Iρις Kουρδουμπά: Από αρκουδάκι σε παιδική παράσταση στο Εθνικό Θέατρο Ρόδου, στην Όπερα της Γερμανίας ως μπαλαρίνα!

Πότε ξεκί­νη­σες να ασχο­λεί­σαι με τον χορό;

Ξεκί­νησα όπως σχεδόν όλα τα κορι­τσά­κια περίπου τεσ­σά­ρων χρονών, με το μπαλέτο στη Ρόδο. Το μικρό­βιο του θεάτρου μπήκε μέσα μου γύρω στα 6-7 μου χρόνια, στην πρώτη μου παρά­σταση, στο Εθνικό Θέατρο. Ετρεχα πάνω-κάτω και κοίταζα τη σκηνή… Θυμάμαι έντονα ότι δεν ήθελα να γυρίσω στο σπίτι… Οι φίλες μου ανυ­πο­μο­νού­σαν να τελειώ­σουν οι πρόβες και εγώ δεν ήθελα να φύγω, ήθελα να μείνω εκεί. Και μέχρι σήμερα, αν μπο­ρούσα να έχω ένα κρεβάτι δίπλα στις κου­ΐ­ντες, στα παρα­σκή­νια, να κοι­μά­μαι εκεί, θα ήμουν ευτυ­χι­σμένη.

Θα ήθελα να μου πεις για τη δια­δρομή από τη Ρόδο μέχρι τη Γερ­μα­νία.

Μέχρι 18 ετών ήμουν στη Ρόδο, κι έκανα μπαλέτο. Αλλαξα διά­φο­ρες σχολές για διά­φο­ρους λόγους αλλά το αγα­πούσα πάντα. Κάποια στιγμή όταν ήμουν 11 χρονών με επέ­λε­ξαν και για στίβο, οπότε για μια μακρά περίοδο έκανα και τα δύο, οι αγάπες μου ξαφνικά μοι­ρά­στη­καν και πέρασα όλη μου την εφηβεία έτσι. Τελικά η ζυγαριά έγειρε προς το μπαλέτο, έπειτα από έναν τραυ­μα­τι­σμό κι αφού έχασα πολλές προ­πο­νή­σεις και αγώνες. Κάποια στιγμή ήρθαν στη Ρόδο δύο δασκά­λες χορού από την Ολλαν­δία και έμαθα κάποια βασική τεχνική μπα­λέ­του χάρη σε εκείνες, διότι ο Γολ­γο­θάς άρχισε μετά τα 18.

Γιατί μιλάς για Γολγοθά;

Γιατί όταν έφτασα στην Αθήνα, συνει­δη­το­ποί­ησα ότι παρά τα χρόνια που έκανα μπαλέτο, δεν ήξερα σχεδόν τίποτα. Εδωσα πανελ­λα­δι­κές και πέρασα στην Αγγλική Φιλο­λο­γία στο Καπο­δι­στριακό, παρ΄ότι δεν ήθελα να σπου­δάσω κάτι άλλο πέρα από το να συνε­χίσω το μπαλέτο. Η προ­σπά­θειά μου στη συμπλή­ρωση του μηχα­νο­γρα­φι­κού ήταν επι­κε­ντρω­μένη ώστε να επιλέξω σχολές που να μου επι­τρέ­πουν να συν­δυάσω και το μπαλέτο, και ήμουν πάρα πολύ τυχερή που τα κατά­φερα. Ξεκί­νησα προ­ε­τοι­μα­σία τον Αύγου­στο εκείνης τη χρονιάς για να περάσω οντι­σιόν ώστε να συνε­χίσω τις σπουδές μου στο κλασικό μπαλέτο. Εκεί συνει­δη­το­ποιώ πως παρ΄ότι είχα ένα σώμα πολύ δυνατό, χάρη και στο στίβο, αρκετά γυναι­κεία σιλου­έτα, που ήταν εν μέρει μειο­νέ­κτημα, δεν ήξερα αρκετά πράγ­ματα για να μπορέσω να ακο­λου­θήσω το επίπεδο των άλλων χορευ­τριών. Για να σας δώσω ένα παρά­δειγμα, πήγαινα να λύσω μαθη­μα­τικά χωρίς να ξέρω εξι­σώ­σεις! Δεν ήξερα βασικές έννοιες της ορο­λο­γίας, δεν είχαν περάσει στο σώμα μου και άρα δεν μπο­ρούσα να χορέψω συνει­δη­το­ποι­η­μένα. Επαθα σοκ κι εγώ και πολλοί άλλοι… Κι έτσι ξεκί­νησε μια περί­ο­δος σκληρής δου­λειάς, ώρες ατε­λεί­ω­τες, χιλιά­δες ευρώ… Οταν πέρασα την οντι­σιόν και ξεκί­νησε η φοίτησή μου στην επαγ­γελ­μα­τική σχολή, ταυ­τό­χρονα παρα­κο­λου­θούσα τα μαθή­ματα του πανε­πι­στη­μίου και μετά συνέ­χιζα ξανά μπαλέτο μέχρι τις 11 το βράδυ. Εκανα 8 ώρες μπαλέτο σχεδόν καθη­με­ρινά, τόσο πίσω ήμουν δυστυ­χώς.

