Περιπέτεια γνωστού Ροδίτη καρδιολόγου με επένδυση σε ομόλογο

Ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου προ­σέ­φυγε χθες κατά της Εθνικής Τρά­πε­ζας με κλήση επα­να­φο­ράς αγωγής από αδι­κο­πρα­ξία γνωστός καρ­διο­λό­γος της Ρόδου, που ενε­πλάκη σε μια απίθανη περι­πέ­τεια μετά την αγορά ομο­λό­γου.

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την υπ’ αρίθμ. 246/2019 απόφαση που εξέδωσε κήρυξε εαυτό καθ’ ύλην αναρ­μό­διο να επι­λη­φθεί της αγωγής και παρέ­πεμψε την αγωγή ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου προ­κει­μέ­νου να δικα­στεί κατά την τακτική δια­δι­κα­σία.

Ο ιατρός υπήρξε πελάτης της ενα­γό­με­νης τρά­πε­ζας στην οποία είχε εμπι­στευ­θεί τις κατα­θέ­σεις του. Διευ­θυ­ντής κεντρι­κού της κατα­στή­μα­τος υπήρξε στενός του φίλος, που το έτος 2003 τον έπεισε να επεν­δύ­σει το ποσό των 100.000 ευρώ σε ένα ομόλογο δεκα­ε­τούς διάρ­κειας το οποίο θα είχε επι­τό­κιο 1,50% με 2% περίπου πέραν του τρέ­χο­ντος και έτσι θα ήταν μία ασφαλής και επι­κερ­δής για εκείνον τοπο­θέ­τηση των χρη­μά­των του.

Ο ενάγων τονίζει μάλιστα ότι το euribor τότε ήταν 2% συν 1,75 επι­τό­κιο, επο­μέ­νως θα ήταν για εκείνον μια κερ­δο­φόρα επέν­δυση των χρη­μά­των του ενώ επι­ση­μαί­νει ότι σημα­ντικό παρά­γο­ντα για την πραγ­μα­το­ποί­ηση της επέν­δυ­σης απο­τέ­λεσε και η ασφά­λεια του ποσού το οποίο προς τούτο διέθετε και ειδι­κό­τερα το ό,τι αισθα­νό­ταν ότι το κεφά­λαιό του θα ήταν πλήρως εγγυ­η­μένο.

Ο διευ­θυ­ντής της τρά­πε­ζας, όπως υπο­στη­ρί­ζει ο ενάγων, μετέ­φερε από τον λογα­ρια­σμό κατα­θέ­σεων τον οποίο τηρούσε στην Τράπεζα το ποσό των 100.126 €, χωρίς καμία απο­λύ­τως δική του συμ­με­τοχή και υπο­γραφή.

Έκτοτε πιστω­νό­ταν στον λογα­ρια­σμό του το επι­τό­κιο της επέν­δυ­σής του και στην λήξη της 10ετίας τον κάλεσε η Τράπεζα στο υπο­κα­τά­στημά της στη Ρόδο για να του γνω­ρί­σει ότι το κεφά­λαιο το οποίο θα του απο­δι­δό­ταν θα ήταν 40.000€ περίπου.

Τότε, όπως τονίζει, δια­μαρ­τυ­ρή­θηκε διότι ο διευ­θυ­ντής της τρά­πε­ζας, με υπό­δειξη και παρα­κί­νηση του οποίου έγινε η επέν­δυση, τον είχε δια­βε­βαιώ­σει ρητά και κατη­γο­ρη­μα­τικά για το εγγυ­η­μένο του κεφα­λαίου του το οποίο πρω­τί­στως τον ενδιέ­φερε, οπότε έλαβε την απά­ντηση ότι η δια­βε­βαί­ωση αυτή δεν ισχύει, και ως εκ τούτου δεν απο­δέ­χθηκε την ανάληψη του κεφα­λαίου.

Σημειώ­νει στην αγωγή του ότι μέχρι και το 2013 οι απο­δι­δό­με­νοι τόκοι της επέν­δυ­σής του υπο­λο­γί­ζο­ντο επί ποσού 100.000€, και ως εκ τούτου πίστεψε ότι για να υπο­λο­γί­ζο­νται κατ’ αυτόν τον τρόπο οι τόκοι, άρα και το κεφά­λαιο του παρα­μέ­νει στο ποσό των 100.000€ παρά τα αντί­θετα κατά το έτος 2010 λεχθέ­ντα σε εκείνον.

