Απόστολος Κωνσταντάκης: Ο ταλαντούχος πιανίστας από τη Ρόδο που διαπρέπει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό

• «Στη Ρόδο, το κοινό είναι αρ­κε­τά εκ­παι­δευ­μέ­νο, υπάρ­χει εν­δια­φέ­ρον, αλλά δεν έχου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να βλέ­που­με τα­κτι­κά συ­ναυ­λί­ες» • «Ο πα­τέ­ρας μου με πήρε από το χέρι, με πήγε στο ωδείο και μου είπε “θα δο­κι­μά­σου­με εδώ”» • «Ενας από τους μελ­λο­ντι­κούς μου στό­χους είναι να επι­στρέ­ψω και να συ­νει­σφέ­ρω μου­σι­κά στην πα­τρί­δα μου»

Ο Από­στο­λος Κων­στα­ντά­κης στα 25 του χρό­νια είναι ήδη ένας διε­θνώς κα­τα­ξιω­μέ­νος πια­νί­στας. Γεν­νή­θη­κε και με­γά­λω­σε στη Ρόδο και σή­με­ρα συ­νε­χί­ζει τις σπου­δές του στις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες με υπο­τρο­φία, έχο­ντας ήδη στο βιο­γρα­φι­κό του ση­μα­ντι­κές δια­κρί­σεις και συ­νερ­γα­σί­ες με ορ­χή­στρες στην Ελ­λά­δα και το εξω­τε­ρι­κό.

Η σχέση του με το πιάνο ξε­κι­νά από μικρή ηλι­κία, αλλά δια­μορ­φώ­νε­ται στην πο­ρεία. Οι πρώ­τες σπου­δές στη Ρόδο, η ώριμη από­φα­ση να συ­νε­χί­σει στην Κέρ­κυ­ρα, οι υπο­τρο­φί­ες που τον οδή­γη­σαν στην Αμε­ρι­κή και η θέση που εξα­σφά­λι­σε για το δι­δα­κτο­ρι­κό του στο Eastman School of Music, συν­θέ­τουν ένα κομ­μά­τι από τη δια­δρο­μή ενός νέου τα­λα­ντού­χου μου­σι­κού που ξε­κί­νη­σε από ένα νησί με εφό­διά του την αγάπη του για το πιάνο, το τα­λέ­ντο του και τη συ­νέ­πειά του.

Οι δια­κρί­σεις του πε­ρι­λαμ­βά­νουν πρώτα βρα­βεία στον 5ο Πα­νελ­λή­νιο Δια­γω­νι­σμό Πιά­νου του Φε­στι­βάλ Πιά­νου Θεσ­σα­λο­νί­κης και στο Marjorie Conrad Art Song Competition 2024 στις Η.Π.Α. Ανα­κη­ρύ­χθη­κε νι­κη­τής του δια­γω­νι­σμού κον­τσέρ­του του Bowling Green State University το 2023 και του Ohio MTNA Competition το 2024. Μέσω αυτών, είχε την ευ­και­ρία να συ­νερ­γα­στεί με την ορ­χή­στρα BG Philharmonia και να ερ­μη­νεύ­σει το 2ο Κον­τσέρ­το του Φραντς Λιστ σε Λα μεί­ζο­να, υπό τη διεύ­θυν­ση της Dr. Emily Freeman Brown.

Το ίδιο έργο πα­ρου­σί­α­σε και με την Αθη­ναϊ­κή Συμ­φω­νι­κή Ορ­χή­στρα Νέων στο Ωδείο Αθη­νών, υπό τον Παύλο Σερ­γί­ου.

Φοί­τη­σε στο Τμήμα Μου­σι­κών Σπου­δών του Ιο­νί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου, όπου σπού­δα­σε με τον Λάμπη Βα­σι­λειά­δη και υπό την κα­θο­δή­γη­ση της Hideyo Harada.

Τον Μάιο του 2025 απο­φοί­τη­σε από το Bowling Green State University, στις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες, με με­τα­πτυ­χια­κό τίτλο σπου­δών, υπό την κα­θο­δή­γη­ση της Dr. Solungga Liu και τώρα ξε­κι­νά τις σπου­δές του με υπο­τρο­φία δι­δά­κτρων στο πρό­γραμ­μα δι­δα­κτο­ρι­κού τί­τλου (D.M.A.) στο Eastman School of Music του Ρό­τσε­στερ, στην πο­λι­τεία της Νέας Υόρ­κης, υπό την κα­θο­δή­γη­ση του δια­κε­κρι­μέ­νου πια­νί­στα Alexander Kobrin.

