Το τεστ του Καστελλόριζου

Την Κυριακή το πρωί, την ώρα που συγκε­ντρω­νό­μα­σταν στο αερο­δρό­μιο της Ελευ­σί­νας για το ταξίδι στο Καστελ­λό­ριζο με την Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας, το «Ορούτς Ρέις» έμπαινε στο λιμάνι της Αττά­λειας. Οι πλη­ρο­φο­ρίες ήταν ακόμη λίγες και αβέ­βαιες. Μα ήταν σαφές ότι το ταξίδι της Προ­έ­δρου στο Καστελ­λό­ριζο απο­κτούσε ξαφνικά έναν πρό­σθετο χαρα­κτήρα. Θα ήταν και ένα τεστ αντοχής αυτής της νωπής αίσθη­σης απο­κλι­μά­κω­σης. Ακόμη κι αν κανείς μας δεν το κου­βέ­ντιαζε φωναχτά, όλοι το ίδιο ερώτημα είχαμε κατά νουν. Αυτή η πτήση, με αερο­πλάνο μέχρι τη Ρόδο, με ελι­κό­πτερο Σινούκ από εκεί ώς το Καστελ­λό­ριζο, θα κυλούσε ομαλά; Ή θα κατα­γρα­φό­ταν ως ένα ακόμη επει­σό­διο στον μακρύ κατά­λογο «παρε­νο­χλή­σεων» από τουρ­κικά μαχη­τικά πτήσεων που μετέ­φε­ραν Ελληνες επι­σή­μους – από το C-130 του υπουρ­γού Αμυνας, που πετούσε για Κύπρο το 1997, έως το ελι­κό­πτερο που μετέ­φερε τον πρω­θυ­πουργό στο Αγα­θο­νήσι, την 25η Μαρτίου 2019;

Φθάσαμε στο Καστελ­λό­ριζο δίχως παρα­τρά­γουδα. Αντί για ενο­χλη­τικά F-16, στην πτήση της Προ­έ­δρου απά­ντησε μια ξαφνική επί­σκεψη του Ακάρ στο Κας, με δηλώ­σεις υπέρ του δια­λό­γου το πρωί, με δηλώ­σεις που ανέ­συ­ραν τον κατά­λογο των τουρ­κι­κών διεκ­δι­κή­σεων το μεση­μέρι. Αν, λοιπόν, το ταξίδι στο Καστελ­λό­ριζο ήταν τεστ αντοχής της απο­κλι­μά­κω­σης, το τεστ θα πρέπει να θεω­ρη­θεί θετικό – προς το παρόν.

Το ταξίδι στο Καστελ­λό­ριζο ήταν, βέβαια, εξαρχής, μια δύσκολη και σύνθετη άσκηση, σε μια περίοδο κατά την οποία η τουρ­κική ρητο­ρική της νέας εποχής, της εποχής της «γαλά­ζιας πατρί­δας», έχει ανα­δεί­ξει το νησί σε κομβικό σημείο της κρίσης στη νοτιο­α­να­το­λική Μεσό­γειο και γύρω του πλέ­κο­νταν ακραία σενάρια, ακόμη και για ναυτικό απο­κλει­σμό, ώστε να εκβια­στεί ο αφο­πλι­σμός του. Η Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου, στην πρώτη δύσκολη απο­στολή της θητείας της, έπρεπε να φέρει ένα μήνυμα συμπα­ρά­στα­σης και ενθάρ­ρυν­σης στους κατοί­κους ενός τόπου που, όπως η ίδια πολύ ωραία είπε, «συμπυ­κνώ­νει την έννοια του πατριω­τι­σμού, στην ύψιστη έκφρασή της». Και ταυ­τό­χρονα να κάνει ένα διάβημα υψηλής θέασης στη διεθνή σκηνή.

Ενα συνερ­γείο του CNN ταξί­δευε μαζί μας, ένα συνερ­γείο του  Channel 4 μας περί­μενε εκεί. Την είδαν να ανε­βαί­νει στο σκάφος του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού και να χαιρετά τους ναύτες, αλλά και την άκουσαν να λέει ότι η Ελλάδα επι­μέ­νει στην επιλογή του δια­λό­γου. «Ξέρω», είπε κάποια στιγμή, «ότι ο πατριω­τι­σμός σας δεν  στη­ρί­ζε­ται στην αντι­πα­λό­τητα με τον γείτονα. Στη­ρί­ζε­ται στην εθνική αυτο­πε­ποί­θηση, στην περη­φά­νια για τη μακραί­ωνη ιστορία του νησιού». Την άκουσαν, επίσης, να λέει ότι το Καστελ­λό­ριζο δεν συμ­βο­λί­ζει μόνο την πατριω­τική περη­φά­νια των Ελλήνων, αλλά και την εμπει­ρία της πολύ­χρο­νης ειρη­νι­κής συνύ­παρ­ξης, της συμ­βί­ω­σης με τους Τούρ­κους της απέ­να­ντι ακτής, του Κας, της αρχαίας Αντι­φέλ­λου.

Οσο ανθε­κτι­κός και αν είναι κανείς σε αυτού του είδους τους συναι­σθη­μα­τι­σμούς, όσα εμβόλια κυνι­σμού και αν η δημο­σιο­γρα­φία επι­βάλ­λει, η επί­σκεψη συχνά τυλι­γό­ταν σε μια δια­κρι­τική, χαμη­λό­φωνη συγκί­νηση. Είναι η αύρα αυτού του βράχου. Τα παιδιά που υπο­δέ­χθη­καν την Πρόεδρο με μια ελλη­νική σημαία τρεις φορές το μπόι τους. Ή η στιγμή που εκείνη μπήκε μόνη στο φου­σκωτό του Λιμε­νι­κού για τη Ρω, για να κατα­θέ­σει στεφάνι στο μνημείο της Δέσποι­νας Αχλα­διώτη. «Γιατί μόνη;», τη ρώτησα. «Γιατί θέλησα να κάνω ένα προ­σω­πικό προ­σκύ­νημα σε μια σπάνια γυναίκα», μου απά­ντησε.

Βρήκα την απά­ντηση αυτή χαρα­κτη­ρι­στική του ύφους που θέλησε να δώσει σε αυτό το υψηλού συμ­βο­λι­σμού –αλλά και υψηλού ρίσκου– ταξίδι.

Πηγή: kathimerini.gr

ΠΑΥΛΟΣ ΤΣΙΜΑΣ