Εργολάβος κατηγορείται για απάτη με την κατασκευή βίλας στη Μύκονο

Στο εδώ­λιο του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των κα­τη­γο­ρού­με­νος για απάτη κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση εκ της οποί­ας η συ­νο­λι­κή ζημία και το σκο­πού­με­νο πα­ρά­νο­μο όφε­λος υπερ­βαί­νουν το ποσό των 120.000 ευρώ θα κα­θί­σει την 4η Φε­βρουα­ρί­ου 2021 ένας ερ­γο­λά­βος της Ρόδου, που κα­τα­μη­νύ­θη­κε, με τον συ­νέ­ται­ρό του, για απάτη και υπε­ξαί­ρε­ση, από αλ­λο­δα­πό, που υπο­στή­ρι­ξε ότι τους ανέ­θε­σε την απο­πε­ρά­τω­ση πο­λυ­τε­λούς κα­τοι­κί­ας στη Μύ­κο­νο, χωρίς να υλο­ποι­ή­σουν το έργο.

Οι δύο κα­τη­γο­ρού­με­νοι απο­λο­γού­με­νοι αρ­νή­θη­καν κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά τα όσα τους απο­δί­δο­νται υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο μη­νυ­τής επι­διώ­κει να ποι­νι­κό­ποι­ή­σει μια κα­θα­ρά αστι­κής φύ­σε­ως δια­φο­ρά.

Ο ένας εκ των δύο, που απηλ­λά­γη, υπο­στή­ρι­ξε μά­λι­στα ότι δεν είχε καμία σχέση με την επί­μα­χη ερ­γο­λα­βία, ότι δεν έχει έλθει σε καμία συ­νεν­νό­η­ση με τον μη­νυ­τή κι ότι όλες οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις έγι­ναν με τον συ­νέ­ται­ρό του.

Ο τε­λευ­ταί­ος δια­τεί­νε­ται ότι έχει εκτε­λέ­σει ερ­γα­σί­ες πέραν της συμ­βα­τι­κής του υπο­χρέ­ω­σης με τον αλ­λο­δα­πό, έχει γκρε­μί­σει και ξα­να­χτί­σει τμή­μα­τα του έργου και γε­νι­κώς ότι έχει υλο­ποι­ή­σει απαι­τή­σεις του για τις οποί­ες δεν έχει υπο­λο­γί­σει ο μη­νυ­τής το ερ­γο­λα­βι­κό κό­στος και την αμοι­βή του και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν τις ανα­γνω­ρί­ζει ως αξιώ­σεις του ερ­γο­λά­βου.

Ο μη­νυ­τής με τους μη­νυό­με­νους γνω­ρί­στη­καν στη Ρόδο το έτος 2012 και συμ­φώ­νη­σαν να ανα­λά­βουν την απο­πε­ρά­τω­ση μίας πο­λυ­τε­λούς μο­νο­κα­τοι­κί­ας, ιδιο­κτη­σί­ας του, στη Μύ­κο­νο, στην πε­ριο­χή Χου­λά­κια, ευ­ρι­σκό­με­νη κατά τον χρόνο και των συ­ζη­τή­σε­ων αλλά και της κα­ταρ­τί­σε­ως της συμ­φω­νί­ας σε κα­τά­στα­ση ολο­κλη­ρω­μέ­νου σκε­λε­τού από μπε­τόν αρμέ και της τοι­χο­ποι­ί­ας.

Κρί­σι­μο και απο­φα­σι­στι­κό στοι­χείο για την επι­λο­γή του στην εται­ρεία των εγκα­λου­μέ­νων, ήταν, όπως υπο­στη­ρί­ζει, το γε­γο­νός ότι ο πρώ­τος εξ’ αυτών μετά από δια­πραγ­μα­τεύ­σεις συ­μπί­ε­σε την αρ­χι­κή προ­σφο­ρά από το ποσό των 638.000 ευρώ στο ποσό των 516.000 ευρώ.

Υπέ­γρα­ψαν ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό και συγ­γρα­φή υπο­χρε­ώ­σε­ων το οποίο θε­ω­ρή­θη­κε από τη ΔΟΥ Ρόδου σύμ­φω­να με το οποίο θα πα­ρέ­δι­δαν ολο­κλη­ρω­μέ­νη την κα­τοι­κία έως την 10η Δε­κεμ­βρί­ου 2013.

Το συμ­φω­νη­τι­κό αυτό τρο­πο­ποι­ή­θη­κε και συ­μπλη­ρώ­θη­κε με άλλο, 10 μήνες πε­ρί­που αρ­γό­τε­ρα, το οποίο ομοί­ως θε­ω­ρή­θη­κε από τη ΔΟΥ Ρόδου.

Υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι στο πρώτο χρο­νι­κό διά­στη­μα οι ερ­γα­σί­ες εκτε­λού­ντο με ικα­νο­ποι­η­τι­κό ρυθμό, γε­γο­νός το οποίο έπει­σε τον ιδιο­κτή­τη ότι θα τη­ρη­θεί και ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός του έργου και το χρο­νο­διά­γραμ­μα εκτε­λέ­σε­ως των ερ­γα­σιών και πα­ρα­δό­σε­ως του έργου, όμως από το Φθι­νό­πω­ρο του 2013 κατά τις επι­σκέ­ψεις του στη Μύ­κο­νο, άρ­χι­σε να του γί­νε­ται αντι­λη­πτό ότι αυτό στα­μά­τη­σε να συμ­βαί­νει, αφού η πρό­ο­δος των ερ­γα­σιών, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, δεν συμ­βά­δι­ζε με τις αντί­στοι­χες πλη­ρω­μές.