Μετά την λήξη του ομο­λό­γου, δηλαδή μετά τον Αύγου­στο του 2013, όταν δια­πί­στωσε ότι δεν είχε στην κατοχή του κανένα παρα­στα­τικό που να αφορά την επέν­δυση αυτή, ζήτησε με επι­στολή του προς την τράπεζα στις 9 Αυγού­στου 2013, να του δοθούν όλα τα παρα­στα­τικά που αφορούν την επέν­δυση αυτή καθώς και τα έγγραφα που είχε υπο­γρά­ψει προ­κει­μέ­νου να ελέγξει αν ο ισχυ­ρι­σμός της τρά­πε­ζας ότι είχε ενη­με­ρω­θεί, ήταν αληθής.

Μετά παρέ­λευση πολλών μηνών, χωρίς να έχει κάποια απά­ντηση στην επι­στολή του και μετά από δικές του δια­μαρ­τυ­ρίες προς τον νέο διευ­θυ­ντή της τρά­πε­ζας, για την καθυ­στέ­ρηση στην παρά­δοση των εγγρά­φων αυτών, του εδό­θη­σαν τα παρα­στα­τικά που αφορούν το ομόλογο και χαρα­κτη­ρι­στικά ο διευ­θυ­ντής ομο­λό­γησε ότι η καθυ­στέ­ρηση οφεί­λετο στο ό,τι η τράπεζα είχε πρό­βλημα διότι δεν υπήρχε δική του υπο­γραφή σε κανένα έγγραφο.

Στις 21 Ιανουα­ρίου 2014 απέ­στειλε νέα αίτηση στην ενα­γο­μένη, να του χορη­γή­σει αντί­γραφα των κατα­τε­θέ­ντων στον λογα­ρια­σμό του τόκων του εν λόγω ομο­λό­γου, οπότε και δια­πί­στωσε ότι οι τόκοι εχο­ρη­γού­ντο κανο­νικά σύμφωνα με τα δια­μοι­φθέ­ντα, υπο­λο­γι­ζο­μέ­νων επί του ποσού των 100.000€.

Εντός του έτους 2017 υπάλ­λη­λος της ενα­γο­μέ­νης τρά­πε­ζας στο κατά­στημα της Ρόδου τον ενη­μέ­ρωσε ότι τις 30.000€ στις οποίες ανερ­χό­ταν το ομόλογό του, μπο­ρούσε να τις μετα­τρέ­ψει σε ομόλογα της ενα­γο­μέ­νης, πρόταση την οποία και φυσικά αρνή­θηκε και δια­μαρ­τυ­ρή­θηκε εντο­νό­τατα προς τούτο, διότι εκείνος γνώριζε και πίστευε ότι το κεφά­λαιο των 100.000€ ήταν εγγυ­η­μένο.

Τέλος ανα­φέ­ρει ότι όπως ανέ­γνωσε στο χορη­γη­θέν αντί­γραφο του ομο­λό­γου, ανα­γρα­φό­ταν ως ημε­ρο­μη­νία λήξης του το έτος 2049, ημε­ρο­μη­νία αδια­νό­ητη για οποιον­δή­ποτε, διότι δεν ήταν ποτέ νοητό εκείνος να επεν­δύ­σει ποσό 100.000€ το έτος 2003 με ημε­ρο­μη­νία ανα­λή­ψεώς το έτος 2049, ούτε δε η ηλικία του επέ­τρεπε παρό­μοιο βάθος χρόνου.

Τονίζει στην αγωγή του ότι πέραν της θετικής ζημίας που υπέστη η ηθική του βλάβη είναι τερά­στια, αφού η απώλεια της περιου­σίας του σε ποσοστό 70% απο­τέ­λεσε καίριο πλήγμα στη ψυχική του υγεία, του προ­κά­λεσε τερά­στιο άγχος και στε­νο­χώ­ρια.

Με την αγωγή του αιτεί­ται να ακυ­ρω­θεί η δικαιο­πρα­ξία που συνήφθη μεταξύ του και της ενα­γο­μέ­νης τρά­πε­ζας την 1η Αυγού­στου 2003 και αφορά στην αγορά μερίδων του ομο­λό­γου της τρά­πε­ζας.

Άλλως και επι­κου­ρι­κώς ζητεί να ανα­γνω­ρι­σθεί ότι η δικαιο­πρα­ξία αυτή είναι άκυρη λόγω παρά­βα­σης των δια­τά­ξεων του Ν. 2251/1994 εκ μέρους της ενα­γο­μέ­νης.

Αιτεί­ται ακόμη να υπο­χρε­ω­θεί η τράπεζα, να του κατα­βά­λει το ποσό των 100.000 € και επι­πρό­σθετα το ποσό των 100.000€ ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ηθικής βλάβης, ήτοι συνο­λικά το ποσό των 200.000 €, νόμιμα, έντοκα από την επίδοση της αγωγής μέχρι την πλήρη εξό­φληση και να κηρυ­χθεί η απόφαση που θα εκδοθεί προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Κώστας Σαρής.