Xρ. Λιάπης, πρόεδρος KEΘEA: “Ο αγώνας για την κάθε μορφής εξάρτηση πρέπει να είναι συνεχής”

Κύριε Λιάπη, να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη από το λόγο της επί­σκεψή σας στη Ρόδο, καθώς είναι η πρώτη σας επί­σκεψη στα νησιά ως πρό­ε­δρος του ΚΕΘΕΑ.

Πράγ­ματι, από την 1η Νοεμ­βρίου που ανέλαβα το τιμόνι του οργα­νι­σμού, έχω επι­σκε­φθεί πάρα πολλές δομές, σε όλη την Ελλάδα και την Αττική, αλλά Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Για πρώτη φορά βρέθηκα στη νησιω­τική Ελλάδα και σε μια ξεχω­ρι­στή πραγ­μα­τικά μονάδα, εδώ στο πολυ­δύ­ναμο κέντρο του ΚΕΘΕΑ της Ρόδου «Αριάδνη», που φιλο­δο­ξούμε να συνε­χί­σει να απο­τε­λεί πραγ­μα­τικά το κύτταρο της επα­νέ­ντα­ξης, της απε­ξάρ­τη­σης και της ενσω­μά­τω­σης στον κοι­νω­νικό ιστό των συναν­θρώ­πων μας που δίνουν την μάχη με τις εξαρ­τή­σεις.

Εχει πάντως ιδιαι­τε­ρό­τη­τες η νησιω­τική Ελλάδα και γεω­γρα­φι­κές και κοι­νω­νι­κές και όπως θα δια­πι­στώ­σατε κι εσείς, οι ανάγκες για τις υπη­ρε­σίες του ΚΕΘΕΑ και στη Ρόδο είναι μεγάλες.

Οι δύο πρώτες περιο­χές που ενι­σχύ­θη­καν μέσω του ΕΣΠΑ σε προ­σω­πικό, ήταν η Ρόδος κι ο Πύργος και σύντομα το ΚΕΘΕΑ «Αριάδνη» θα ενι­σχυ­θεί με επι­πλέον δύο ειδι­κούς θερα­πευ­τές. Θα θέσουμε ακόμα πιο ψηλά στην ατζέντα της ανά­πτυ­ξης το ΚΕΘΕΑ στη Ρόδο, όχι μόνο γιατί η νησιω­τική Ελλάδα χρειά­ζε­ται την προσοχή μας και το ενδια­φέ­ρον μας, τώρα που οι απειλές και οι προ­κλή­σεις είναι πολυ­ε­πί­πε­δες αλλά και γιατί δια­πι­στώνω ότι ο κόσμος εδώ και οι συν­θή­κες έχουν τις δικές τους καλώς εννο­ού­με­νες ιδιαι­τε­ρό­τη­τες. Είναι μια κοι­νω­νία που βασί­ζε­ται κατά κύριο λόγο στον του­ρι­σμό με συγκε­κρι­μένη αντα­νά­κλαση στο βιοτικό επίπεδο, και που η κρίση της παν­δη­μίας του covid 19 έχει αφήσει αρνη­τικό απο­τύ­πωμα. Αυτό με τη σειρά του πολ­λα­πλα­σιά­ζει τις κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κές πιέσεις που μπορούν είτε να οδη­γή­σουν σε εξαρ­τη­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές είτε να αυξή­σουν τις ήδη υπάρ­χου­σες. Κατα­λα­βαί­νουμε λοιπόν ότι επι­βάλ­λε­ται, να είμαστε δίπλα σε αυτές τις δομές, στη­ρί­ζο­ντας τις ανάγκες της κοι­νω­νίας.

Όπως όλα δεί­χνουν θα έχουμε δύσκολο χειμώνα… Στο νησί μας, όπως και σε όλα τα νησιά, ήδη οι πιέσεις είναι πολύ μεγάλες.

