Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει

Έκπλη­κτοι  παρα­κο­λου­θούμε μια χώρα δύο ημέρες να ανα­στε­νά­ζει στα γήπεδα, με εξω­φρε­νι­κές ανοη­σίες περί διχο­τό­μη­σης της Ελλάδας και περί εμφυ­λίου. Να λοιπόν που σε αυτή την ασόβαρη χώρα, η απειλή διχα­σμού  δεν προ­κύ­πτει ούτε για έθνι­κούς, ούτε για ιδε­ο­λο­γι­κούς ή ταξι­κούς λόγους. Αλλά για ποδο­σφαι­ρι­κούς. Ο Ταγίπ δεν χρειά­ζε­ται να προ­σπα­θή­σει πολύ, όταν σπεύ­δουμε από μόνοι μας να βγά­λουμε τα μάτια μας… Με ένα πολι­τικό σύστημα να γυρνά γύρω από μια μπάλα. Πάντα είχα την άποψη πως το ποδό­σφαιρο χωρά πολλή πολιτική-ιστορικά και διεθνώς υπάρ­χουν πολλές ιστο­ρίες γι’ αυτό, αλλά δεν είναι της παρού­σης. Και όχι μόνον την χωρά, αλλά και την παράγει κιόλας και με τον χει­ρό­τερο τρόπο, περι­γρά­φο­ντας μέσα σε λίγες ώρες ένα κράτος αιχ­μά­λωτο του θυμικού τοπικών κοι­νω­νιών, εμφα­νί­ζο­ντας τους πολι­τι­κούς έτοι­μους να υψώσουν το ανά­στημά τους μόνο για την μπάλα και δεί­χνο­ντας στον πολίτη ότι οι νόμοι αλλά­ζουν όποτε μας βολεύει ή όποτε δεν μας βολεύ­ουν. Η χώρα σε διαρκή ομηρία. Παρα­νο­μίας, βίας, χου­λι­γκα­νι­σμού. Αλλιώ­τικα ο στρατός ο οπα­δι­κός θα μπου­κά­ρει και θα τα κάνει όλα λίμπα. Επο­μέ­νως οι οπαδοί της ομάδας θα ψηφί­σουν άλλο κόμμα… Όπου καθί­σεις και μιλή­σεις για το ελλη­νικό ποδό­σφαιρο, ανε­ξάρ­τητα από την ομάδα που αγαπάς ή αν είσαι οπαδός, κοινή δια­πί­στωση είναι ότι είναι μια «βρώμικη» ιστορία με υπο­θέ­σεις δια­πλο­κής, στημένα, «μπρα­βι­λί­κια», ξυλο­δαρ­μούς και ακή­ρυ­χτο επι­χει­ρη­μα­τικό πόλεμο. Η  πρώτη απόφαση μιας κυβέρ­νη­σης που δεν θέλει να βου­λιά­ξει σ’ αυτόν τον βούρκο είναι η άμεση απε­μπλοκή της, οικο­νο­μικά και θεσμικά κι ας πιέζει μια τέτοια απόφαση τους πολι­τι­κούς με το απαίσιο δίλημμα υποταγή ή αντι­δη­μο­φι­λία και απώλεια επιρ­ροής. Ανώ­νυ­μες Εται­ρείες είναι ας τα βρουν μεταξύ τους αλλά με αυστηρή εφαρ­μογή των νόμων!