Μας περι­γρά­φεις ένα απαι­τη­τικό πρό­γραμμα.

Ηταν μια περί­ο­δος, που παρ΄όλο το κλάμα που έκανα, επειδή ήμουν τόσο πίσω και με στε­να­χω­ρούσε αφά­ντα­στα, τη θυμάμαι πολύ ευχά­ρι­στα γιατί επέν­δυσα σε κάτι που αγαπώ. Είναι λίγο ψυχα­να­γκα­στικό αλλά ανέ­κα­θεν έβαζα χρονικά όρια μέχρι να κατα­φέρω κάτι.

Ολο­κλή­ρω­σες τις σπουδές σου στην Αγγλική Φιλο­λο­γία;

Ναι. Τελεί­ωσα το μπαλέτο και έπειτα από 1,5 χρόνο τέλειωσα και το Πανε­πι­στή­μιο.

Και τότε ξεκινά η καριέρα σου;

Η αλήθεια είναι ότι έκανα ένα διά­λειμμα από το μπαλέτο μόλις ολο­κλή­ρωσα τις σπουδές μου. Τότε, μάλιστα είχα πάρει κάποια κιλά, κι όλοι έπεσαν πάνω μου και μου έλεγαν ότι ποτέ δεν θα γίνω χορεύ­τρια, λόγω σώματος και επειδή ήταν πια πολύ αργά, ήμουν ήδη μεγάλη και όχι έτοιμη, αλλά θα γίνω καλή δασκάλα χορού. Οπότε κάπως είχα συμ­βι­βα­στεί στα 21 μου ότι θα γίνω μια πολύ καλή δασκάλα. Τότε έκανα ένα διά­λειμμα από τις προ­πο­νή­σεις στο μπαλέτο, τέλειωσα το Πανε­πι­στή­μιο και το μικρό­βιο του χορού ξανα­μπήκε για τα καλά μετά την ολο­κλή­ρωση των σπουδών μου. Η διδα­σκα­λία δεν στα­μά­τησε βέβαια ποτέ. Τότε ξεκί­νησα να δουλεύω σε μια σχολή στην Αθήνα, μέσω της οποίας πήγα στην Ακα­δη­μία της Βου­δα­πέ­στης, μία από τις καλύ­τε­ρες της Ευρώπης, όπου έκανα μαθή­ματα και ο διευ­θυ­ντής -που κρατά στα χέρια του την τύχη εκα­το­ντά­δων χορευτριών- είπε για εμένα “είναι καλή, αλλά να χάσει όμως 10 κιλά”! Γύρισα ενθου­σια­σμένη από την Βου­δα­πέ­στη, ήμουν σαν ένα παιδάκι που του έδωσαν για πρώτη φορά να φάει σοκο­λάτα! Τότε συνει­δη­το­ποί­ησα ότι αγαπώ πολύ το μπαλέτο και δεν μπορώ να το αφήσω. Τον Ιούνιο της επό­με­νης χρονιάς ανε­βά­ζαμε στην Αθήνα την παρά­σταση «Ζιζέλ», με τους πρώτους χορευ­τές της όπερας της Βου­δα­πέ­στης. Εγώ ήμουν στην ομάδα με τις μπα­λα­ρί­νες και ήμουν πολύ ευτυ­χι­σμένη! Η δασκάλα μου τότε, θα έκανε τον τρίτο πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο, αλλά έμεινε έγκυος και ανα­γκα­στικά δεν μπο­ρούσε να κάνει τον ρόλο.  Επρό­κειτο να την αντι­κα­τα­στή­σει μια άλλη κοπέλα αλλά ούτε εκείνη μπο­ρούσε και μετά πρό­τει­ναν σε εμένα τον ρόλο της Μύρτας. Ηταν ο πρώτος μου ρόλος και η Μύρτα είναι ένας από τους πιο απαι­τη­τι­κούς ρόλους του κλα­σι­κού ρεπερ­το­ρίου.

