ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Αγγιγμα ψυχής στην «κουζίνα των θαυμάτων»! Η απίστευτη ιστορία του Ροδίτη σεφ Λευτέρη Μοσχίδη

news room 6 λεπτά ανάγνωση
Λευτέρης Μοσχίδης

Το ατύχημα στην παιδική ηλικία που τον ανά­γκασε να τρώει με καλα­μάκι για έξι μήνες, το τάμα και το θέλημα του Θεού να ταιζει με ελπίδα το ανθρώ­πους

«Η Παναγία ήξερε τι έκανε! Μου ρίζωσε στην νεανική καρδιά μου μια απο­στολή! Να θρέψω χιλιά­δες στόματα τα επόμενα χρόνια της ζωής μου» λέει ο Λευ­τέ­ρης Μοσχί­δης σε μια ομο­λο­γία πίστης που σπάνια συναντά κανείς

Από τη Μαρία Ανδρέου

Μια εικόνα του Αγίου Νεκτα­ρίου που είχα στο δημο­σιο­γρα­φικό μου μπλο­κάκι, ένα βιβλίο, «Το γνώθι σαυτόν», του Αγίου Νεκτα­ρίου, που διάβαζε εκείνος αυτή την περίοδο και το είχε μαζί του στο Ακταίον, στο νησί των ιπποτών όπου εργά­ζε­ται, ήταν η αιτία να ξεδι­πλω­θεί μπροστά μου η συγκλο­νι­στική ιστορία του Ροδίτη executive chef Λευτέρη Μοσχίδη.

Αυτή η τυχαία συζή­τηση για τον Άγιο Νεκτά­ριο στάθηκε η αφορμή για να ακούσω μια μαρτυρία-ομολογία πίστης προς τον Θεό και την Παναγία, που προ­κα­λεί έντονα συναι­σθή­ματα. Ο ίδιος μού αφη­γή­θηκε τη δοκι­μα­σία που πέρασε στα γυμνα­σιακά του χρόνια, όταν έπεσε από το ποδή­λατο και έσπασε τη γνάθο του και για το πώς τελικά ήταν θέλημα Θεού να γίνει σεφ και να θρέφει εκείνος τους συναν­θρώ­πους του.

Πίσω από τον βρα­βευ­μένο σεφ της Ρόδου με τις δεκάδες περ­γα­μη­νές από σχολές γαστρο­νο­μίας από τη Γαλλία, τη Γερ­μα­νία και τη Σουηδία κρύ­βε­ται ένα σοβαρό ατύχημα, ένα τάμα και μια απόφαση ζωής. Η σύνδεση του Ροδίτη μάγειρα με το Άγιον Όρος, το Περι­βόλι της Πανα­γίας, το προ­σκύ­νημα στη Μονή Βατο­παι­δίου και στο κελί του Αγίου Παϊσίου και το διά­βα­σμα των διδαχών του υφαί­νουν την απί­στευτη ιστορία της ζωής του.

«Κατά­γο­μαι από δύο χωριά της Ρόδου, την Καλα­βάρδα και το Γεννάδι, και γνωρίζω τη μαγει­ρική παρά­δοση από πρώτο χέρι. Η μια γιαγιά μου ήταν από την Κάσο και έκανε και γκουρμέ, θα έλεγα, φαγητά, καθώς έφτια­χνε αγριο­πε­ρί­στερα με κόκκινη σάλτσα και χει­ρο­ποί­ητα ζυμα­ρικά Μάτσι. Άρα μεγά­λωσα με την παρά­δοση. Έβλεπα τις για­γιά­δες μου να φτιά­χνουν το φαγητό Πασχάτη με πλι­γούρι,αρνί, κρεμ­μύ­δια, ντομάτα, μυρω­δικά, το οποίο σιγο­ψη­νό­ταν στον φούρνο και μύριζε όλος ο τόπος. Το πιάτο αυτό το έχω και στο μενού στο Ακταίον» λέει ο Λευ­τέ­ρης.