Η Ρόδος στο μυαλό των περισ­σο­τέ­ρων είναι ταυ­τι­σμένη με την ομορφιά, με τον κοσμο­πο­λι­τι­σμό, με την ευμά­ρεια, με τον του­ρι­σμό, όμως δεν παύει να είναι ένα ακρι­τικό νησί οπότε πολύ εύκολα μπορεί να βρεθεί στη δίνη του κυκλώνα, πιέσεων και εντά­σεων, όπως συνέβη πρό­σφατα. Ως χώρα έχουμε περάσει τα τελευ­ταία χρόνια πολύ δύσκολα… Αντι­με­τω­πί­σαμε την οικο­νο­μική κρίση, χτύπησε την πόρτα μας η παν­δη­μία την οποία αντι­με­τω­πί­σαμε με μεγάλη επι­τυ­χία παρα­μέ­νουμε όμως σε αγω­νιώδη αναμονή ενός ενδε­χό­με­νου δεύ­τε­ρου κύματος, στα εθνικά θέματα οι ακρίτες μας και κοντά σας κι εμείς, βιώ­νουμε καθη­με­ρινά μια αγω­νιώδη συνθήκη… Ειδικά όμως για τους εξαρ­τη­μέ­νους, για τα παιδιά και για τις οικο­γέ­νειές τους, που έδωσαν την μάχη και δίνουν την μάχη της εξάρ­τη­σης, όλα αυτά λει­τουρ­γούν προ­σθε­τικά αφού η κρίση είναι μέσα στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους. Κάθε μέρα είναι μια ανα­μέ­τρηση με τον εαυτό τους στην οποία καλού­νται να αντε­πε­ξέλ­θουν και γι΄αυτό είναι χρέος μας να είμαστε δίπλα τους, είτε με τον θεσμικό και διοι­κη­τικό μας ρόλο είτε πολύ περισ­σό­τερο, με την κατά­θεση ψυχής που είδα ότι γίνεται σε όλες τις μονάδες του ΚΕΘΕΑ ανά την Ελλάδα, όπως και εδώ στη Ρόδο, από τους θερα­πευ­τές τους.

Ο σχε­δια­σμός σας τι περι­λαμ­βά­νει με δεδο­μένο μάλιστα ότι είστε ο πρώτος πρό­ε­δρος του νέου διοι­κη­τι­κού σχή­μα­τος του ΚΕΘΕΑ;

Στόχος μας είναι να δούμε να ανα­πτύσ­σο­νται ακόμα περισ­σό­τερο οι δομές για να συνε­χί­σουν το σημα­ντικό έργο που προ­σφέ­ρουν σε ακόμα περισ­σό­τε­ρους συμπο­λί­τες μας. Ο χώρος των εξαρ­τή­σεων και της απε­ξάρ­τη­σης δεν προ­σφέ­ρε­ται για κανενός είδους δια­χω­ρι­σμό, για κανένα χρώμα και για μια καμιά εκμε­τάλ­λευση. Κοιτάμε μόνο μπροστά και ο μόνος λόγος που κοιτάμε πίσω, είναι για να δούμε τα όσα καλά και σημα­ντικά έχουν γίνει ώστε να μπο­ρούμε να βασι­στούμε σε αυτά και να τα εξε­λί­ξουμε. Το ΚΕΘΕΑ έχει μια πολύ μεγάλη ιστορία, άξια σεβα­σμού, η οποία έχει κατα­γρά­ψει ένα θετι­κό­τατο πρόσημο προ­σφο­ράς στην κοι­νω­νία και σε αυτή βασι­ζό­μα­στε για να σχε­διά­σουμε τα επόμενά μας βήματα. Το πεδίο των εξαρ­τή­σεων, μετα­βάλ­λε­ται όπως μετα­βάλ­λε­ται και ολό­κλη­ρος ο κόσμος, όπως μετα­βάλ­λο­νται όλες οι συν­θή­κες απα­ντα­χού. Οταν δια­φο­ρο­ποιού­νται οι κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες, όταν αλλά­ζουν οι εσω­τε­ρι­κές ισορ­ρο­πίες με τέτοιους ραγδαί­ους ρυθμούς, κρί­σι­μους που σε πολλές περι­πτώ­σεις η προ­σαρ­μο­στι­κό­τητα του κάθε ανθρώ­που αδυ­να­τεί να αφο­μοιώ­σει, δεν μπο­ρούμε εμείς να μένουμε απο­κλει­στικά προ­σκολ­λη­μέ­νοι σε παλαιά συγκε­κρι­μένα μοντέλα. Οφεί­λουμε να τα εξε­λίσ­σουμε, οφεί­λουμε να τα πάμε παρα­κάτω και να προ­σφέ­ρουμε το δικό μας λιθα­ράκι στην κοι­νω­νία, ειδικά αυτή την περίοδο που υπάρχει ανάγκη, ομο­φω­νίας, σύμπνοιας, εθνικής συνεν­νό­η­σης…

