M. Mαρινάκης: Πώς από τη Pόδο έφτασε στο εξωτερικό να προπονεί στο τένις, δισεκατομμυριούχους, σεΐχηδες και celebrities!

Μίνωα, ας ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη, με το πώς βρέ­θη­κες από τη Ρόδο στις Μπα­χά­μες.

Είναι η τρίτη φορά που έρχομαι στις Μπα­χά­μες. Παρ΄ ότι η φύση της δου­λειάς μου είναι πιε­στική έχω κατα­φέ­ρει να κάνω επάγ­γελμα το χόμπι μου, και νιώθω πολύ τυχερός… Οσο για το πώς βρέθηκα εδώ, είναι μεγάλη ιστορία… Ξεκι­νάει από τις δια­κο­πές μου στο Ντου­μπάι το 2014. Είχαμε πάει για φαγητό στo Jumeirah Beach Hotel και το Burj Al Arab τα οποία ανήκουν στον Σεΐχη. Ειναι από τα πιο πλούσια, από τα πιο ωραία μέση στο Ντου­μπάι. Τρώγαμε λοιπόν στο εστια­τό­ριο του Jamie Oliver με την παρέα μου και είδα ότι δίπλα υπήρχαν επτά γήπεδα τένις. Μου λέει λοιπόν ο κου­μπά­ρος μου ο Στέ­φα­νος, “δεν πας να ρωτή­σεις, αν υπάρχει δουλειά για ’σένα εκεί; Αφού αυτό είναι το όνειρό σου. Ποτέ δεν ξέρεις…”. Και πράγ­ματι, πήγα και βρήκα τον διευ­θυ­ντή την επόμενη ημέρα, ένα φαντα­στικό τύπο από την Νέα Ζηλαν­δία.

Μιλή­σαμε, ενθου­σιά­στηκε από τον αυθορ­μη­τι­σμό και την αμε­σό­τητά μου να του ζητήσω δουλειά. Μου είπε ότι υπήρχε μια κενή θέση και μου ζήτησε να του στείλω βιο­γρα­φικό και ένα βίντεο για να δει πώς παίζω τένις. Και τότε του λέω, “όχι, θα παί­ξουμε τώρα έστω για πέντε λεπτά, για να δεις ποιος είμαι και πώς παίζω”.

Απο­φα­σι­σμέ­νος, λοιπόν.

Ναι, όταν πιστεύω σε κάτι δίνομαι 100%. Δεν μπο­ρούσε λοιπόν ο διευ­θυ­ντής να παί­ξουμε εκείνη την ώρα, επέ­στρεψα κι εγώ στην Ελλάδα αφού τέλειω­σαν οι δια­κο­πές, κι έστειλα το βιο­γρα­φικό και το βίντεο.

Ακριβώς την επόμενη ημέρα, λαμβάνω ένα e mail από έναν άλλον κύριο, το οποίο υπέ­γραφε ο αντι­πρό­ε­δρος της εται­ρείας P.B.I.(Peter Burwash International), που έχει παγκό­σμια εμβέ­λεια και η οποία εκπαι­δεύει τους προ­πο­νη­τές τένις με έναν μονα­δικό τρόπο. Συνει­δη­το­ποιώ λοιπόν ότι με τον αντι­πρό­ε­δρο, γνω­ρι­ζό­μα­σταν ήδη 20 χρόνια, απ΄όταν σπού­δαζα στην Ολλαν­δία!

Με ήξερε από τότε, με είχε δει να παίζω, γνώριζε την αεί­μνη­στη μητέρα μου, ήξερε την οικο­γέ­νειά μου, είχε έρθει στη Ρόδο… Ημασταν πολύ κοντά. Τελικά ο κόσμος είναι πολύ μικρός… Μου λέει λοιπόν ότι θέλει να συνερ­γα­στούμε για το Ντου­μπάι. Τον ρώτησα πόσες μέρες έχω προ­θε­σμία για να απα­ντήσω και μου λέει “σήμερα”! Απο­δέ­χθηκα την πρόταση την επόμενη ημέρα και σε μια εβδο­μάδα φεύγω για Ντου­μπάι όπου και έμεινα για δύο χρόνια ως προ­πο­νη­τής τένις.

