Απορρίφθηκε η αίτηση δύο δικηγόρων της Ρόδου για τον τρόπο επαναπροσδιορισμού των υποθέσεων του «νόμου Κατσέλη»

Με την υπ’ αρίθμ. 1367/2021 απόφαση της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας απορ­ρί­φθηκε η προ­σφυγή που άσκησαν δύο δικη­γό­ροι της Ρόδου για να κριθεί αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός και αντί­θε­τος στην ευρω­παϊκή σύμβαση δικαιω­μά­των του ανθρώ­που ο νόμος 4745/2020, που προ­βλέ­πει την επι­τά­χυνση της εκδί­κα­σης των εκκρε­μών υπο­θέ­σεων του «νόμου Κατσέλη».

Με τον νόμο αυτό προ­βλέ­πε­ται ο υπο­χρε­ω­τι­κός επα­να­προσ­διο­ρι­σμός των εκκρε­μών υπο­θέ­σεων του νόμου 3869/2010 (νόμος Κατσέλη) που έχουν προσ­διο­ρι­σθεί να συζη­τη­θούν μετά τις 15-6-2021 στα ειρη­νο­δι­κεία της χώρας.

Οι Ροδίτες δικη­γό­ροι στρά­φη­καν κατά του νόμου 4745/2020, μέσω της Κοινής Υπουρ­γι­κής Από­φα­σης (ΚΥΑ) 136042ΕΞ/2020, καθώς ευθέως δεν προ­σβάλ­λε­ται κανείς νόμος.

Η επίμαχη ΚΥΑ των υπουρ­γών Οικο­νο­μι­κών και Δικαιο­σύ­νης καθο­ρί­ζει τις λει­τουρ­γι­κές προ­δια­γρα­φές της ηλε­κτρο­νι­κής πλατ­φόρ­μας δια­χεί­ρι­σης εκκρε­μών αιτή­σεων του νόμου 3869/2010 («νόμου Κατσέλη»), με τον οποίο παρέ­χε­ται η προ­στα­σία της πρώτης κατοι­κίας. Υπο­στη­ρί­ζουν, μεταξύ άλλων, ότι «οι δανειο­λή­πτες με ”κόκκινα” δάνεια πλήτ­το­νται άμεσα με ανε­πα­νόρ­θωτη ηθική και υλική βλάβη» και ότι ο επα­να­προσ­διο­ρι­σμός των υπο­θέ­σεων των δανειο­λη­πτών «εισάγει ανε­πί­τρε­πτα εξαι­ρε­τικό δίκαιο με έκδηλο το στοι­χείο της στή­ρι­ξης των συμ­φε­ρό­ντων των Τρα­πε­ζών και αντι­στρα­τεύ­ε­ται την αρχή της ισο­νο­μίας και της ισό­τη­τας».

Η αίτηση επα­να­προσ­διο­ρι­σμού υπο­βάλ­λε­ται απο­κλει­στικά από τον ενδια­φε­ρό­μενο -μέσω όμως του δικη­γό­ρου του- που έχει «κόκκινο» δάνειο και έχει υπαχθεί στο καθε­στώς προ­στα­σίας του «νόμου Κατσέλη».

Η αίτηση υπο­βάλ­λε­ται μέσω της Ενιαίας Ψηφια­κής Πύλης της Δημό­σιας Διοί­κη­σης, με χρήση της ηλε­κτρο­νι­κής πλατ­φόρ­μας της Ειδικής Γραμ­μα­τείας Δια­χεί­ρι­σης Ιδιω­τι­κού Χρέους. Στη συνέ­χεια η αίτηση επα­να­προσ­διο­ρι­σμού δια­βι­βά­ζε­ται ηλε­κτρο­νικά στη γραμ­μα­τεία του δικα­στη­ρίου, ενώπιον του οποίου εκκρε­μεί η αίτηση ρύθ­μι­σης οφειλών.

Στην απόφαση της η Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας ανα­φέ­ρει ότι όπως προ­κύ­πτει από την αιτιο­λο­γική έκθεση του ν. 4745/2020, κατά τον χρόνο δημο­σιεύ­σεως του νόμου αυτού παρέ­με­ναν εκκρε­μείς προς εκδί­καση περισ­σό­τε­ρες από 40.000 αιτή­σεις του ν. 3869/2010 (Α΄ 130), με τη συζή­τηση τους να έχει προσ­διο­ρι­σθεί σε δικα­σί­μους μετά την 1η.1.2021, ενώ ποσοστό 25% περίπου των υπο­θέ­σεων του ν. 3869/2010 που εισά­γο­νταν στο ακρο­α­τή­ριο δεν συζη­τού­νταν, είτε λόγω ματαιώ­σεως είτε λόγω παραι­τή­σεως από το δικό­γραφο.

Τονί­ζε­ται παρα­πέρα ότι σκοπός της προ­σβαλ­λο­μέ­νης κοινής υπουρ­γι­κής από­φα­σης είναι η επι­τά­χυνση της εκδι­κά­σεως εκκρε­μών αιτή­σεων ρυθ­μί­σεως οφειλών του ν. 3869/2010.

Κρίθηκε παρα­πέρα ότι η ιδιό­τητα των αιτού­ντων ως Ελλήνων πολιτών δεν αρκεί, για τη στοι­χειο­θέ­τηση άμεσου και προ­σω­πι­κού εννόμου συμ­φέ­ρο­ντος για την άσκηση της αιτή­σεως ακυ­ρώ­σεως. Περαι­τέρω, από μόνη την ιδιό­τητα του δικη­γό­ρου που χει­ρί­ζε­ται υπο­θέ­σεις του ν. 3869/2010, στην οποία οι αιτού­ντες επι­χει­ρούν να θεμε­λιώ­σουν με τους λοιπούς ισχυ­ρι­σμούς τους το έννομο συμ­φέ­ρον τους, δεν απορ­ρέει ο απαι­τού­με­νος εκ του νόμου ιδιαί­τε­ρος δεσμός τους με τις δια­τά­ξεις της προ­σβαλ­λο­μέ­νης κοινής υπουρ­γι­κής απο­φά­σεως, τις οποίες πλήτ­τουν ως προς τη νομι­μό­τητά τους.

Κρίθηκε επίσης ότι οι αιτού­ντες δεν επι­κα­λού­νται ότι υφί­στα­νται οι ίδιοι βλάβη στα δικαιώ­ματα ή στα έννομα συμ­φέ­ρο­ντά τους από την εφαρ­μογή της προ­σβαλ­λο­μέ­νης απο­φά­σεως ούτε προσ­διο­ρί­ζουν κατά τρόπον ειδικό και συγκε­κρι­μένο τη βλάβη την οποία τυχόν επι­φέ­ρουν οι προ­σβαλ­λό­με­νες κανο­νι­στι­κές ρυθ­μί­σεις σε αυτούς κατά την ενά­σκηση της επαγ­γελ­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τάς τους, αλλά επι­διώ­κουν να θεμε­λιώ­σουν το έννομο συμ­φέ­ρον τους σε ενδε­χό­μενη βλάβη των εντο­λέων τους από την εφαρ­μογή της ως άνω απο­φά­σεως, η κρι­νο­μένη αίτηση είναι απορ­ρι­πτέα ως ασκη­θείσα άνευ εννόμου συμ­φέ­ρο­ντος.