Μπήκες κατευ­θείαν στα βαθιά δηλαδή.

Ναι, κάπως έτσι. Είχα ένα τρέ­μουλο στην αρχή, ένα φοβερό άγχος αλλά μετά όλα πήγαν καλά. Το βίντεο της παρά­στα­σης πήγε στην Ακα­δη­μία της Βου­δα­πέ­στης και ο ίδιος διευ­θυ­ντής είπε ότι το πρόσωπο, η θεα­τρι­κό­τητα και ο τρόπος που ξεδί­πλωσα τον χαρα­κτήρα, ήταν από τις πιο καλές Μύρτα που έχει δει. Και τότε είπα στον εαυτό μου, δεν με νοιάζει να μη γίνω ποτέ χορεύ­τρια σε όπερα αλλά εγώ θα κάνω τις προ­πο­νή­σεις μου κάθε μέρα και ας μην τα κατα­φέρω ποτέ, κι ας μην μπω ποτέ στη Λυρική Σκηνη, κι ας μην μπω ποτέ σε θέατρο. Σημασία έχει να κάνεις αυτό που αγαπάς.

Και μετά;

Για τα επόμενα πέντε χρόνια, κάθε χρόνο τα καλο­καί­ρια ήμουν στην Ακα­δη­μία της Βου­δα­πέ­στης, ανε­βά­ζαμε παρα­στά­σεις στην Αθήνα, έκανα καθη­με­ρινά μαθή­ματα τεχνι­κής μπα­λέ­του και ταυ­τό­χρονα δούλευα σε σχολές μπα­λέ­του. Για πέντε χρόνια δούλευα παράλ­ληλα και σε ιδιω­τικό νηπια­γω­γείο στην Αθήνα, ως δασκάλα μπα­λέ­του, αγγλι­κών και εν συνε­χεία ως βοηθός νηπια­γω­γού. Γράφω θεα­τρικά έργα για παιδιά και δια­σκευάζω παρα­μύ­θια οπότε είχα την ευκαι­ρία μέσω των σχο­λι­κών παρα­στά­σεων να ανεβάζω τις δικές μου χορο­θε­α­τρι­κές παρα­στά­σεις και να ικα­νο­ποι­ήσω και αυτή την μικρή μου αγάπη! Στα 26 μου χρόνια, έδωσα εξε­τά­σεις για τη Λυρική παρ΄ότι υπήρχαν ήδη φήμες για το ποιοι θα πάρουν τις θέσεις, εγώ έδωσα, πήγα αλλά δεν πέρασα. Συνέ­χισα τις παρα­στά­σεις ήμουν μέλος της ομάδας της Royal Academy of Dance στην Ελλάδα και διά­φο­ρων άλλων ομάδων, παρέ­διδα μαθή­ματα και έκανα συνέ­χεια προ­πο­νή­σεις. Εν συνε­χεία πήγα δύο συνε­χό­με­νες χρονιές για μαθή­ματα μπα­λέ­του στη Τσεχία και αργό­τερα στη Γερ­μα­νία. Ολη μου η ζωή περι­στρε­φό­ταν γύρω από το μπαλέτο.