«Ο πατέρας μου επίσης μαγεί­ρευε υπέροχα. Δυστυ­χώς, τον έχασα από ανακοπή καρδιάς, όταν ήταν μόλις 32 ετών κι εγώ ήμουν επτά χρόνων. Πέθανε στα χέρια μου και έπρεπε μαζί με τη μητέρα μου και τις για­γιά­δες μου να κου­μα­ντά­ρουμε το σπίτι, γιατί είχα και δύο μικρά αδέρφια. Αυτό με έκανε να εργά­ζο­μαι από τα 14 μου ως βοηθός σε κουζίνα, μέχρι που απο­φοί­τησα από τη Σχολή Του­ρι­στι­κής Εκπαί­δευ­σης Θεσ­σα­λο­νί­κης και από τη Σχολή Κρέατος της Αθήνας, και βρέθηκα στα ξενο­δο­χεία «Hilton», «Ledra Marriot» και σε πόσες άλλες αλυ­σί­δες κέτερινγκ-κολοσσούς, ενώ είχα κάνει πριν διάφορα μετα­πτυ­χιακά στο εξω­τε­ρικό» προ­σθέ­τει ξεδι­πλώ­νο­ντας τα παιδικά του χρόνια. Παιδικά χρόνια που σημα­δεύ­τη­καν από ένα σοβαρό ατύχημα, που έμελλε να του αλλάξει τη ζωή και να έρθει ακόμη πιο κοντά στον Θεό.

«Στο γυμνά­σιο η ζωή με δοκί­μασε σκληρά. Ήμουν στο σπίτι και διάβαζα, όταν μια γει­τό­νισσα με πήρε τηλέ­φωνο και μου είπε: “Λευτέρη, τρέξε, η γιαγιά σου έπαθε εγκε­φα­λικό. Η μεγάλη αδυ­να­μία μου, η γυναίκα που με μεγά­λωσε, η κολόνα του σπιτιού μας. Παίρνω το ποδή­λατο και κατε­βαίνω τον κατή­φορο με απί­στευτη ταχύ­τητα. Ξαφνικά πέφτω πάνω σε μια πέτρα και μετα­φέ­ρο­μαι στο νοσο­κο­μείο για χει­ρουρ­γείο στη γνάθο. Εγώ με κατε­στραμ­μένη γνάθο, με σίδερα σε όλο μου το στόμα, και η γιαγιά μου στο νοσο­κο­μείο με εγκε­φα­λικό. Η οικο­γέ­νειά μου δοκι­μά­ζε­ται και για έξι ολό­κλη­ρους μήνες ρου­φούσα τα πάντα με καλα­μάκι…»

Το μαγνη­το­φω­νάκι μού πέφτει από τα χέρια και εκείνος με βλέμμα καθαρό και στε­ντό­ρεια φωνή -είναι επίσης τρα­γου­δι­στής και κιθα­ρί­στας, αλλά μόνο για τη γυναίκα του, την κόρη του Μαρία και τον γιο του Αγγελο- μου λέει: «Γιατί αγχώ­θη­κες; Γιατί λυγί­ζεις; Έπεσα και ξανα­ση­κώ­θηκα. Δεν είπα ποτέ “γιατί σ έμενα, Θεέ μου;”. Γιατί όχι και σ’ εμένα; Η Παναγία ήξερε τι έκανε. Μου ρίζωνε στη νεανική καρδιά μου μια απο­στολή. Να θρέψω χιλιά­δες στόματα τα επόμενα χρόνια της ζωή μου. Και στο Ακταίον καθη­με­ρινά ετοι­μά­ζουμε εγώ και η ομάδα μου 1.200 κουβέρ!

Έξι μήνες, λοιπόν, τρε­φό­μουν μόνο με ζωμούς. Εκεί έκανα και τους πρώτους μου πει­ρα­μα­τι­σμούς ως σεφ. Αυτούς τους έξι δύσκο­λους μήνες της ζωής μου, για να μπορέσω να γευτώ τη γεύση της πίτσας, για παρά­δειγμα, που μου έσπαγε τη μύτη και τη ζήλευα όταν έβλεπα να την τρώνε τα αδέρφια μου, έπρεπε να τη φάω σε υγρή μορφή! Ναι, αυτοί ήταν οι πρώτοι μου πει­ρα­μα­τι­σμοί. Μοριακή γαστρο­νο­μία. Τα έτρωγα όλα πουρέ! Σκε­φτείτε ότι τα σοκο­λα­τέ­νια coco pops τα έτρωγα πουρέ! Ο καημός μου ήταν μεγάλος, αλλά ο Θεός δεν σου δίνει μεγα­λύ­τερο σταυρό από εκείνον που μπορείς να αντέ­ξεις για να κου­βα­λή­σεις. Αυτή την περίοδο όμως τα πει­ρά­ματα και η επαφή μου με τις πρώτες ύλες ήταν κάτι το μαγικό.

Από τότε, λοιπόν, έδωσα μια υπό­σχεση στην Παναγία αλλά και στον εαυτό μου, ότι αν γίνω καλά (και έγινα, δόξα τω Θεώ), όταν μεγα­λώσω θα σπου­δάσω γαστρο­νο­μία και θα αξιο­ποιώ τα ωραία προ­ϊ­ό­ντα του τόπου μου για να υπηρετώ με αυτό τον τρόπο όλους τους συναν­θρώ­πους μου. Και το θαύμα έγινε. Η χάρη Της με έχει ευλο­γή­σει με μια ωραία οικο­γέ­νεια, με τρία θαυ­μά­σια παιδιά που έχουν και τις προ­σευ­χές του γεροντά μου και πνευ­μα­τι­κού μου».

