Η «Οδύσσεια» του Γ. Τομλίδη από το Βούπερταλ στους Αρκιούς

Όταν ο ομο­γε­νής Γιώργος Τομ­λί­δης πριν από περίπου 1,5 χρόνο έλαβε την απόφαση να μετα­κο­μί­σει από τη Γερ­μα­νία στους Αρκιούς μαζί με την κόρη του Ηλιάνα, δεν είχε υπο­λο­γί­σει τις σχεδόν ανυ­πέρ­βλη­τες δυσκο­λίες που θα αντι­με­τώ­πι­ζαν φτά­νο­ντας στο ακρι­τικό νησί.

Η απόφαση ελήφθη, όταν ο πατέρας παρα­κο­λου­θώ­ντας στη Γερ­μα­νία μια ελλη­νική τηλε­ο­πτική εκπομπή που παρου­σί­αζε τους Αρκιούς, τους οποίους δεν είχε ξαναδεί ούτε ξανα­κού­σει ποτέ, πήρε την απόφαση να αλλάξει τη ζωή του και να επι­στρέ­ψει στην Ελλάδα.

Εντυ­πω­σιά­στηκε τόσο από το νησί και την έκκληση της δασκά­λας Μαρίας Τσια­λέρα, να κρα­τη­θεί ανοιχτό το σχολείο και ζωντανό το νησί, που πήρε την απόφαση να φύγει από το μακρινό Βού­περ­ταλ και να εγκα­τα­στα­θεί σε αυτή τη γωνιά του Αιγαίου.

Όπως είχε δηλώσει τότε στη «δ» τον εντυ­πω­σί­α­σαν οι Αρκιοί και ο αγώνας της δασκά­λας, η επιμονή της, η υπομονή της και η αγωνία της για να παρα­μεί­νει ανοιχτό το σχολείο που είναι ένας “πνεύ­μο­νας” για τη ζωντά­νια του νησιού.

Επειτα από περίπου ενάμιση χρόνο, επι­λύ­θη­καν όλα τα γρα­φειο­κρα­τικά ζητή­ματα και πλέον ο κ. Τομ­λί­δης και η μικρή Ηλιάνα, άνοιξαν ένα νέο κεφά­λαιο στη ζωή τους πριν από μερικές εβδο­μά­δες, εγκα­τα­λεί­πο­ντας τη Γερ­μα­νία για το και­νούρ­γιο τους σπίτι στους Αρκιούς.

«Πιστεύω ότι θα έπρεπε να δοθούν κίνητρα για να μετα­κο­μί­σει κόσμος σε αυτά τα μικρά νησιά, να ξανα­ζω­ντα­νέ­ψουν, να είναι ανοιχτά τα σχολεία και η καθη­με­ρι­νό­τητα των ανθρώ­πων εκεί να είναι πιο εύκολη. Η ζωή στα μικρά νησιά είναι πιο ποιο­τική από ό,τι στα αστικά κέντρα. Ισως δεν μπο­ρούμε να το δούμε διότι έχουμε μάθει σε μια άλλη κατά­σταση επι­βί­ω­σης και σε άλλους ρυθμούς αλλά η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι αυτή. Θα μπο­ρού­σαμε να ενι­σχύ­σουμε τα νησιά μας επι­λέ­γο­ντάς τα ως τόπο κατοι­κίας, κερ­δί­ζο­ντας καλύ­τε­ρες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης και παράλ­ληλα βέβαια να τα ενι­σχύ­σουμε πλη­θυ­σμιακά με κίνητρα στους νέους κατοί­κους, καθώς σε περιό­δους σαν αυτές της τετα­μέ­νης κρίσης με την Τουρκία, αυτό έχει εξαι­ρε­τική σημασία», είχε πει ο ίδιος στη «δ».

Ωστόσο, σε ένα μικρό νησί, όπως είναι οι Αρκιοί, με τους περίπου 40 κατοί­κους, η εύρεση κατοι­κίας με μίσθωση απο­δει­κνύ­ε­ται πολύ δύσκολη υπόθεση.

Το μονα­δικό δια­θέ­σιμο κατά­λυμα, όπου δια­μέ­νουν ο ομο­γε­νής με την κόρη του είναι ένα μικρό δωμάτιο χωρίς κουζίνα, με μια μικρή τουα­λέτα, όπου εκεί -θέλοντας και μη- κατά­φε­ραν να «στρι­μώ­ξουν» τα πράγ­ματά τους από το Βού­περ­ταλ, τις ανα­μνή­σεις από τη Γερ­μα­νία και τα όνειρα για μια καλύ­τερη ζωή που έκαναν πριν φτάσουν στο νησί.

Με τις πρό­σφα­τες βρο­χο­πτώ­σεις, το δωμα­τιάκι πλημ­μύ­ρισε κατα­στρέ­φο­ντας μέρος από τα υπάρ­χο­ντά τους και πλέον η από­γνωση δια­δέ­χε­ται την χαρά που είχαν όταν έφταναν στο νησί για να ξεκι­νή­σουν μια νέα ζωή στην πατρίδα.