Και πώς έρχεται η μετα­κό­μιση στη Γερ­μα­νία;

Ο σύντρο­φός μου είναι Γερ­μα­νός και ήρθε πρώτα εκείνος στην Ελλάδα αλλά τα πράγ­ματα ήταν πολύ δύσκολα για τον ίδιο στην εύρεση εργα­σίας. Ετσι, απο­φα­σί­σαμε να επι­στρέ­ψει στη χώρα του και θα ακο­λου­θούσα κι εγώ την επόμενη χρονιά. Δύο μήνες πριν από την μετα­κό­μισή μου στη Γερ­μα­νία με είδε να χορεύω σε μια σχολή στην Αθήνα, μια Ολλαν­δέζα χορεύ­τρια και μετά το μάθημα ήρθε και πιάσαμε την κου­βέ­ντα. Μου είπε λοιπόν ότι χορεύει στη Γερ­μα­νία και της είπα ότι μετα­κο­μίζω κι εγώ στο Ντί­σελ­ντορφ και τότε μου ανέφερε ότι η Οπερα που χορεύει είναι πολύ κοντά και πως χρειά­ζο­νται μια κοπέλα στην ομάδα. Με ρώτησε αν θέλω να περάσω οντι­σιόν και της είπα βεβαίως θέλω. Ελαβα ένα mail τέλος Ιουλίου ότι ενδια­φέ­ρο­νται από την Οπερα να με δουν και στις 18 Αυγού­στου λαμβάνω mail από τον διευ­θυ­ντή μπα­λέ­του που μου έλεγε ότι στις 22 Αυγού­στου έπρεπε να είμαι στο Θέατρο για οντι­σιόν! Πετούσα για τη Γερ­μα­νία στις 21 Αυγού­στου, άφησα τα πράγ­ματα μου στο σπίτι και αμέσως ξεκί­νησα για την πόλη όπου ήταν το θέατρο. Εκανα την οντι­σιόν το πρωί της επό­με­νης ημέρας, με πήραν αμέσως… Εγιναν όλα τόσο γρήγορα που δεν μπο­ρούσα να πιστέψω πού ήμουν, πού βρέθηκα και πού θα χορεύω! Το συμ­βό­λαιό μου ήταν για ένα χρόνο, διότι ο διευ­θυ­ντής επρό­κειτο να συντα­ξιο­δο­τη­θεί. Αυτή η δουλειά ήταν ένα θεό­σταλτο δώρο που δεν θα το περί­μενα ποτέ στη ζωή μου και δεν θα τολ­μούσα να το ζητήσω ποτέ. Η τελευ­ταία παρα­γωγή που έκανα στην Αθήνα ήταν η Στα­χτο­πούτα σε χορο­γρα­φία της Χρι­στιά­νας Στε­φά­νου. Η Χρι­στιάνα Στε­φά­νου της οποίας είχα την τύχη να είμαι μαθή­τρια και η οποία παρα­μέ­νει έως σήμερα μια από τις πιο αγα­πη­μέ­νες μου δασκά­λες, είναι μια από τις πιο ευυ­πό­λη­πτες καθηγήτριες-χορογράφους της Ελλάδας, ίσως η μόνη που έχει κατα­φέ­ρει να διδά­σκει σε μερικές από τις πιο διά­ση­μες όπερες στον κόσμο. Για να γυρίσω στην Στα­χτο­πούτα, εγώ είχα το ρόλο της κακιάς μητριάς που ήταν χορο­γρα­φη­μέ­νος πάνω μου. Ήταν τόσο δρα­μα­τι­κός που κάθε φορά πάνω στη σκηνή σε ένα από τα σόλο μου έκλαιγα, το βίωνα… δεν μπο­ρούσα να το στα­μα­τήσω, έβγαινε αυθόρ­μητα! Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας τις παρα­στά­σεις και πριν έρθω στη Γερ­μα­νία, μια άλλη υπέροχη καθη­γή­τρια, υπεύ­θυνη επίσης της ομάδας η κ. Πωλίνα Γαλο­πού­λου μου είπε, Ιρις ό,τι κι αν κάνεις στη Γερ­μα­νία πρέπει να χορέ­ψεις. Οπότε έφυγα με τις ευχές τους για τη Γερ­μα­νία. Όμως θα ήταν αδικία να μην αναφέρω όλους τους κατα­πλη­κτι­κούς δασκά­λους μου στην Αθήνα, καθώς νιώθω πως είμαι “παιδί” όλων! Όλοι νιώθω ότι με υπε­ρα­γα­πού­σαν όπως κι εγώ εκεί­νους! Έχουμε πραγ­μα­τικά καλούς δασκά­λους στην Αθήνα! Οι χορευ­τές όπως και οι αθλητές περνάνε περισ­σό­τερο χρόνο με τους δασκά­λους τους πάρα με τις οικο­γέ­νειές τους! Το συμ­βό­λαιό μου τελεί­ωσε πλέον και μπορώ να πω ότι ήταν μια μαγική χρονιά, σε ένα μαγικό θέατρο όπως ακριβώς πρέπει να είναι τα θέατρα, νεο­κλα­σικό, με τους κίονες, υπέροχο μέσα, με εκπλη­κτική ορχή­στρα και εξαι­ρε­τι­κούς καλ­λι­τέ­χνες. Η χρονιά αυτή ήταν μια από τις πιο ευτυ­χι­σμέ­νες χρονιές της ζωής μου, ένα όνειρο που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε από το πουθενά.