Με αφορ­μή την επι­στρο­φή του στη Ρόδο για τη συ­ναυ­λία της 1ης Αυ­γού­στου, εί­χα­με μια πολύ εν­δια­φέ­ρου­σα συ­ζή­τη­ση για την πο­ρεία, τους στό­χους του αλλά και το πώς βλέ­πει σή­με­ρα τη μου­σι­κή, τις σπου­δές και τις επι­λο­γές του.

• Απο­στό­λη πότε ήταν η πρώτη σου επαφή με τη μου­σι­κή;

Ξε­κί­νη­σα όταν ήμουν πε­ρί­που πέντε ετών, στη Ρόδο, με το πρό­γραμ­μα μου­σι­κής προ­παι­δεί­ας. Έπει­τα, η πρώτη μου κα­θη­γή­τρια πιά­νου ήταν η Εύα Σπύ­ρου.

• Από τότε άρ­χι­σες να κα­τα­λα­βαί­νεις τι ση­μαί­νει μου­σι­κή για σένα;

Όχι ακρι­βώς. Ήμουν παιδί και δεν είχα συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει με το τι θέλω να ασχο­λη­θώ. Με­λε­τού­σα όσο μπο­ρού­σα και αυτό όχι πάντα. Έδει­χνα αρ­κε­τό εν­δια­φέ­ρον, αλλά φυ­σι­κά ήμουν ένα υπερ­κι­νη­τι­κό παιδί που ήθελε να παί­ξει. Στο γυ­μνά­σιο και στο λύ­κειο άρ­χι­σα να συμ­με­τέ­χω σε πε­ρισ­σό­τε­ρες συ­ναυ­λί­ες και δια­γω­νι­σμούς, γε­γο­νός το οποίο με κι­νη­το­ποί­η­σε να ασχο­λη­θώ πιο συ­στη­μα­τι­κά. Εκεί άρ­χι­σα να συ­νει­δη­το­ποιώ ότι ήθελα να ακο­λου­θή­σω αυτόν τον δρόμο.

• Ξε­κί­νη­σες από την αρχή με το πιάνο;

Ακρι­βώς. Ξε­κί­νη­σα με το πιάνο. Στο λύ­κειο πια, άρ­χι­σα να το σκέ­φτο­μαι σο­βα­ρά.

• Ήθε­λες να γί­νεις πια­νί­στας, παρά το γε­γο­νός ότι με­γά­λω­σες σε νησί, κάτι που συ­νή­θως ση­μαί­νει πιο πε­ριο­ρι­σμέ­νες ευ­και­ρί­ες.

Είναι όντως πιο δύ­σκο­λο σε σχέση με τις πιο με­γά­λες πό­λεις λόγω του δια­φο­ρε­τι­κού αριθ­μού αι­θου­σών και συ­ναυ­λιών. Στη Ρόδο, το κοινό είναι αρ­κε­τά εκ­παι­δευ­μέ­νο, υπάρ­χει εν­δια­φέ­ρον, αλλά δεν έχου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να βλέ­που­με τα­κτι­κά συ­ναυ­λί­ες, όπως συμ­βαί­νει στην Αθήνα ή στη Θεσ­σα­λο­νί­κη για πα­ρά­δειγ­μα. Παρ’ όλα αυτά, προ­χω­ρή­σα­με σιγά σιγά.

• Παρά τις δυ­σκο­λί­ες, βρή­κες την κλίση σου. Πι­στεύ­εις ότι, αν κά­ποιος το θέλει πραγ­μα­τι­κά, μπο­ρεί να τα κα­τα­φέ­ρει, ακόμα κι από ένα μικρό μέρος;

Ναι, αν έχει όρεξη και το αγα­πά­ει, μπο­ρεί να βρει τον δρόμο του. Δεν είναι εύ­κο­λο, αλλά γί­νε­ται.

