“Χείμαρρος” ο Τόμσεν: Οι ελληνικές κυβερνήσεις επέλεξαν μεγαλύτερα πλεονάσματα – Νέες αιχμές για “υψηλές” συντάξεις και αφορολόγητο

Έκανε στη συνέ­χεια λόγο για υψηλές δαπάνες για τις συντά­ξεις, επι­ση­μαί­νο­ντας ως πρό­βλημα ότι οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις για τη μείωσή τους ανα­τρά­πη­καν τα χρόνια μετά από τη φορο­λο­γική μεταρ­ρύθ­μιση του 2016 και τη λήξη του προ­γράμ­μα­τος διά­σω­σης.

Συνέ­χισε λέγο­ντας ότι το αφο­ρο­λό­γητο όριο σε σχέση με το μέσο μισθό είναι πάνω από δυόμισι φορές υψη­λό­τερο από τον ευρω­παϊκό μέσο όρο. Αυτό σημαί­νει ότι σχεδόν το 60% των μισθω­τών στην Ελλάδα εξαι­ρού­νται από τη φορο­λο­γία εισο­δή­μα­τος, ποσοστό δρα­μα­τικά υψη­λό­τερο από το 20% του μέσου όρου στην ΕΕ.

«Θεμε­λιω­δώς, η Ελλάδα συνε­χί­ζει να προ­σφέ­ρει επίπεδα συντά­ξεων συγκρί­σιμα με αυτά των πλου­σιό­τε­ρων ευρω­παϊ­κών χωρών, χωρίς τα ίδια επίπεδα φορο­λό­γη­σης της μεσαίας τάξης», παρα­τή­ρησε ο κ. Τόμσεν. «Νομί­ζουμε ότι είναι κρίσιμο για τη μακρο­πρό­θε­σμη ανά­πτυξη η Ελλάδα να κάνει αυτές τις φορο­λο­γι­κές και συντα­ξιο­δο­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, όχι για να τρέχει υψη­λό­τερα πλε­ο­νά­σματα, το τονίζω αυτό, αλλά για να βρει πόρους για να επεν­δύ­σει και να προ­σφέ­ρει καλύ­τε­ρες βασικές υπη­ρε­σίες και για να χαμη­λώ­σει τους φόρους», συμπλή­ρωσε.

Συνέ­χισε λέγο­ντας ότι συχνά το Ταμείο κατη­γο­ρεί­ται αδίκως, μεταξύ άλλων και από τις ελλη­νι­κές αρχές, ότι ειση­γείτο περισ­σό­τερη λιτό­τητα. Όπως είπε, αυτό είχε προ­κα­λέ­σει έναν εκνευ­ρι­σμό εντός του ΔΝΤ ήδη από το 2012, όταν, έστω καθυ­στε­ρη­μένα, το Ταμείο τασ­σό­ταν υπέρ χαμη­λό­τε­ρων πλε­ο­να­σμά­των. Σημεί­ωσε ότι οι ελλη­νι­κές αρχές τότε είχαν την τάση να συντα­χθούν με τους Ευρω­παί­ους για υψη­λό­τερα πλε­ο­νά­σματα, «για να εντυ­πω­σιά­σουν τις ευρω­παϊ­κές χώρες για την ελλη­νική απο­φα­σι­στι­κό­τητα».

«Για την ακρί­βεια, η κυβέρ­νηση εσκεμ­μένα επι­δί­ωξε υπε­ρα­πό­δοση έναντι του φιλό­δο­ξου στόχου του 3,5% που συμ­φώ­νησε με τους Ευρω­παί­ους, για να τους δείξει ότι δε χρεια­ζό­ταν να κάνει αυτές τις δύσκο­λες φορο­λο­γι­κές και συντα­ξιο­δο­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις», σχο­λί­ασε ο Πολ Τόμσεν.

«Θεμε­λιω­δώς, θα έλεγα ότι η ελλη­νική κρίση ήταν τόσο, αν όχι και περισ­σό­τερο, πολι­τική όσο και οικο­νο­μική κρίση», συμπέ­ρανε ο Πολ Τόμσεν, μιλώ­ντας για αδυ­να­μία του ελλη­νι­κού πολι­τι­κού συστή­μα­τος και των θεσμών δια­μόρ­φω­σης οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής, καθώς και για ισχύ των δυτικών συμ­φε­ρό­ντων και ελατ­τώ­ματα στην αρχι­τε­κτο­νική του ευρώ.

«Κοι­τά­ζο­ντας πίσω, θα έλεγα ότι ήμασταν πολύ αισιό­δο­ξοι» πρό­σθεσε, ανα­φε­ρό­με­νος στην ικα­νό­τητα, στο βαθμό και στο χρονικό περι­θώ­ριο προ­σαρ­μο­γής που ανα­με­νό­ταν από την Ελλάδα. Ανα­φέρ­θηκε ενδει­κτικά στην αρχική εκτί­μηση περί επί­τευ­ξης πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος 5%-6% του ΑΕΠ ή περί είσπρα­ξης 50 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων ευρώ από ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις. «Απο­δεί­χθη­καν πολύ αισιό­δο­ξες εκτι­μή­σεις στην ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα», σχο­λί­ασε.

Ο κ. Τόμσεν υπε­ρα­σπί­στηκε επίσης τη διάσωση του 2010 παρά τη δημιουρ­γία υπέ­ρο­γκου χρέους για την Ελλάδα, καθώς δεν υπήρχε σύστημα απο­τρο­πής εξά­πλω­σης της κρίσης στην ευρω­ζώνη. Παρα­δέ­χθηκε ότι μέτρησε πολύ και η ανάγκη απο­σό­βη­σης του συστη­μι­κού ρίσκου. Σημεί­ωσε δε ότι το ελλη­νικό PSI του 2012 ήταν «σκληρό» και «έσπασε ρεκόρ». Σχο­λί­ασε ότι αν το PSI είχε γίνει νωρί­τερα, από το 2010, αν και δε θα έκανε μεγάλη διαφορά για το χρέος, ίσως είχε μειώσει την αίσθηση της αδικίας από τη διάσωση ξένων πιστω­τών.

Θέτο­ντας στον εαυτό του το ερώτημα τι θα έκανε δια­φο­ρε­τικά, είπε ότι δεν υπο­λό­γισε πόσο θα πολι­τι­κο­ποιού­ταν το ζήτημα του χρέους και γι’ αυτό θα μπο­ρούσε κάποιος να πει ότι το ΔΝΤ έπρεπε να επι­διώ­ξει μία δέσμευση από τους πιστω­τές να παρα­χω­ρή­σουν ελά­φρυνση χρέους υπό τη μορφή κου­ρέ­μα­τος. «Δεν το κάναμε. Δεν εγεί­ραμε το θέμα», είπε.