Πέρασε ο καιρός και επέ­στρεψα στη Ρόδο, ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα. Μόλις γύρισα όμως, ξεκί­νη­σαν προ­τά­σεις για άλλες συνερ­γα­σίες. Μου έκαναν πρόταση για Σιγκα­πούρη και Χονγκ Κονγκ για ένα χρόνο, όμως τις απέρ­ριψα γιατί δεν ήθελα να απου­σιάσω τόσο μεγάλο χρονικό διά­στημα από τη Ρόδο. Στο μεταξύ, ο αντι­πρό­ε­δρος της εται­ρείας, έγινε πρό­ε­δρος… Του είπα ότι αν υπάρχει κενή θέση για συντο­μό­τερο χρονικό διά­στημα, θα την απο­δε­χθώ οπου­δή­ποτε στον κόσμο. Μου γίνεται πρόταση για Ελβετία και φεύγω για τρεις μήνες το καλο­καίρι του 2017. Ενα χρόνο αργό­τερα, δέχομαι πάλι πρόταση, αυτή τη φορά για Μπα­χά­μες. Λόγω ενός έκτα­κτου γεγο­νό­τος προ­έ­κυψε κενή θέση που έπρεπε να καλυ­φθεί άμεσα. Ετσι λοιπόν το 2018, Μάιο και Ιούνιο, βρί­σκο­μαι στις Μπα­χά­μες σε ένα πολυ­τε­λές resort, με vip και πολύ εύπο­ρους πελάτες από όλο τον κόσμο. Για μεγάλη μου τύχη, ένα από τα πρώτα μαθή­ματα που έκανα, ήταν ο γιος του προ­έ­δρου που δια­χει­ρι­ζό­ταν το resort τεσ­σά­ρων ξενο­δο­χείων, ένα 13χρονο αγόρι που δεθή­καμε πολύ γρήγορα. Την ίδια ημέρα, ο πατέρας του καλεί τον διευ­θυ­ντή μου και του λέει “δεν ξέρω από πού το φέρατε αυτό το παλι­κάρι, αλλά θέλω να μείνει εδώ”. Κι έτσι ξεκί­νησε η πορεία μου στις Μπα­χά­μες…

Εκεί για πόσο διά­στημα έμεινες;

Εμεινα δύο μήνες αρχικά, επέ­στρεψα Ρόδο και μετά από ένα μήνα δέχομαι πρόταση να επι­στρέψω αυτή τη φορά ως head coach, όμως αρνή­θηκα. Εκείνοι εντυ­πω­σιά­στη­καν που απέρ­ριψα μια τόσο καλή θέση με περισ­σό­τερα μάλιστα χρήματα… Τον ίδιο μήνα, ο διευ­θυ­ντής του τένις μετά από δύο χρόνια, υπέβαλε παραί­τηση, μου έγινε πρόταση για την συγκε­κρι­μένη θέση, την απο­δέ­χθηκα και έτσι ξανα­βρέ­θηκα στις Μπα­χά­μες!

Από ένα γεύμα σε ένα εστια­τό­ριο στο Ντου­μπάι όπου είχες πάει για δια­κο­πές, βρέ­θη­κες να προ­πο­νείς την αφρό­κρεμα των celebrities και των πλέον εύπορων ανθρώ­πων του κόσμου… Είχες σκεφτεί ποτέ να φύγεις από την Ελλάδα;

Η κατά­σταση στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολη στα τελευ­ταία χρόνια. Υπήρχε ως σκέψη αλλά δεν μπορώ να πω ότι το κυνή­γησα.

Εδώ στη Ρόδο επαγ­γελ­μα­τικά με τι ασχο­λιό­σουν;

Εχουμε μια εται­ρεία με τον αδερφό μου, που προ­μη­θεύ­ουμε οδο­ντια­τρεία και με αυτό ασχο­λού­μουν το πρωί. Το από­γευμα πάντα με το τένις. Μάλιστα προ­πο­νούσα και δύο κορί­τσια που πήγαν πάρα πολύ καλά, πήγαμε σε τουρ­νουά σε όλη την Ευρώπη, προ­πο­νούσα πελάτες σε πεντά­στερα ξενο­δο­χεία στη Ρόδο, έχω εμπει­ρίες και από κάποια παγκό­σμια τουρ­νουά.