• Θέλω να σταθώ λίγο στην ηλι­κία σου όταν ξε­κί­νη­σες. Πέντε-έξι χρο­νών παιδί… Πώς έγινε η πρώτη επαφή;

Δεν θυ­μά­μαι να το επέ­λε­ξα εγώ. Νο­μί­ζω με πήγαν οι γο­νείς μου. Ένα παιδί δεν λέει «θέλω να κάνω αυτό». Θέλει απλώς να παί­ζει. Ο πα­τέ­ρας μου με πήρε από το χέρι, με πήγε στο ωδείο και μου είπε «θα δο­κι­μά­σου­με εδώ». Πήγε καλά, φά­νη­κε ότι είχα έφεση, και έτσι το συ­νε­χί­σα­με. Αν δεν ήταν οι γο­νείς μου, πι­θα­νόν να μην είχα ασχο­λη­θεί ποτέ με τη μου­σι­κή.

• Πριν το ωδείο, θυ­μά­σαι να ασχο­λεί­σαι στο σπίτι με μου­σι­κά όρ­γα­να;

Όχι ιδιαί­τε­ρα. Έρ­χο­μαι από μια οι­κο­γέ­νεια η οποία δεν απο­τε­λεί­ται από επαγ­γελ­μα­τί­ες μου­σι­κούς. Αυτό που μόνο θυ­μά­μαι είναι ένα παι­χνί­δι, το οποίο ήταν ένα μικρό πιάνο με μι­κρό­φω­νο, το οποίο υπήρ­χε στο σπίτι.

• Πότε απο­φά­σι­σες ότι θες να ασχο­λη­θείς επαγ­γελ­μα­τι­κά;

Στην ουσία, έγινε σιγά σιγά. Όταν είπα ότι θέλω να σπου­δά­σω μου­σι­κή στο πα­νε­πι­στή­μιο, ήταν μια από­φα­ση που πή­ρα­με μαζί με τους γο­νείς μου και την κα­θη­γή­τριά μου. Στο γυ­μνά­σιο έκανα φρο­ντι­στή­ρια, υπήρ­χαν και άλλες σκέ­ψεις. Αλλά είπα «μου αρέ­σει, πι­στεύω ότι θα τα κα­τα­φέ­ρω, γιατί να μην το δο­κι­μά­σω;».

Συμ­με­τεί­χα και σε δια­γω­νι­σμούς. Ήταν μια ση­μα­ντι­κή ευ­και­ρία. Οι γο­νείς μου ήταν δίπλα μου από την αρχή.

• Άρα η από­φα­ση ωρί­μα­σε στα­δια­κά.

Ακρι­βώς. Δεν ξύ­πνη­σα ένα πρωί και είπα «θέλω να γίνω πια­νί­στας». Ήρθε με τον καιρό.

• Πώς σκέ­φτε­σαι την επαγ­γελ­μα­τι­κή σου πο­ρεία στο μέλ­λον;

Θέλω να κάνω αυτό που αγα­πάω. Στην Ελ­λά­δα δεν υπάρ­χουν οι υπο­δο­μές που έχει, για πα­ρά­δειγ­μα, η Αμε­ρι­κή. Δεν έχου­με με­γά­λες εγκα­τα­στά­σεις, πολλά πιάνα, πολ­λές αί­θου­σες.

Από την άλλη, είμαι αρ­κε­τά ευ­γνώ­μων για τη στή­ρι­ξη και την αγάπη αλλά και το με­ρά­κι της πα­τρί­δας μου, και στην Ελ­λά­δα έχου­με και το προ­νό­μιο της δω­ρε­άν δη­μό­σιας εκ­παί­δευ­σης, κάτι που συχνά θε­ω­ρού­με δε­δο­μέ­νο. Προ­τι­μώ να σκέ­φτο­μαι το αμέ­σως επό­με­νο βήμα το οποίο είναι η ολο­κλή­ρω­ση των δι­δα­κτο­ρι­κών μου σπου­δών και θα απο­φα­σί­σω στην πο­ρεία που και με ποιον τρόπο θα εξε­λι­χθώ επαγ­γελ­μα­τι­κά.

• Το οποίο ξε­χνά­με όσο ζούμε εδώ.

Ακρι­βώς. Και επει­δή δεν το πλη­ρώ­νου­με, ίσως δεν έχου­με και το ίδιο κί­νη­τρο. Αν πλη­ρώ­νεις για κάτι, το ζεις αλ­λιώς. Το εκτι­μάς αλ­λιώς, δυ­στυ­χώς.