Με την κόρη του την Μαρία τρα­γου­δούν μαζί

Εκείνος ανα­φέ­ρει συχνά τη λέξη «αγαλ­λί­αση»… «Στο Άγιον Όρος πάω συνήθως όταν σπάει ο του­ρι­σμός στη Ρόδο και ξεση­κώνω πάντα αγιο­ρεί­τι­κες συντα­γές. Να ξέρετε ότι η νηστεία που επι­βάλ­λει η θρη­σκεία μας τις μεγάλες εορτές δεν είναι μόνο για εγκρά­τεια και άσκηση. Είναι και για την απο­το­ξί­νωση του οργα­νι­σμού μας. Η Ορθο­δο­ξία για όλα έχει προ­νο­ή­σει. Στο Αγιον Ορος μού αρέσει να περπατώ σε βουνά, να συνο­μιλώ με μονα­χούς, να εξο­μο­λο­γού­μαι, να ευγνω­μονώ την Παναγία και να παρα­κο­λουθώ λει­τουρ­γίες και αγγε­λι­κές ψαλ­μω­δίες. Η πίστη μου στην Παναγία είναι και η δύναμή μου. Πιστεύω ότι η Παναγία με τις προ­σευ­χές της προς τον Υιό Της μεσι­τεύει για εμάς. Εχω δει φίλους μου να αλλά­ζουν τη ζωή τους και να μετα­νο­ούν μετά την επί­σκεψή τους στο Περι­βόλι της Πανα­γίας. Εχω μαγει­ρέ­ψει κιόλας μαζί με μονα­χούς, κάτι που κάνω και στη Ρόδο, στα δικά μας μονα­στή­ρια και προ­σκυ­νή­ματα, και αυτό με αγαλ­λιά­ζει ψυχικά.

Ύστερα από κάθε επί­σκεψή μου στο Περι­βόλι της Πανα­γίας γεμίζω με μεγα­λύ­τερη αγάπη και μεράκι για τη δουλειά μου. Να ξέρετε ότι ποτέ στη ζωή μου δεν μαγεί­ρεψα μηχα­νικά και από αγγα­ρεία, αλλά από μεγάλο πάθος. Βασί­ζο­μαι στο τρί­πτυχο “θρέψη, γεύση και εντυ­πω­σια­σμός”, και ποτέ στο αντί­στροφο. Άλλωστε, η μαγει­ρική είναι από μόνη της μια δια­φο­ρε­τική γλώσσα επι­κοι­νω­νίας, μια τέχνη υψηλής αισθη­τι­κής και από­λαυ­σης».

Τον ρωτάω για τα όνειρά του, τα σχέδιά του και όλα έχουν να κάνουν με την ανά­πτυξη του τόπου και το καλό της πατρί­δας του… «Το όνειρό μου σε συνερ­γα­σία με τους Ροδίτες αγρότες και παρα­γω­γούς είναι να καλ­λιερ­γούμε στρέμ­ματα γης, να συσκευά­ζουμε τα τοπικά προ­ϊ­ό­ντα και με τους κατάλ­λη­λους επεν­δυ­τές, που εύχομαι να βρεθούν,να πωλού­νται τα ντο­μα­τί­νια μας με ονο­μα­σία ροδί­τι­κης προ­έ­λευ­σης στο εξω­τε­ρικό.

Ντο­μα­τί­νια του σεφ από το δικό του χωράφι στο εστια­τό­ριο

Αυτή την περίοδο θέλω να δημιουρ­γήσω μια εταιρία, την Gastro Project, που βασί­ζε­ται στην παρα­γωγή πρώτων υλών από τη ροδί­τικη γη, στην πώληση και τη μετα­ποί­ηση. Μάλιστα έχω δημιουρ­γή­σει και έναν φούρνο – αρτο­ποιείο πρότυπο στο νησί, ενώ πάντα όποιος θελήσει τις συμ­βου­λές μου στην εστίαση είμαι παρών. Μπορώ να συνε­χίσω να βάζω τον πήχη πιο ψηλά για το Ακταίον και να θυμάμαι αυτό που υπο­σχέ­θηκα στην Παναγία: «Να γίνω καλά και να θρέφω καθη­με­ρινά χιλιά­δες στόματα».

Πηγή espressonews.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.