542/1999, ΣτΕ 1818/2018 και ΣτΕ 1438/2020. Επίσης, δεν δέχθηκε την παρα­γραφή που προ­βλή­θηκε με το υπό­μνημα, απορ­ρί­πτο­ντας σιωπηρά και άλλα ζητή­ματα που τέθηκαν και επί του παρα­δε­κτού των προ­σφυ­γών αυτε­παγ­γέλ­τως εξε­τα­ζό­μενα.

Για τον Δήμο Ρόδου αφενός μεν προ­κύ­πτει σύγκρουση με τα ως άνω αντί­θετα που δέχθηκε το ίδιο Δικα­στή­ριο σε αυξη­μένη από αυτό τριμελή σύνθεση, αφε­τέ­ρου δε σύγκρουση και με το ΣτΕ καθόσον κατά την παγιω­μένη νομο­λο­γία του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, υπάρχει πλήρης ταύτιση των δημο­σιο­νο­μι­κών συνε­πειών με το δημόσιο συμ­φέ­ρον. Επί πλέον και ως προς την ανα­δρο­μι­κό­τητα της διά­τα­ξης μη ανα­ζή­τη­σης κατα­βλη­θέ­ντων, οι απορ­ρι­πτι­κές παρα­πάνω κοι­νο­ποι­η­θεί­σες τέσ­σε­ρις απο­φά­σεις, συγκρού­ο­νται επίσης και με τη νομο­λο­γία του ΣτΕ που ανα­φέ­ρε­ται μεν σε αδυ­να­μία ορι­σμέ­νων εκκρε­μού­ντων στα Δικα­στή­ρια ανα­δρο­μι­κών ουσια­στι­κών ρυθ­μί­σεων, όχι όμως επί «υπο­θέ­σεων που εκδι­κά­ζο­νται ήδη σε δεύτερο βαθμό», όπως διε­λή­φθη στις παρα­πάνω απο­φά­σεις, αλλά μόνον εφόσον ήδη έχουν εκδοθεί τελε­σί­δι­κες απο­φά­σεις δικα­στη­ρίου ή υπάρ­χουν εκκρε­μείς δίκες ενώπιον του αναι­ρε­τι­κού δικα­στη­ρίου.