• Στην Κέρ­κυ­ρα άρ­χι­σε να δια­μορ­φώ­νε­ται πιο στα­θε­ρά η σχέση σου με τη μου­σι­κή;

Στην Κέρ­κυ­ρα θα έλεγα πως ακο­λού­θη­σε μια πε­ραι­τέ­ρω συ­νει­δη­το­ποί­η­ση, διότι αλ­λιώς βλέ­πει ένας έφη­βος το μέλ­λον του, τις δυ­να­τό­τη­τές του και το τι θέλει να κάνει και αλ­λιώς στην ενή­λι­κή του ζωή. Προη­γου­μέ­νως, η κα­θη­γή­τριά μου, η Εύα Σπύ­ρου με βο­ή­θη­σε πάρα πολύ και μου δί­δα­ξε την πει­θαρ­χία, τη συ­νέ­πεια και τη συ­στη­μα­τι­κή με­λέ­τη. Επί­σης, ο πα­τέ­ρας μου έπαι­ξε ση­μα­ντι­κό ρόλο όταν ήμουν πιο μι­κρός, καθώς, μπο­ρεί ο ίδιος να μην ήξερε από μου­σι­κή, αλλά κα­θό­ταν δίπλα μου, κρα­τού­σε ση­μειώ­σεις, με στή­ρι­ζε, με πα­ρό­τρυ­νε… Χωρίς αυτόν, δεν θα είχα φτά­σει ως εδώ.

• Γιατί επέ­λε­ξες την Κέρ­κυ­ρα;

Η Κέρ­κυ­ρα έχει ένα εξαι­ρε­τι­κό πα­νε­πι­στή­μιο με πολύ καλό δι­δα­κτι­κό προ­σω­πι­κό. Ο κα­θη­γη­τής μου, ο Λά­μπης Βα­σι­λειά­δης, ήταν ο λόγος που πήγα εκεί και έπαι­ξε κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο στην εξέ­λι­ξή και στη με­τέ­πει­τα πο­ρεία μου.

Δεν τον είχα γνω­ρί­σει πριν πε­ρά­σω στο πα­νε­πι­στή­μιο, αλλά εί­χα­με ακού­σει για το έργο του καθώς και ότι πα­ρο­τρύ­νει τους φοι­τη­τές του να συ­νε­χί­σουν τις σπου­δές τους στο εξω­τε­ρι­κό. Είχε σπου­δά­σει και ο ίδιος στο εξω­τε­ρι­κό βιώ­νο­ντας πολ­λές εμπει­ρί­ες και δια­μορ­φώ­νο­ντας ένα κύκλο γνω­ρι­μιών και συ­νερ­γα­σιών. Εξαι­τί­ας αυτού αλλά και του πρώην φοι­τη­τή του Αν­δρέα Ξε­νό­που­λου, ο οποί­ος δη­μιούρ­γη­σε το Piano Plus Festival, μία αστι­κή εται­ρεία μη κερ­δο­σκο­πι­κού χα­ρα­κτή­ρα που στο­χεύ­ει στον προ­γραμ­μα­τι­σμό, την ορ­γά­νω­ση και τη δια­χεί­ρι­ση πο­λι­τι­στι­κών εκ­δη­λώ­σε­ων και δρά­σε­ων, συμ­με­τεί­χα σε σε­μι­νά­ρια πιά­νου, πήρα μέρος σε διά­φο­ρα φε­στι­βάλ, και έτσι γνώ­ρι­σα τη κα­θη­γή­τριά μου Dr. Solungga Liu από το Bowling Green State University του Οχάιο, των Η.Π.Α.

• Πήγες δη­λα­δή στην Κέρ­κυ­ρα έχο­ντας ως στόχο να δου­λέ­ψεις με τον κα­θη­γη­τή Βα­σι­λειά­δη.

Ακρι­βώς. Είχα ακού­σει πολλά για εκεί­νον, γνώ­ρι­ζα ότι είχε βοη­θή­σει φοι­τη­τές να ανοί­ξουν τα φτερά τους στο εξω­τε­ρι­κό. Ήταν κα­θο­ρι­στι­κός στην πο­ρεία μου. Με ενέ­πνευ­σε, με προ­έ­τρε­ψε να συμ­με­τά­σχω σε φε­στι­βάλ και σε­μι­νά­ρια. Ήταν αυτός που μου έδει­ξε τι ση­μαί­νει αφο­σί­ω­ση και εμ­βά­θυν­ση. Αυτός που μου έδει­ξε τι ση­μαί­νει «να ακούω».

• Θέλω να μας εξη­γή­σεις λίγο πώς κα­τά­φε­ρες να πά­ρεις την υπο­τρο­φία.

