Κυρώσεις στους ΟΤΑ που δεν προωθούν την ανακύκλωση

Υπε­γράφη από τους υπουρ­γούς Εσω­τε­ρι­κών, Αλέξη Χαρίτση, και ανα­πλη­ρωτή Περι­βάλ­λο­ντος & Ενέρ­γειας, Σωκράτη Φάμελλο και δημο­σιεύ­τηκε στο ΦΕΚ (2218 Β/08.06.2019) η Κοινή Υπουρ­γική Απόφαση (ΚΥΑ) με την οποία καθο­ρί­ζε­ται η μέθοδος επι­μέ­τρη­σης των διοι­κη­τι­κών προ­στί­μων που επι­βάλ­λο­νται στους ΟΤΑ α’ βαθμού, οι οποίοι δεν εκπλη­ρώ­νουν τις υπο­χρε­ώ­σεις για την εναλ­λα­κτική δια­χεί­ριση και τη χωριστή συλλογή των δημο­τι­κών απο­βλή­των.

Σύμφωνα με την ΚΥΑ, οι παρα­βά­σεις δια­κρί­νο­νται ανάλογα με τη σοβα­ρό­τητά τους και με βάση την επιλογή του κάθε ΟΤΑ να οργα­νώ­σει την ανα­κύ­κλωση των δημο­τι­κών απο­βλή­των σε συνερ­γα­σία με Σύστημα Εναλ­λα­κτι­κής Δια­χεί­ρι­σης ή αυτο­τε­λώς, οπότε ο δήμος ανα­λαμ­βά­νει περισ­σό­τε­ρες αρμο­διό­τη­τες.

Η μέθοδος περι­λαμ­βά­νει δια­βάθ­μιση υπέρ των ΟΤΑ που έχουν ξεκι­νή­σει τον σχε­δια­σμό ή και την υλο­ποί­ηση εργα­σιών χωρι­στής συλ­λο­γής έστω και σε μικρό­τερο βαθμό από τον προ­βλε­πό­μενο στα τοπικά τους σχέδια και επι­βά­ρυνση των ΟΤΑ που δεν ανα­λαμ­βά­νουν καμία δράση για τον σχε­δια­σμό, την υλο­ποί­ηση και την εφαρ­μογή των χωρι­στών ρευ­μά­των απο­βλή­των.

Η έκδοση ΚΥΑ προ­βλέ­πε­ται στον νόμο για την ανα­βάθ­μιση της ανα­κύ­κλω­σης (ν. 4496/2017) και είναι σε εναρ­μό­νιση με το νέο θεσμικό πλαίσιο που απο­σα­φη­νί­ζει τις αρμο­διό­τη­τες των δήμων και των Φορέων Δια­χεί­ρι­σης Στερεών Απο­βλή­των (ν. 4555/2018) και ενι­σχύει τον ρόλο της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης σύμφωνα με το πάγιο αίτημα της.

Στην ΚΥΑ ορί­ζε­ται η ειδική επι­μέ­τρηση των προ­στί­μων που θα εφαρ­μό­ζο­νται στην περί­πτωση που δια­πι­στώ­νο­νται παρα­βά­σεις από τους ΟΤΑ, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη πρό­σθετα κρι­τή­ρια σε σχέση με τις παρα­βά­σεις των λοιπών υπό­χρεων φορέων, που σχε­τί­ζο­νται ιδίως με δημο­γρα­φικά, γεω­μορ­φο­λο­γικά, διοι­κη­τικά, οικο­νο­μικά, κοι­νω­νικά και περι­βαλ­λο­ντικά χαρα­κτη­ρι­στικά των Δήμων, σε ακο­λου­θία με τη νέα κατη­γο­ριο­ποί­ηση των δήμων σύμφωνα με τον “Κλει­σθένη”.

Συμπλη­ρω­μα­τικά με τα κρι­τή­ρια αυτά τον προσ­διο­ρι­σμό της βαρύ­τη­τας των κυρώ­σεων καθο­ρί­ζουν και άλλες παρά­με­τροι, όπως η συμ­μόρ­φωση μετά τη δια­πί­στωση της παρά­βα­σης ή -αντίθετα – η επα­νά­ληψη της παρά­βα­σης, ο βαθμός υπαι­τιό­τη­τας και η διάρ­κεια της παρά­βα­σης.

Τέλος, το επι­βαλ­λό­μενο διοι­κη­τικό πρό­στιμο δεν μπορεί να υπερ­βαί­νει το 7% των ετήσιων εσόδων του δήμου από το ενιαίο αντα­πο­δο­τικό τέλος καθα­ριό­τη­τας και φωτι­σμού του προη­γού­με­νου έτους από τη βεβαί­ωση της παρά­βα­σης.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