Αλλαγές και σε επίπεδο διοί­κη­σης και σε επίπεδο προ­γραμ­μά­των εννο­είτε;

Ναι, βεβαίως.

Ανα­φέ­ρο­μαι σε αυτό, επειδή η αλλαγή στο διοι­κη­τικό μοντέλο της δομής του ΚΕΘΕΑ, συνο­δεύ­τηκε από αντιρ­ρή­σεις και αντι­δρά­σεις.

Διεφάνη ωστόσο ότι το μεγα­λύ­τερο κομμάτι των αντι­δρά­σεων δεν είχε κάποια ουσια­στική βάση. Πάντα όταν επι­χει­ρεί­ται μια αλλαγή, παρα­τη­ρού­νται όπως προ­κύ­πτει και από τις αρχές της διοί­κη­σης, οι γνωστές αντι­στά­σεις στην αλλαγή. Η νομίμως εκλεγ­μένη κυβέρ­νηση έκρινε ότι από τη στιγμή που η δομή χρη­μα­το­δο­τεί­ται καθ’ ολο­κλη­ρία με 20 εκατ. ευρώ τον χρόνο, η διοί­κηση θα πρέπει να ορί­ζε­ται από το Υπουρ­γείο Υγείας, δια­τη­ρώ­ντας ωστόσο ουσια­στικά, το αυτο­διοί­κητο του οργα­νι­σμού δηλαδή κοι­νό­τη­τες και προ­γράμ­ματα που αυτο­ορ­γα­νώ­νο­νται σε μεγάλο βαθμό, που λει­τουρ­γούν με το δικό τους τρόπο και που δίνουν τη δυνα­τό­τητα στον κάθε πρώην χρήστη, στο κάθε πρώην εξαρ­τη­μένο όχι μόνο να ολο­κλη­ρώ­σει το στεγνό πρό­γραμμα, να επα­νε­ντα­χθεί και να επι­στρέ­ψει ως παρα­γω­γική μονάδα στην κοι­νω­νία αλλά -γιατί όχι- και ως ειδικός θερα­πευ­τής στην δομή.Οι αντι­δρά­σεις, ήταν δικαιο­λο­γη­μέ­νες καθώς παρου­σιά­στηκε εσκεμ­μένα από συγκε­κρι­μέ­νους κύκλους μια δια­φο­ρε­τική προ­ο­πτική στην επι­κεί­μενη αλλαγή. Βλέ­πο­ντας από κοντά τον κόσμο του ΚΕΘΕΑ δια­πι­στώνω ότι πραγ­μα­τικά όλοι αγα­πούνε αυτό που κάνουν και υπερ­βάλ­λουν εαυτόν και σε αυτό εμείς θα λει­τουρ­γή­σουμε ενι­σχυ­τικά. Με την αλλαγή αυτή στη διοί­κηση, το ΚΕΘΕΑ πηγαί­νει ακόμα πιο μπροστά. Προ­σπα­θούμε να αφο­μοιώ­σουμε τα ανα­πτυ­ξιακά κον­δύ­λια, να ανοί­ξουμε την βεντά­λια των υπη­ρε­σιών μας, να τρέ­ξουμε τις δια­δι­κα­σίες, να υλο­ποι­ή­σουμε συνέρ­γειες με όλους τους φορείς. Στο διά­στημα που θα παρα­μείνω στη Ρόδο, θα συνα­ντηθώ με εκπρο­σώ­πους φορέων, προ­κει­μέ­νου να τεθούν επί τάπητος νέες προ­ο­πτι­κές συνέρ­γειας, προς όφελος της κοι­νω­νίας, ενι­σχύ­ο­ντας το τείχος προ­στα­σίας απέ­να­ντι στις εξαρ­τή­σεις. Για παρά­δειγμα είμαστε σε συνεν­νό­ηση με τον πρόεδρο της κοι­νό­τη­τας του Αρχαγ­γέ­λου προ­κει­μέ­νου να είναι πιο τακτική η παρου­σία της κινητής μονάδας σε συγκε­κρι­μένο χώρο, ώστε συνάν­θρω­ποί μας από τον Αρχάγ­γελο, την Μαλώνα, τα Μάσαρη, και όπου υπάρ­χουν αυξη­μέ­νες ανάγκες, να τύχουν στή­ρι­ξης με απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα, ταχύ­τητα και ποιό­τητα από τις υπη­ρε­σίες του ΚΕΘΕΑ. Και στις ένοπλες δυνά­μεις μας, σε συνερ­γα­σία με τα στελέχη ανα­πτύσ­σουμε πρω­το­βου­λίες για την ενη­μέ­ρωση, την πρόληψη ή και την θερα­πεία των στρα­τευ­μέ­νων μας. Οι οπλίτες, οι ναύτες, οι σμη­νί­τες, είναι παιδιά της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, παιδιά που υπη­ρε­τούν την πατρίδα, που δέχο­νται πιέσεις στη διάρ­κεια της θητείας τους καθώς πρό­κει­ται για μια ιδιαί­τερη συνθήκη στη ζωή τους και ενδε­χο­μέ­νως κάποιοι αυτούς να χρεια­στούν στήριξη. Το ΚΕΘΕΑ είναι εκεί για να τους παρέχει όποια μορφή στή­ρι­ξης κριθεί ότι θα χρεια­στούν.