Καθώς ολο­κλή­ρω­να τις προ­πτυ­χια­κές μου σπου­δές στην ερ­μη­νεία πιά­νου με τον Λάμπη Βα­σι­λειά­δη στο Ιόνιο Πα­νε­πι­στή­μιο στο Τμήμα Μου­σι­κών Σπου­δών, έκανα την αί­τη­σή μου στο Bowling Green State Univeristy για το με­τα­πτυ­χια­κό πρό­γραμ­μα σπου­δών στην ερ­μη­νεία πιά­νου. Μου έστει­λαν υπο­τρο­φία σπου­δών και assistantship, γε­γο­νός το οποίο ήταν κα­θο­ρι­στι­κό για να συ­νε­χί­σω τις σπου­δές μου στις Η.Π.Α. Assistantship είναι ενός εί­δους ερ­γα­σία μέσα στο πα­νε­πι­στή­μιο και εγώ συ­γκε­κρι­μέ­να ήμουν μου­σι­κός συ­νο­δός, ή accompanist. Οι αρ­μο­διό­τη­τές μου ήταν να συ­νο­δεύω άλ­λους φοι­τη­τές, όπως φλα­ου­τί­στες, τρα­γου­δι­στές, βιο­λο­νί­στες, κλα­ρι­νε­τί­στες κτλ., για μία μη­ναία αμοι­βή η οποία με βοη­θού­σε να δια­χει­ρί­ζο­μαι τα έξοδά μου κατά τη διάρ­κεια των σπου­δών μου.

• Και μετά; Πώς εξε­λί­χθη­κε το τα­ξί­δι σου;

Ολο­κλή­ρω­σα τις με­τα­πτυ­χια­κές μου σπου­δές, γε­γο­νός το οποίο αι­σθάν­θη­κα ότι συ­νέ­βη πολύ γρή­γο­ρα. Συ­γκε­κρι­μέ­να δι­ήρ­κη­σε δύο χρό­νια. Στον δεύ­τε­ρο χρόνο άρ­χι­σα να σκέ­φτο­μαι το εν­δε­χό­με­νο δι­δα­κτο­ρι­κών σπου­δών.

Δεν ήμουν σί­γου­ρος από την αρχή και το απο­φά­σι­σα την τε­λευ­ταία στιγ­μή. Το συ­γκε­κρι­μέ­νο πρό­γραμ­μα, Doctor of Musical Arts, DMA, μι­λώ­ντας για την κα­τεύ­θυν­ση του πιά­νου, στο­χεύ­ει κυ­ρί­ως στην κα­τάρ­τι­ση συ­ναυ­λια­κής εμπει­ρί­ας. Διαρ­κεί για του­λά­χι­στον τρία χρό­νια. Θα ξε­κι­νή­σω λοι­πόν τις δι­δα­κτο­ρι­κές μου σπου­δές τώρα τον Αύ­γου­στο στο Eastman School of Music, κοντά στον κα­θη­γη­τή Alexander Kobrin, αφού έλαβα το προ­νό­μιο να έχω υπο­τρο­φία δι­δά­κτρων και assistantship. Επι­πλέ­ον, θα έχω τη χαρά να είμαι μέλος του δι­δα­κτι­κού προ­σω­πι­κού του Eastman Community Music School για τη νέα ακα­δη­μαϊ­κή χρό­νια.

• Τώρα βρί­σκε­σαι στη Ρόδο.

Ναι. Επέ­στρε­ψα για λίγες μέρες στην ιδιαί­τε­ρη μου πα­τρί­δα για τη συ­ναυ­λία της 1ης του Αυ­γού­στου.

• Η προ­σέγ­γι­ση της κλα­σι­κής μου­σι­κής στην Ελ­λά­δα και την Αμε­ρι­κή έχει δια­φο­ρές;

Θα έλεγα ότι στην Αμε­ρι­κή είναι πολύ με­γα­λύ­τε­ρο το κοινό το οποίο προ­τι­μά να πα­ρα­κο­λου­θεί συ­ναυ­λί­ες κλα­σι­κής μου­σι­κής. Από την άλλη η Ελ­λά­δα δια­θέ­τει εξαι­ρε­τι­κούς μου­σι­κούς. Η μου­σι­κή βρί­σκε­ται στο DNA μας. Ο χορός, η πα­ρά­δο­ση… και το τα­μπε­ρα­μέ­ντο. Προ­φα­νώς, οι υπο­δο­μές και οι εγκα­τα­στά­σεις είναι αυτές που δια­φέ­ρουν ανά­με­σα σε Ελ­λά­δα και Η.Π.Α.

