B. Γιακουμάρος: «Αν δεν βοηθηθούμε μεταξύ μας δεν θα βγούμε εύκολα από την κρίση»

Βλέπω ότι χρη­σι­μο­ποιείς στη φωτο­γρα­φία του προφίλ σου στο facebook το frame support art workers. Πόσο έχουν πληγεί οι ηθο­ποιοί από την παν­δη­μία;

Οι πάντες έχουν πληγεί λιγό­τερο ή περισ­σό­τερο από αυτή την παν­δη­μία, πόσω μάλλον οι ηθο­ποιοί που πάντα περ­νού­σαν δύσκολα, άσχετα αν σπάνια το ανέφερε κανείς δημο­σίως. Αυτή τη στιγμή είναι όλα στον αέρα. Στο χώρο μας, οι δου­λειές κλεί­νουν πολλούς μήνες νωρί­τερα και ξεκι­νούν οι προ­ε­τοι­μα­σίες για να ανέβει ένα έργο, να γυρι­στεί μία ταινία κλπ. Αυτή τη στιγμή, που όλα παρα­μέ­νουν ρευστά, κανείς δεν μπορεί να προ­γραμ­μα­τί­σει τίποτε. Ακόμη και στις παρα­στά­σεις που έχουν ανέβει αυτό τον καιρό, η προ­σέ­λευση του κοινού είναι μικρή.

Ακυ­ρώ­θη­καν δου­λειές που είχες κλείσει;

Είχα προ­γραμ­μα­τί­σει αρκετά πράγ­ματα, όμως μας πρόλαβε ο κορω­νο­ϊός. Άλλα ανα­βλή­θη­καν, άλλα ακυ­ρώ­θη­καν. Ακόμη όμως και αυτά που έχουν ανα­βλη­θεί, θεωρώ ότι είναι δύσκολο να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν τελικά, αφού κάνουν πίσω οι επεν­δυ­τές λόγω της αβε­βαιό­τη­τας που επι­κρα­τεί. Και πώς να επεν­δύ­σεις σε ένα νέο project, όταν τα θέατρα είναι κλειστά, όταν δεν ξέρεις εάν τα σινεμά θα ανοί­ξουν… και όταν πολύ απλά ο κόσμος φοβάται να βγει έξω ή να συγ­χρω­τι­στεί σε κλει­στούς χώρους.

Είχαν οι ηθο­ποιοί την ανα­με­νό­μενη στήριξη από το Κράτος;

Είναι μία μεγάλη κου­βέ­ντα αυτή… αυτό που γνωρίζω είναι ότι κάποιοι συνά­δελ­φοι -όπως κι εγώ- πήραν το επίδομα των 800 ευρώ. Δεν γνωρίζω εάν δόθηκε κάποια άλλη ενί­σχυση. Και δεν το ψάχνω είναι η αλήθεια. Προτιμώ να βρω δουλειά και όχι να ζω με επι­δό­ματα, δε με αφορά!

Και ανοίγει μία εξίσου μεγάλη συζή­τηση με αυτή την αφορμή… Ποιοι είναι οι καλ­λι­τέ­χνες, ποιοι οι επαγ­γελ­μα­τίες ηθο­ποιοί; Είναι ένας ανοι­χτός κλάδος όπου καθένας δηλώνει ό,τι θέλει. Γενικώς είναι δύσκολο να καθο­ρί­σεις ποιος δικαιού­ται τι…

Θα μπο­ρού­σες δηλαδή να κάνεις και κάποια άλλη δουλειά;

Εργα­ζό­μουν στον κλάδο της εστί­α­σης στη Ρόδο από πιτσι­ρι­κάς. Θα μπο­ρούσε να ήταν αυτή μία λύση, ειδικά σε αυτή την συγκυ­ρία. Βέβαια και η εστίαση περνάει κρίση… Γενικώς όλοι οι κλάδοι μετρούν πληγές. Μακάρι να περάσει όλο αυτό που ζούμε γρήγορα και να επι­στρέ­ψουμε το συντο­μό­τερο δυνατό στην κανο­νι­κό­τητα, όποια μορφή και σχήμα έχει η κανο­νι­κό­τητα πια…

Η τέχνη λει­τούρ­γησε ως διέ­ξο­δος την περίοδο του εγκλει­σμού… Αρκετός κόσμος στρά­φηκε στις τέχνες μέσω του δια­δι­κτύου… Εσύ πώς βίωσες τον εγκλει­σμό; Ποια ήταν η διέ­ξο­δός σου;

Η τέχνη, ήταν η μόνη μας διέ­ξο­δος κατά την περίοδο του εγκλει­σμού, εκτός και αν έβγαι­νες μία βόλτα, την οποία και αυτή μας περιό­ρι­σαν…

Τον εγκλει­σμό τον βίωσα, όπως όλοι πιστεύω. Στην αρχή είχα αρκετό άγχος για όλα όσα συνέ­βαι­ναν… Στην πορεία βέβαια συνει­δη­το­ποί­ησα ότι δεν έχω άλλη επιλογή, πήρα τον χρόνο μου και ξεκου­ρά­στηκα. Πέρασα χρόνο με εμένα και με το σκύλο μου το Σπόρο, τον οποίο είχα την τύχη να πάρω τρεις μήνες προ κορω­νοϊού και έτσι ήμασταν παρέα!