Εχω κάνει πάρα μα πάρα πολλά σεμι­νά­ρια προ­πο­νη­τι­κής για να φτάσω εδώ που είμαι σήμερα. Και φυσικά τίποτα από όλα αυτά τα ταξίδια και τις εμπει­ρίες δεν θα ήταν δυνατόν αν δεν είχα την συμπα­ρά­σταση της οικο­γέ­νειάς μου. Είναι πάντα στο πλευρό μου. Μιλάμε πολύ συχνά. Ο πατέρας μου είναι ο καλύ­τε­ρος σύμ­βου­λος, και ο αδερφός μου παίρνει όλο το βάρος της δου­λειάς για να μπορώ να φεύγω. Ευχα­ρι­στώ Ιάσωνα και Τάσο!!

Ξεκί­νη­σες ως παίκτης τένις, η προ­πο­νη­τική πώς προ­έ­κυψε;

Έπαιζα από 11 χρόνων. Στα 18 μου έσπασα το πόδι μου. Ελειψα και για ένα διά­στημα από τα γήπεδα, έφυγα για σπουδές στην Ολλαν­δία. Οταν επέ­στρεψα σκέ­φτηκα να ασχο­ληθώ με την προ­πο­νη­τική.

Οι σπουδές σου είχαν σχέση με αυτό;

Καμία σχέση. Οι σπουδές μου ήταν στον οικο­νο­μικό τομέα, παρ΄όλα αυτά απέ­κτησα στη συνέ­χεια και δύο πτυχία στο τένις τα οποία μού ανοί­γουν πόρτες σε όλο τον κόσμο. Πλέον στη θέση που βρί­σκο­μαι τώρα, η εται­ρεία φρο­ντί­ζει να ενη­με­ρω­νό­μα­στε και να επι­μορ­φω­νό­μα­στε συνεχώς, φτά­νο­ντας σε ένα τέτοιο επίπεδο που δεν υπάρχει στην Ελλάδα.

Για μίλησε μας για τους πελάτες που καλεί­σαι να προ­πο­νή­σεις, έχει ενδια­φέ­ρον.

Το 70% είναι πελάτες του ξενο­δο­χείου και το υπό­λοιπο είναι ντόπιοι. Ενα μάθημα κοστί­ζει 110 δολάρια, μια βραδιά στο ξενο­δο­χείο κοστί­ζει από 200 έως 800 ευρώ τη βραδιά μόνο με πρωινό. Δεν υπάρχει all inclusive εδώ. Οι Μπα­χά­μες και τα νησιά Κέιμαν είναι οι πιο ακριβοί προ­ο­ρι­σμοί στην Καραϊ­βική, ακόμα πιο ακριβά από το Ντου­μπάι. Οι πελάτες που έρχο­νται ξοδεύ­ουν από 5.000 έως 8.000 χιλιά­δες δολάρια την εβδο­μάδα κατά μέσο όρο για τη διαμονή τους.

Ποιους διά­ση­μους έχεις προ­πο­νή­σει ή συνα­ντή­σει στα γήπεδα;

… Κάτι έχω κάνει! Στο Ντου­μπάι έπαιζα στον ίδιο όμιλο με το Φέντε­ρερ, κάνει πολύ στενή παρέα με τον πρόεδρο του ομίλου μας. Εχω δει στον όμιλό μας τον Νόβακ Τζό­κο­βιτς (νούμερο 1 στον κόσμο στο τένις), πολλούς παίκτες μεγάλης κλάσης… Γενικά συνα­να­στρε­φό­μα­στε με ανθρώ­πους που έχουν ιδιαί­τερη θέση στο διεθνές jet set. Για παρά­δειγμα έπαιζα τένις στο Ντου­μπάι με έναν μεσίτη που κάνει τζίρο 1 δισε­κα­τομ­μύ­ριο δολάρια τον χρόνο (!) με κέρδος 20%, δηλαδή κερ­δί­ζει 3 με 4 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια την εβδο­μάδα.

Έχουμε βγει έξω με Σεΐ­χη­δες που για την πλάκα τους ξόδευαν 50.000 δολάρια το Σαβ­βα­τό­βραδο… Εχω γνω­ρί­σει επι­χει­ρη­μα­τία που έχει στην Βρα­ζι­λία την μεγα­λύ­τερη εται­ρεία παρα­γω­γής ζάχαρης ως πρώτη ύλη, στον κόσμο. Μιλάμε για ανθρώ­πους που δια­χει­ρί­ζο­νται δισε­κα­τομ­μύ­ρια δολάρια, είναι ασύλ­λη­πτα τα νούμερα.

Έχω γνω­ρί­σει… τραγικά πλού­σιους ανθρώ­πους που τους είδα μετά στην τηλε­ό­ραση και είπα “ωπ με αυτόν έπαιζα τένις και μάλιστα τον έτρεχα!”