• Έχεις ξε­χω­ρί­σει κά­ποια συ­νερ­γα­σία μέχρι στιγ­μής; Κάτι που να λες «αυτό δεν θα το ξε­χά­σω»;

Να πω την αλή­θεια, ένα από τα όνει­ρά μου ήταν να συμ­με­τέ­χω σε με­γά­λα σύ­νο­λα όπως μια συμ­φω­νι­κή, φι­λαρ­μο­νι­κή ορ­χή­στρα. Είχα λοι­πόν αυτήν την ευ­και­ρία να ερ­μη­νεύ­σω ένα κον­τσέρ­το για πιάνο και ορ­χή­στρα με 2 ορ­χή­στρες νέων στην Αμε­ρι­κή και στην Ελ­λά­δα και η δια­δι­κα­σία αυτή είναι μια αξέ­χα­στη και πολύ συ­ναρ­πα­στι­κή εμπει­ρία.

• Τώρα τι σε εμπνέ­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο;

Αυτήν την πε­ρί­ο­δο με συ­ναρ­πά­ζουν οι συ­νερ­γα­σί­ες με καλ­λι­τέ­χνες και μου­σι­κά σύ­νο­λα. Πέρα από το σόλο ρε­περ­τό­ριο, με εν­δια­φέ­ρει και η μου­σι­κή δω­μα­τί­ου.

• Στην Ελ­λά­δα ή στο εξω­τε­ρι­κό;

Αυτήν την πε­ρί­ο­δο συ­νε­χί­ζω τις σπου­δές μου στις Η.Π.Α. και είναι μια καλή ευ­και­ρία να απο­κτή­σω εμπει­ρί­ες και να ανα­πτύ­ξω ένα κύκλο συ­νερ­γα­σιών και δια­συν­δέ­σε­ων στο εξω­τε­ρι­κό. Ως Έλ­λη­νας όμως, φυ­σι­κά δεν ξεχνώ την πα­τρί­δα μου. Προ­τι­μώ γε­νι­κά να σκέ­φτο­μαι το αμέ­σως επό­με­νο βήμα το οποίο είναι η ολο­κλή­ρω­ση των σπου­δών μου.

• Θυ­μά­σαι την πρώτη σου φορά μπρο­στά σε κοινό;

Ναι. Ήμουν σε αρ­κε­τά μικρή ηλι­κία και συμ­με­τεί­χα σε μία συ­ναυ­λία πιά­νου στο πλαί­σιο των ωδεια­κών μου σπου­δών. Θυ­μά­μαι ότι ήταν μία αρ­κε­τά δια­σκε­δα­στι­κή αλλά και έντο­νη συ­ναι­σθη­μα­τι­κά εμπει­ρία

• Από τη Ρόδο, τι σου λεί­πει πε­ρισ­σό­τε­ρο, Απο­στό­λη;

Η οι­κο­γέ­νειά μου. Οι φίλοι μου. Ο και­ρός. Και φυ­σι­κά, το φα­γη­τό.

• Αν σε ρω­τή­σω τώρα, σκέ­φτε­σαι να επι­στρέ­ψεις; Το έχεις κα­θό­λου στο μυαλό σου;

Όπως είπα, θέλω να είμαι αφο­σιω­μέ­νος στο αμέ­σως επό­με­νο βήμα, την ολο­κλή­ρω­ση των σπου­δών μου δη­λα­δή. Φυ­σι­κά ένας από τους μελ­λο­ντι­κούς μου στό­χους είναι να επι­στρέ­ψω και να συ­νει­σφέ­ρω μου­σι­κά στην πα­τρί­δα μου.

• Θέ­λεις να κλεί­σου­με με αυ­τούς που ήταν κα­θο­ρι­στι­κοί στην πο­ρεία σου;

Ευ­χα­ρι­στώ από καρ­διάς τους κα­θη­γη­τές μου για τη στή­ρι­ξη, κα­θο­δή­γη­ση και αγάπη καθώς και την οι­κο­γέ­νειά μου, η οποία ήταν και είναι θε­μέ­λιο! Χωρίς αυ­τούς και τον αγώνα που κά­νουν κα­θη­με­ρι­νά, τί­πο­τα δεν θα ήταν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.