Με αφορ­μή μία μικρή από­κλι­ση ανα­φο­ρι­κά με την αξία των ερ­γα­σιών ζη­τή­θη­κε από τους εγκα­λού­με­νους και συμ­φω­νή­θη­κε η πα­ρά­τα­ση της πα­ρα­δό­σε­ως, κατά τρεις μήνες και εί­κο­σι ημέ­ρες, ορι­σθεί­σης νέας ημε­ρο­μη­νί­ας την 31η Μαρ­τί­ου 2014.

Την 17η Ια­νουα­ρί­ου 2014, επι­σκέ­φθη­κε, όπως υπο­στη­ρί­ζει, αιφ­νι­δια­στι­κά τη Μύ­κο­νο, προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στώ­σει την πρό­ο­δο των ερ­γα­σιών και με έκ­πλη­ξη δια­πί­στω­σε, ότι ου­δε­μία ερ­γα­σία έγινε στο χρο­νι­κό διά­στη­μα από της υπο­γρα­φής του από 15 Νο­εμ­βρί­ου 2013 συμ­φω­νη­τι­κού έως τότε, εκτός της το­πο­θε­τή­σε­ως των δα­πέ­δων, παρά την κα­τα­βο­λή του ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κού ποσού των 62.548,80 ευρώ την 22α Νο­εμ­βρί­ου 2013.

Ταυ­τό­χρο­να ο το­πι­κός υπερ­γο­λά­βος, ο οποί­ος είχε ανα­λά­βει τις ερ­γα­σί­ες τοι­χο­ποι­ί­ας, επι­χρι­σμά­των και το­πο­θε­τή­σε­ως των δα­πέ­δων, του γνω­στο­ποί­η­σε πα­ρου­σία του πρώ­του των μη­νυό­με­νων ότι, του όφει­λε 50.000 ευρώ, για ερ­γα­σί­ες τις οποί­ες εξε­τέ­λε­σε και ότι δεν θα προ­χω­ρού­σε πλέον τις ερ­γα­σί­ες αν δεν του κα­τα­βαλ­λό­ταν άμεσα το ποσό αυτό.

Ο μη­νυ­τής υπο­στη­ρί­ζει ότι δια­μαρ­τυ­ρή­θη­κε διότι είχε κα­τα­βά­λει έως τότε ποσό 498.766 ευρώ και επε­σή­μα­νε, ότι η δια­μορ­φω­θεί­σα κα­τά­στα­ση δεν εμπνέ­ει πλέον αι­σιο­δο­ξία για την τή­ρη­ση των χρο­νο­δια­γραμ­μά­των.

Ο μη­νυ­τής υπο­στη­ρί­ζει ότι ο πρώ­τος μη­νυό­με­νος ισχυ­ρί­στη­κε ότι η προ­σφο­ρά απο­δεί­χτη­κε πολύ μικρή ενώ πέραν τού­του είχαν κα­τα­σχε­θεί από τη ΔΟΥ 58.000 ευρώ που του είχαν κα­τα­βλη­θεί για το έργο.

Ο μη­νυ­τής ελάμ­βα­νε στο με­τα­ξύ πλη­ρο­φο­ρί­ες από συ­νερ­γεία ότι δεν είχαν πλη­ρω­θεί και υπο­στη­ρί­ζει ότι τα χρή­μα­τα που κα­τέ­βα­λε είχαν χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για άλ­λους άσχε­τους σκο­πούς.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι οι εγκα­λού­με­νοι διέ­θε­σαν για τις ανά­γκες του έργου ποσό 204.000 ευρώ αντί των 499.792 ευρώ που είχαν ει­σπρά­ξει.

Δια­τεί­νε­ται ότι κατά την επί­σκε­ψη στη Μύ­κο­νο απο­κα­λύ­φθη­κε από όλους τους υπερ­γο­λά­βους οι οποί­οι είχαν ερ­γα­σθεί εκεί ότι αφε­νός είχαν λάβει μι­κρό­τε­ρα ποσά από αυτά τα οποία είχα κα­τα­θέ­σει στο λο­γα­ρια­σμό της εται­ρί­ας των εγκα­λου­μέ­νων αφε­τέ­ρου ότι υπήρ­χαν ακόμη και όφει­λες των και προς τους υπερ­γο­λά­βους και προς το ΙΚΑ.

Ως συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης των κα­τη­γο­ρού­με­νων πα­ρί­στα­νται οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Βα­σί­λης Κα­βου­ριού και Μι­χά­λης Κα­ντι­δε­νός ενώ την πο­λι­τι­κή αγωγή εκ­προ­σω­πούν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Γ. Μαυ­ρο­μά­της και Μα­ριέτ­τα Χα­τζη­γιώρ­γη.