Ποια είναι τα επόμενα βήματά σου, τι σχε­διά­ζεις;

Τώρα διδάσκω σε μια επαγ­γελ­μα­τική Ακα­δη­μία που έχει μάλιστα δικό της θέατρο, οπότε έχω τη δυνα­τό­τητα να χορεύω και εκεί. Μόλις πήρα το πρώτο δίπλωμά μου στα γερ­μα­νικά οπότε ξανά σχολείο! Κάνω τα μαθή­ματα μπα­λέ­του μου στο Ντί­σελ­ντορφ και στις κοντι­νές όπερες και έχω διάφορα σχέδια που πιστεύω ότι σιγά σιγά θα γίνουν κι αυτά πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Η μετά­βαση από την Ελλάδα στη Γερ­μα­νία πώς ήταν;

Δεν μου ήταν καθόλου δύσκολο, προ­σαρ­μό­στηκα εύκολα με τη νοο­τρο­πία, γνώρισα κατα­πλη­κτι­κούς ανθρώ­πους, εξαι­ρε­τι­κούς καλ­λι­τέ­χνες και έχω κάνει πολύ καλούς φίλους. Άλλωστε η νέα καθη­με­ρι­νό­τητα ήταν τόσο δια­φο­ρε­τική και ενδια­φέ­ρουσα που μόνο χαρά μου έφερνε… Μία καθη­με­ρι­νό­τητα γεμάτη μουσική, τέχνες, θέατρο, όμορφη δια­φο­ρε­τική φύση, σεβασμό, ασφά­λεια, στα­θε­ρό­τητα…

Επαγ­γελ­μα­τικά έχεις περισ­σό­τε­ρες ευκαι­ρίες εκεί απ΄ότι στην Ελλάδα;

Εχω περισ­σό­τε­ρες ευκαι­ρίες είναι αλήθεια, οι καλ­λι­τέ­χνες εδώ αντι­με­τω­πί­ζο­νται καλύ­τερα και πλη­ρώ­νο­νται καλύ­τερα.

Απ όλη αυτή τη δια­δρομή, από το Εθνικό Θέατρο της Ρόδου ως παιδί μέχρι την Οπερα στη Γερ­μα­νία, ποια ήταν η πιο ευχά­ρι­στη, η πιο συγκι­νη­τική στιγμή;

Η χρονιά μου στο θέατρο εδώ. Στο τέλος της τελευ­ταίας παρά­στα­σης, ήταν ένα μιού­ζι­καλ η οικο­γέ­νεια Ανταμς, κοι­τούσα το θέατρο και έκλαιγα και είπα “Χριστέ μου σε ευχα­ρι­στώ για όσα μου έδωσες”. Παρ΄ότι όλα ήταν ενα­ντίον μου εγώ τα κατά­φερα… Δεν ξέρω πότε θα ξανα­ζήσω κάτι παρό­μοιο… και ξέρετε τι λένε; Ενας χορευ­τής ζει δύο θανά­τους… Ο πρώτος θάνατος είναι όταν στα­μα­τή­σει την καριέρα του επί σκηνής και ο δεύ­τε­ρος είναι ο φυσικός.