Όπως δήλωσε ο κ. Γ. Τομ­λί­δης στη «δ», οι κάτοι­κοι του νησιού και οι αρχές τούς αγκά­λια­σαν από την πρώτη στιγμή που έφτασαν στους Αρκιούς και στέ­κο­νται δίπλα τους, αλλά σε πρώτη προ­τε­ραιό­τητα παρα­μέ­νει η επίλυση της δια­μο­νής.

Το μικρό δωμα­τιάκι με τις πρό­σφα­τες βρο­χο­πτώ­σεις υπέστη ζημιές και ο πατέρας φοβάται ότι ίσως πλέον τίθεται και θέμα στα­τι­κό­τη­τας, καθώς το ταβάνι και οι τοίχοι παρου­σιά­ζουν ρωγμές από τις οποίες περνά το νερό και στάζει μέσα στο σπίτι.

Αυτό που ζητά ο κ. Τομ­λί­δης, είναι να βρεθεί ένας άλλος χώρος για να δια­μεί­νει με την κόρη του, καθώς αυτό το σπίτι δεν εξυ­πη­ρε­τεί τις ανάγκες τους για μακρο­χρό­νια διαμονή, γνω­ρί­ζο­ντας ωστόσο ότι οι επι­λο­γές είναι περιο­ρι­σμέ­νες σε ένα τόσο μικρό νησί. Αυτό όμως που τον ανη­συ­χεί περισ­σό­τερο, είναι η ψυχο­λο­γία της μικρής Ηλιάνας, η οποία έχει κλο­νι­στεί από τις δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζουν στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους εξαι­τίας της ακα­ταλ­λη­λό­τη­τας του σπιτιού. «Εμένα δεν με νοιάζει που μένω σε ένα δωμάτιο, αλλά το παιδί έχει επη­ρε­α­στεί. Στε­νο­χω­ριέ­ται, παρόλο που της αρέσει το νησί, επειδή μένουμε σε ένα μικρό δωμάτιο που μπαίνει το κρύο και η βροχή και όπως είναι λογικό αρχίζει να της λείπει το σπίτι στο Βού­περ­ταλ», εξο­μο­λο­γεί­ται στη «δ» ο πατέρας της Ηλιάνας.

Όπως λέει, είναι ελά­χι­στα τα δια­θέ­σιμα σπίτια προς μίσθωση στο νησί και οι λύσεις περιο­ρι­σμέ­νες. «Αυτή την περίοδο ανα­και­νί­ζε­ται ένα μικρό σπιτάκι το οποίο ίσως θα μπο­ρού­σαμε να ενοι­κιά­σουμε αν στον εξω­τε­ρικό χώρο κατα­σκευάσω με ξύλα έναν μικρό χώρο για να τον χρη­σι­μο­ποιούμε ως κουζίνα, να μπορώ να μαγει­ρέψω ένα πιάτο φαγητό. Επειδή βέβαια δεν μπορώ να βρω τα υλικά στο νησί και το κόστος είναι υψηλό, ίσως αν κάποιος μπο­ρούσε να μας βοη­θή­σει με την προ­μή­θεια της ξυλείας μόνο, να μπο­ρού­σαμε να μετα­κο­μί­σουμε. Τις εργα­σίες θα τις κάνω εγώ, αλλά χρεια­ζό­μα­στε την ξυλεία. Επίσης υπάρχει ένα μικρό σπιτάκι στο νησί, που είναι της εκκλη­σίας και δια­τί­θε­ται ως στέγη για τον παπά, που όμως παπάς δεν υπάρχει στο νησί. Το σπιτάκι αυτό είναι σε καλή κατά­σταση και ίσως να μπο­ρούσε η εκκλη­σία να μας το παρα­χω­ρή­σει και να δίνουμε ένα μικρό ενοίκιο, μέχρι να μπο­ρέ­σουμε να βρούμε ένα κατάλ­ληλο σπιτάκι ώστε να μην πλημ­μυ­ρί­ζουμε κάθε φορά που βρέχει», λέει ο κ. Γ. Τομ­λί­δης.

Στην ερώτηση αν μετά­νιωσε που έκανε το ταξίδι, λέει πως όχι, αλλά στε­νο­χω­ριέ­ται που δεν μπορεί να προ­σφέ­ρει στην μικρή Ηλιάνα ένα ζεστό σπιτικό, ένα καλο­μα­γει­ρε­μένο φαγητό και μια ήρεμη καθη­με­ρι­νό­τητα, όπως αυτή που απο­λαμ­βά­νουν τα παιδιά της ηλικίας της που δεν χρειά­ζε­ται να ανη­συ­χούν αν θα στάζει το νερό στο κεφάλι τους κάθε φορά που βρέχει ή αν θα ξεπα­γιά­ζουν κάτω από τα σκε­πά­σματα το χειμώνα.