Κύριε Λιάπη, ποια είναι τα προ­βλή­ματα που εντο­πί­σατε στη Ρόδο;

Η ανέστια ή περι­πλα­νω­μενη χρήση, ή και η χρήση σε πιάτσες, είναι ένα από τα θέματα που απα­σχο­λούν εντόνως τη Ρόδο και θα πρέπει όλοι μαζί να δούμε τι μπο­ρούμε να κάνουμε. Σε πρώτη φάση θα δρο­μο­λο­γή­σουμε το βανάκι ώστε μέσω της κινητής μονάδας να έρθουμε ακόμα πιο κοντά στους χρήστες. Η κοι­νω­νία μας έχει χορ­τά­σει από λόγια, πρέπει να κοι­τά­ξουμε τι μπο­ρούμε εμπρά­κτως να προ­σφέ­ρουμε, υπερ­βαί­νο­ντας ακόμα και τους εαυτούς μας, ειδικά όταν καλού­μα­στε να υπη­ρε­τή­σουμε έναν τέτοιο σκοπό όπως είναι ο αγώνας για την απε­ξάρ­τηση. Ακόμα κι αν ενωθούν όλες οι κρίσεις μαζί, υγειο­νο­μική, οικο­νο­μική, κοι­νω­νική, όπως κιν­δυ­νεύ­ουμε να το πάθουμε στα χρόνια μας – είμαστε αρκετά άτυχη γενιά- κάποια στιγμή θα περά­σουν. Οι εξαρ­τή­σεις όμως θα μείνουν, είναι δια­χρο­νι­κώς παρού­σες σε όλες τις κοι­νω­νίες και για αυτό οφεί­λουμε να επα­γρυ­πνούμε συνεχώς. Ο αγώνας για την κάθε μορφής εξάρ­τηση, είναι συνεχής.

Ολες αυτές οι στρε­σο­γό­νες κατα­στά­σεις που βιώ­νουμε επι­τεί­νουν το πρό­βλημα;

Σαφώς.