Πώς προ­έ­κυψε η συμ­βί­ωσή σου με το Σπόρο, πώς περνάτε μαζί;

Είναι ένα μικρό­σωμο ημίαιμο γύρω στα οκτώ κιλά, πράγμα που βολεύει, αφού πρέπει να μπαίνει στο αερο­πλάνο και να ταξι­δεύει μαζί μου στη Ρόδο. Τον υιο­θέ­τησα μετά τη γέννα του κατοι­κι­δίου φίλης. Περ­πα­τάμε πάρα πολύ μαζί και σε περί­πτωση που δεν απο­φύ­γουμε ένα δεύτερο lockown, θα στη­ρί­ξουμε ο ένας τον άλλο!

Φαντά­ζο­μαι ότι μετά την καρα­ντίνα θέλησες να επι­σκε­φθείς τη Ρόδο…

Στη Ρόδο ήρθα αρκετά μετά την καρα­ντίνα με αφορμή το σποτάκι του Επι­με­λη­τη­ρίου. Ανέ­βαλλα το ταξίδι συνεχώς καθώς ήταν ζήτημα ατο­μι­κής ευθύνης για μένα. Ζω σε μία μεγα­λού­πολη και ήθελα να αποφύγω να έρθω στο νησί, όπου δεν υπήρχαν καθόλου κρού­σματα. Ενώ ήθελα πολύ να κατέβω, θεώρησα ότι ήταν πολύ πιο σωστό και υπεύ­θυνο να μη το κάνω. Σκέ­φτηκα ότι είναι προ­τι­μό­τερο να αποφύγω τις μετα­κι­νή­σεις συμ­βάλ­λο­ντας στον περιο­ρι­σμό της δια­σπο­ράς του κορω­νοϊού.

Για πες μου όμως γι’ αυτό το σποτάκι του Επι­με­λη­τη­ρίου το οποίο στο­χεύει στη στήριξη των τοπικών επι­χει­ρή­σεων… Πώς προ­έ­κυψε η συμ­με­τοχή σου σε αυτό;

Γενικώς σε οποια­δή­ποτε σοβαρή πρόταση μου γίνεται και έχει να κάνει με το νησί μας και τα Δωδε­κά­νησα, πάντα απαντώ θετικά, εάν βέβαια μπορώ να βοηθήσω. Η οικο­γέ­νειά μου μένει στη Ρόδο και έχω πολλούς φίλους στο νησί. Η μισή μου καρδιά βρί­σκε­ται πάντα στη Ρόδο και ας μένω μόνιμα και εργά­ζο­μαι στην Αθήνα.

Η πρόταση για το σποτάκι μου έγινε από τη Φαίδρα Σπανού, μου εξήγησε τη φιλο­σο­φία και το concept της καμπά­νιας, ότι δηλαδή θέλουν να συμ­με­τέ­χουν απο­κλει­στικά Ροδίτες και Δωδε­κα­νή­σιοι. Μιλή­σαμε στη συνέ­χεια με το σκη­νο­θέτη, το Μιχάλη Μαυ­ρο­μού­στακο, τον οποίο γνώριζα. Είχα δει δουλειά του αλλά δεν είχαμε όμως συνερ­γα­στεί ποτέ μαζί. Δέχθηκα λοιπόν να πάρω μέρος και χάρηκα κυρίως για το γεγονός ότι επι­λέ­χθη­καν γι’ αυτή τη δουλειά συντε­λε­στές από τη Ρόδο και τα Δωδε­κά­νησα, πράγμα που συμ­βαί­νει σπάνια. Ήταν μία πολύ καλή πρω­το­βου­λία αυτή του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου και είναι τιμή και χαρά για εμένα να αποτελώ μέρος της.

Νομίζω πώς πρέπει να στα­θούμε στο μήνυμα της καμπά­νιας, ότι όλοι μας είμαστε μία αλυσίδα. Ο ένας κρίκος άρρηκτα συν­δε­δε­μέ­νος με τον άλλο. Εάν δεν βοη­θη­θούμε μεταξύ μας, δεν θα βγούμε εύκολα από όλο αυτό που ζούμε. Αυτή είναι η λύση, να αλλη­λο­ϋ­πο­στη­ρι­ζό­μα­στε.

Να κλεί­σουμε με τα σχέδια σου για το χειμώνα;

Για να είμαι ειλι­κρι­νής, δεν κάνω. Όλα συνέ­βη­σαν πριν, μπορώ να πω ότι με τάραξαν. Είχα πολλά πλάνα που ακυ­ρώ­θη­καν. Στην παρούσα φάση απο­φεύγω να κάνω σχέδια για να απο­τρέψω να κλο­νι­σθεί η ψυχική μου υγεία. Ούτως ή άλλως συμ­βαί­νει στη δουλειά μας συχνά να χαλάνε σχέδια. Είναι σύνηθες φαι­νό­μενο να αλλά­ζουν τα δεδο­μένα, να μη γίνει μία δουλειά, να δεις άλλον στη θέση σου χωρίς λόγο… Η αβε­βαιό­τητα είναι συνη­θι­σμένη στο χώρο μας. Δεν θα επι­τρέψω στον κορω­νοϊό να με ταράξει και άλλο… να κάνω σχέδια και να μου τα χαλάσει ξανά!