Προ­πό­νησα μέχρι και τον παγκό­σμιο πρω­τα­θλητή kick boxing, αυτόν που κέρδισε ο Ζαμπί­δης, παίξαμε για μερικές εβδο­μά­δες στο Ντου­μπάι. Αυτός και ο κολ­λη­τός του, έμεναν στο 7στερο ξενο­δο­χείο Burj Al Arab στο Ντου­μπάι.

Ο συνέ­ται­ρός του έμενε στο ξενο­δο­χείο 14 χρόνια συνε­χό­μενα, όπου η μια εβδο­μάδα διαμονή κοστί­ζει ως και 100.000 δολάρια… Με αυτούς τους ανθρώ­πους εγώ έπαιζα τένις. Εκείνη η ώρα είναι η ώρα χαλά­ρω­σής τους. Είμαστε η ευχά­ρι­στη ώρα τους στα πολύ πιε­σμένα και αγχω­τικά προ­γράμ­ματά τους. Εκείνη την ώρα οι άνθρω­ποι αυτοί κάνουν αυτό που τους λες εσύ, είναι πολύ σημα­ντικό για τους ίδιους να ξεφεύ­γουν από την καθη­με­ρι­νό­τητά τους. Θα μπο­ρού­σαμε να μιλάμε ώρες για τους ανθρώ­πους που συνα­να­στρά­φηκα και τις ιστο­ρίες τους. Τα διη­γού­μαι σε φίλους όταν έρχομαι στην Ελλάδα και αδυ­να­τούν να πιστέ­ψουν ότι κυκλο­φο­ρούν άνθρω­ποι με τόσα πολλά χρήματα.

Είναι εντυ­πω­σιακό…

Είναι ένας άλλος κόσμος, είναι ο κόσμος του χρή­μα­τος. Είναι οι άνθρω­ποι που κυριαρ­χούν τον κόσμο και είναι η… παρέα σου! Σε καλούν στις εξόδους τους, στο σπίτι τους, στις οικο­γε­νεια­κές και φιλικές τους συγκε­ντρώ­σεις… Το ίδιο συμ­βαί­νει και τώρα στις Μπα­χά­μες. Κι εγώ απλώς… παίζω τένις! Εμένα αυτό που με ενδια­φέ­ρει είναι όποιος μπαίνει στο γήπεδο να περνάει καλά, αυτό είναι όλο. Οπως έκανα και στη Ρόδο. Σε όλη αυτή τη δια­δρομή κράτησα χαμη­λούς τόνους, ήμουν πάντα ταπει­νός και ποτέ περί­ερ­γος. Δεν ρωτούσα και δεν ρωτάω ποτέ τους πελάτες για την εργασία τους, για τα επι­τεύγ­ματά τους, για τα προ­σω­πικά τους. Μιλάμε για αυτά μόνο αν οι ίδιοι θέλουν να μιλή­σουν. Ετσι τους “κερ­δί­ζεις”, τους κάνεις να νιώθουν οικεία… Και βεβαίως το μεγάλο ελλη­νικό χαμό­γελο, είναι από τα “κλειδιά” στην επι­κοι­νω­νία με τους ανθρώ­πους. Οταν δίνεις χαμό­γελο, εισπράτ­τεις χαμό­γελο…

Είσαι η από­δειξη του ότι αν αγαπάς κάτι πολύ και δεν φοβάσαι το ρίσκο, το ταξίδι σου κρύβει ομορ­φιές κι εκπλή­ξεις. Ολη η δια­δρομή αυτή προ­έ­κυψε από ένα γεύμα στις δια­κο­πές σου στο Ντου­μπάι… Εχεις σκοπό να γυρί­σεις στην Ελλάδα;

Το συμ­βό­λαιό μου είναι ετήσιο. Παρ΄ότι μπορώ να μείνω για όσο διά­στημα θέλω, πάντα σκέ­φτο­μαι να επι­στρέψω στη Ρόδο… ίσως στον χρόνο, ίσως και αργό­τερα. Καλή η δουλειά, καλά τα ταξίδια, καλές οι εμπει­ρίες, αλλά θέλω να επι­στρέψω στο νησί μου. Είμαι στη φάση που σκέ­φτο­μαι την οικο­γέ­νεια, θέλω στη Ρόδο να ζήσω, πουθενά αλλού