Είναι δηλαδή τόσο ισχυρές οι επιρ­ροές αυτές που μπορούν να οδη­γή­σουν κάποιον στην εξάρ­τηση;

Μπορούν, όπως προ­εί­παμε, να πολ­λα­πλα­σιά­σουν τις εξαρ­τη­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές αλλά, ναι, μπορούν και να απο­τε­λέ­σουν την αφε­τη­ρία για να ενδώσει κανείς σε μορφές εξάρ­τη­σης. Ηδη, δια­πι­στώ­θηκε μετρώ­ντας τα λύματα στην Ψυτ­τά­λεια στην Αθήνα, ότι στη διάρ­κεια της καρα­ντί­νας αυξή­θηκε η χρήση της κοκα­ΐ­νης και της κατα­νά­λω­σης ψυχο­φαρ­μά­κων! Το ίδιο είχε συμβεί το 2016 όπως δια­πι­στώ­θηκε σε παρό­μοια έρευνα, τότε που η κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μική κρίση ήταν στο απο­κο­ρύ­φωμά της. Οποια­δή­ποτε στιγμή, οποιοσ­δή­ποτε συνάν­θρω­πός μας υπό συν­θή­κες πίεσης μπορεί να ανα­ζη­τή­σει κατα­φύ­γιο σε οποια­δή­ποτε μορφή εξαρ­τη­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς. Οπως λέμε και στο ΚΕΘΕΑ, το θέμα δεν είναι η ουσία, αλλά η στάση μας.

Ο μεγα­λύ­τε­ρος στόχος που έχετε θέσει προ­σω­πικά ποιος είναι;

Δεν ήρθα να μηδε­νίσω την προ­σφορά και την ιστορία της δομής μέχρι σήμερα, το ζητού­μενο για μένα είναι να συμ­βά­λουμε ώστε να αρθούν οι προ­κα­τα­λή­ψεις θέτο­ντας τα πράγ­ματα στη σωστή τους βάση. Αυτή είναι η μεγα­λύ­τερη αδικία που υφί­στα­νται αυτά τα παιδιά, ότι η κοι­νω­νία δεν τους δίνει εύκολα ή τους αρνεί­ται ευκαι­ρίες και τους αντι­με­τω­πί­ζει ως περι­θω­ρια­κούς. Για αυτό είναι εδώ το ΚΕΘΕΑ, για να μπο­ρέ­σει να τους δώσει νέα προ­ο­πτική, και­νού­ρια δυνα­μική και δυνα­τό­τητα επα­νέ­ντα­ξης. Κάθε φορά που υπο­γράφω και ένα νέο πιστο­ποι­η­τικό απο­φοί­τη­σης, για εμένα είναι η επι­βε­βαί­ωση του ορά­μα­τός μου και είναι ένα παρα­πάνω λιθα­ράκι επι­τυ­χίας σε αυτό το «κάστρο», μιας και μιλάμε από το νησί των Ιπποτών, εδώ όπου από το μεράκι δύο ανθρώ­πων αρχικά, έφτασε η δομή να έχει τη σημε­ρινή της μορφή η οποία θα ενι­σχυ­θεί και περαι­τέρω. Η κοι­νω­νία της Ρόδου έχει στη­ρί­ξει και έχει αγκα­λιά­σει τη δομή και σας ευχα­ρι­στούμε για την δυνα­τό­τητα που δίνετε ως κοι­νω­νία στους νέους ανθρώ­πους, να επι­στρέ­ψουν ως παρα­γω­γι­κές μονάδες στον κοι­νω­νικό ιστό. Σταθερά βήματα, λίγα λόγια, απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα, ουσία, αυτοί είναι οι άξονες που κινού­μαι. Θα είμαι πάντα κοντά σε όλες τις περι­φε­ρεια­κές μονάδες και επι­τρέψτε μου να πω, και λίγο περισ­σό­τερο στη Ρόδο, από όπου επέλεξα και συμ­βο­λικά και ουσια­στικά να ξεκι­νήσω τις επι­σκέ­ψεις μου στις μονάδες του ΚΕΘΕΑ στα νησιά μας, στο Αιγαίο μας, στο Αρχι­πέ­λα­γος της Ελπίδας, κοντά στους ακρίτες μας.